Kina: een museum (bijna) voor ons alleen

In plaats van passief thuis te zitten gingen we vandaag nog ’s op stap. Omdat we geen zin hadden in lange afstanden, kwam de kleinsten om het idee om naar De Wereld van Kina te gaan (het huis zoals ze dat zeggen op de website). Het Kina-museum bestaat uit 2 delen: een tuin, gelegen in het Berouw, en een huis op het Sint-Pietersplein. Dat “huis” moet je met een korrel zout nemen want dat huis is een ferm appartement groot. Een hele vleugel van het Sint-Pieterscomplex huisvest het Gentse Natuurhistorisch museum.

De oudere garde zal het Kina-museum kennen als het museum Thierry. Leo Michel Thierry was een Vlaams onderwijzer en wetenschap- en natuurpopularisator. Een wetenschapsinfluencer avant la lettre dus. Alles wat hij verzamelde werd als een museum opgesteld en heet dus vandaag Kina.

Omwille van corona wordt ook hier met tijdsblokken gewerkt maar nog interessanter Lees verder

Legermuseum: War is (not) over.

Ik liet me even inspireren door de titel van een kerstlied van John Lennon om deze blog over het eerste deel van ons bezoek aan het Legermuseum op te maken. Officieel spreken we over “Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis” en dat is een hele boterham. Bijna net zoveel boterham dan het museum op zich want wie regelmatig met honger naar kennis een museum verlaat zal hier wel voldaan naar buiten gaan.

Het museum is gelegen in de megamachtige gebouwen van het Jubelpark te Brussel (pour les flamands: de cinquantenaire). Een locatie die blijkbaar al van oudsher garnizoenen huisvest. Het Jubelpark is vrij soepel bereikbaar via de Metro, dat viel dus nog goed mee. Het herbergt 2 grote musea: Autoworld en dus ook het Legermuseum. Op wandelafstand zijn er nog heel wat andere bezienswaardigheden maar daarover een andere keer meer.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het legermuseum windt er geen doekjes om. Al meteen na de inkomzaal word je terug gekatapulteerd naar de slag van Waterloo met Lees verder

Brussel: Broodhuis, al het goud van Brussel

Ik denk dat het museum van het Broodhuis is allicht het meest bekeken maar minst bezochte museum van Brussel. Ik durf zelfs te stellen dat de gemiddelde Brusselaar geen weet heeft dat er in het Broodhuis een museum zit. Maar ik wist dat wel 😉 En gewapend met mijn museumpas is dat museum nu gratis. Dus zeker een must-see tijdens ons weekendje in Brussel.

Het Broodhuis wordt in het Frans trouwens “Maison du Roi” genoemd.  Deze dubbele benaming vindt haar oorsprong in de geschiedenis van het gebouw: Broodhuis verwijst naar zijn eerste bestemming, een broodhal in de 13e eeuw, terwijl Maison du Roi verwijst naar de titel van de eigenaar van het bouwwerk, de hertog van Brabant. In de16e eeuw was laatstgenoemde niemand minder dan Keizer Karel, “koning” van Spanje. Dat huis is dan weer niet te verwarren met het café “Le roi d’Espagne” op de hoek van de Grote Markt. Een plaats waar vroeger wel eens “illegale zaken” gebeurden, vandaar de zijdeur in de gevel langs het straatje. Een escape-room avant la lettre.

Het Broodhuis neemt je mee door de geschiedenis van Brussel. Het gaat dieper Lees verder

Huis van Alijn en de mysterieuze verdwijning van Hendrik

In het (tot nu) meest kindvriendelijke museum van Gent en bij uitbreiding Vlaanderen is er iets ergs gebeurd! Hendrik Alijn, het huisspook van het museum, is verdwenen.

In het (volks-)museum dat bol staat van jeugdherinneringen ga je terug door de laatste 50 jaren. Foto’s, video’s, verpakkingen, toestellen van de jaren ’50 tot ergens jaren ’80 vullen het museum. Het is onvermijdelijk dat je aan je gezelschap (of in eigen gedachten) zegt: “hee, dat heb ik ook nog gehad”. Zeker wanneer uw moeder bij Philips heeft gewerkt kan je er niet om heen. Ergens zie je wel een broodrooster of een strijkijzer van de grootmoeder, de TV die ooit bij je ouders in de “voorkamer” stond of de walkman waarmee je zelf over de straten liep. Hier en daar zit er wel een anachronisme tussen maar laat dat zeker niet de pret bederven. Het Huis van Alijn heeft een programma voor de jeugd van 7 tot 77 jaar.

Al die voorwerpen worden onderhouden door Lees verder

Real Bodies: een zaal vol, blote mensen

Een bezoek aan “Körperwelten” aan de Abattoir van Anderlecht is al van 2008 geleden. Een reeks opgezette dode lichamen op een zodanige manier opgezet dat het eerder esthetisch mooi oogt dan iets droog, saai wetenschappelijk. De expo van toen in het geheugen, dacht ik dat het ook wel eens tijd was om mijn kleine wetenschapper in huis mee te trekken naar een gelijkaardige tentoonstelling in een zijzaal van het Sportpaleis (Antwerpen).

Dus wij naar Antwerpen. En in tegenstelling tot onze gewoonte moest het deze keer wel met de auto want de trein van Gent naar Antwerpen, die rijdt momenteel over Brussel en (2x)1u30 treinen + 30 minuten stappen is mij nu wel iets te veel van het goede. OK, we hadden kunnen gebruik maken van het combiticket en kiezen voor een P+R en aansluitend de tram maar ook dat is (in tijd) best een lange rit. Dus toch maar met de auto tot aan de parking achter ’t Sportpaleis en dat lukte op een uurtje rijden. De parking was trouwens nog redelijk leeg (waarmee ik geen pleidooi voor de auto wil houden, het is maar een feit 😉 ).

Al goed, we komen wél voor de expo en niet voor de autorit. Effe de print van de tickets scannen en we zijn binnen. Al bij de inkom staan er duidelijke richtlijnen voor corona en er staat ook ontsmettingsgel op het wandelpad. En de supposten hoor met mekaar in verbinding staan om na te gaan hoe de flow aan bezoekers loopt. Ik krijg er een goed gevoel bij, een beetje gelijk bij het Rubenshuis. Dat wordt een aangenaam bezoek coronagewijs.

De eerste zaal vliegt er meteen in. Een ontvelde mens groet ons gedwee. We scannen de QR code en we krijgen heel wat uitleg over alles wat er te zien is. Zeer interessant. We zaten op onze (kennis)honger en krijgen genereuze porties voeding voorgeschoteld. We krijgen basis anatomie beginnend met het skelet. Daarna komen spieren, spijsverteringsstelsel, voortplantingsstelsel, zenuwen, mechanica, het prille leven, zware ziektes, de herstelkracht van ons lichaam, nieuwe technologieën ed uitgebreid aan bod. Super interessant. Ik probeer het aantal foto’s te beperken om u toch nog iets te laten ontdekken maar het is allemaal zo interessant. Leuke opstellingen zoals een spierenmens in dans met zijn eigen skelet, de zenuwbanen in de ruggengraat, spieren in het gezicht, lagen spieren over mekaar,…zalig om te bestuderen.

De expo eindigt met een grote zaal aan wassen beelden, een freakshow zoals we die kennen van op de kermis. Die deed naar mijn gevoel wel afbreuk aan de expo. Ik begrijp het didactische luik er van wel maar toch, het was wat kunstmatig bij momenten.

Helaas werd tegelijk met de vele informatie ook snel duidelijk dat geïnteresseerden meer hun tijd nemen dan de sensatiezoekers. Het looppad werd verlaten en de corona-orde is nog tijdens zaal 1 verstoord. Dat kinderen geen 1,5meter kunnen inschatten, dat kan ik begrijpen maar voor de bepaalde volwassenen is dat duidelijk ook nog steeds geen begrip. Dit is absoluut geen coronaveilige tentoonstelling.

Inhoudelijk geef ik de expo een 4/5. We liepen er ongeveer 1u30 rond, de freakshow deden we in een sneltempo. Buiten de school/puber-vakanties zouden we er misschien wel 2uur gelopen hebben. Coronagewijs geef ik deze organisatie een 0/5. Op papier zijn ze allicht helemaal in orde maar de organisatie is niet voorzien op een volledige bezetting aan bezoekers. Het loopt helemaal fout. Het is spijtig maar ik kan alleen aanraden om er weg te blijven, zeker op drukke momenten.

Tickets en info: https://realbodies.be/

STAM 2.0: Gent door de eeuwen heen

Nog vlak voor de krokusvakantie deze uitsmijter. Het kan altijd handig zijn voor wie niet weet wat te doen zonder carnaval.

Ik kan mij niet inbeelden dat ik nog niet eerder een blog over het STAM in het algemeen of een blog specifiek over een tijdelijke tentoonstelling in het STAM heb geschreven maar ik vind ‘m niet direct terug. In ieder geval doet dat er nu weinig toe want wat het STAM was, is het niet meer. En meestal zeg je dat met een vleugje nostalgie op zijn “vroeger was het beter”-toontje maar eerlijk gezegd, “de nieuwe STAM est arrivé!”.

Wat gemakkelijk saaie, nietszeggende materie kan zijn wordt opgesteld op een interessante en interactieve wijze. Het gebouw bestaat uit meerdere grote zalen en elke zaal wordt toegewezen aan een tijdperk. De eerste zaal begint – zoals weleer – met een grote foto van Gent. Deze foto is recentelijk vernieuwd, mooiere kleuren, hogere resoluties en ge kunt ineens kijken of uw auto voor de deur stond op ’t moment van de klik.

Na de foto gaan we meteen het verste terug in de tijd. Hoe komt Gent aan zijn naam? Waarom is hier een nederzetting ontstaan? Wat kwamen de Romeinen hier doen? En de Bourgondiërs? Hoe werd het koren vroeger eigenlijk gemeten toen Gent-centrum nog een zeehaven was? Bij wie moest ge uw kousen laten herstellen? Heb je al eens een gouden handdruk gekregen?… Vele vragen die allemaal een antwoord krijgen. Lees verder

Hallepoort (BXL): Back to Bruegel

Op net geen 500m van het Zuidstation van Brussel staat de Hallepoort. Een gebouw van pakweg jaren 1400 dat op de huidige kleine ring – de vroegere vestingmuur – staat. Prachtig gerestaureerd staat deze monumentale stadspoort voor de herinnering aan een tijd die eigenlijk nog niet zo lang geleden is. Meermaals op de lijst van “te slopen gebouwen” is het gebouw nu (eindelijk) een deel geworden van het collectief erfgoed en een prachtig museum.

Als “stadsmuseum van Brussel” kan het niet doorgaan. Daarvoor moet je zeker ’s het Broodhuis op de Grote Markt bezoeken. Maar als museum over het hoe en waarom van de stadsmuur van Brussel is het des te interessanter.

Maar waar de Hallepoort nu superinteressant voor is, is Lees verder

Rubenshuis: wandelen in het huis van de meester

Het was alweer jaren geleden dat ik het Rubenshuis had bezocht. Dat barokke gedoe…ik ben er niet altijd voor. En hoe groot Pieter Paul Rubens ook is, sommige van zijn werken zijn iets té virtuoos geschilderd naar mijn goesting. Maar dat belet niet dat je de meester in zijn meesterschap kan waarderen. En het Rubenshuis is ook gemakkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer dus…

Enfin, wij daar naartoe op een prachtige, frisse zondag.

Met de ervaring in het KBR, lette ik deze keer ook wat meer op de regeling ivm corona. En ja hoor, dit museum is Lees verder

KBR: Bourgondische boekerieën

Het is in deze tijden van laptopperie iets moeilijker te volgen maar ooit waren boeken écht waardevol. Om het dan toch te vergelijken met de laptops, wie een laptop koopt wil een goeie, een krachtige en liefst een die lang mee gaat. En eens in je bezit zie je dat anderen wel de aankoop ’s van dichtbij willen bekijken. In het Vlaanderen van de 15e eeuw dacht men er net hetzelfde over…maar dan over boeken. Hoe mooier, hoe dikker, hoe meer praal hoe meer een boek waard was. En wie één boek heeft mag daar fier op zijn, wie een hele bibliotheek heeft kan er mee uitpakken. Bourgondiërs waren niet alleen gekend voor het rijkelijk eten (of had dat er nu ’s niks mee te maken?) maar dus ook voor hun grote bibliotheken met immens dure boeken.

Wie waren de Bourgondiërs eigenlijk?

Welk soort volk ze precies waren, dat lees je hier. Ik ga er nu even niet verder op in omdat we ons eigenlijk moeten focussen op de hertogen van Bourgondië. En dan komen er wel wat bekende namen boven drijven: Jan zonder Vrees, Filips de Goede, Karel de Stoute,…en ergens zag ik ook de naam van Keizer Karel V in de expo genoteerd. Mensen die omwille van hun rijkdom in de geschiedenis zijn geraakt.

Waarom moet ik deze expo gezien hebben?

Ten eerste omdat de meesten onder ons nog nooit een voet in de Koninklijke Belgische Bibliotheek hebben gezet en het daarom een unieke gelegenheid is om eens in een gebouw te gaan waar je anders nooit zou binnen gaan.

Ten tweede is het toch wel een unieke tentoonstelling. Weliswaar over boeken en dan nog geschreven in een onleesbaar lettertype en Latijn. Maar ik garandeer u dat wat u te zien krijgt indruk maakt. Een uitleg over hoe boeken werden gemaakt (gratis audiogids), waarom het ene boek beter was dan het andere, een blik op de tijdsgeest en dan finaal de praal van de miniaturen in de boeken.

De tentoonstelling is prima te doen met kinderen (ik zou zeggen +6jaar). Er is een speciaal programma voor “speelvogels” die al gaande weg worden voorzien van leuke verhalen, puzzels en kleine doe-opdrachtjes. Voor de oudere medemens zijn er 2 rondgangen: eentje voor de museumbeginner en eentje voor de gevorderde museumbezoeker. Junior en ik liepen er net geen 3uur in, dat evenaart bijna mijn bezoek aan het KMSKB (lees mijn verslag over dit bezoek)

Bezoeken

Ga je naar deze expo, dan is het gemakkelijkst met de trein. Uitstappen in Brussel-Centraal en dan de bordjes “kunstberg” volgen. Je stapt dan bijna vlak voor de deur van het KBR uit het station. Tickets zijn best op voorhand te reserveren (online) en kies zeker een tijdsblok met niet meer dan 25 tickets. Voormiddagen zijn idealer dan namiddagen. Op “drukke” namiddaguren is er – naar mijn mening – te veel volk om het coronaveilig te houden. Ik durf daarbij ook te stellen dat het bij mijn ervaring vooral Franstalige senioren waren die weinig afstand hielden. En dat voor een corona-gevoelige groep die ook buiten de kerstvakantie in alle rust deze expo kan bezoeken. Maar goed, noteer toch gerust dat dit museum ook wel de moeite waard is.

website KBR: https://www.kbr.be/nl/ 

M-Leuven: meerdere expo’s voor de prijs van 1

Ik was – shame on me – nog niet eerder naar museum M te Leuven geweest. Dat stond op de lijst “voor ooit eens” en zoals altijd zou je die lijstjes beter hernoemen naar “het gaat er toch niet van komen” 😉 Maar dus, dankzij corona, wel.

Ik had me verwacht aan iets wat op het Groeningemuseum (Brugge) zou lijken maar dat bleek direct anders te zijn. Meer waarschijnlijk had ik naar de Sint-Pieterskerk moeten gaan om bvb Dirk Bouts en de Vlaamse Primitieven te kunnen zien. Maar we zijn hier nu toch in M, dus maken we er het beste van. M, verras me!

De openers leggen de lat meteen hoog en voldoen ook direct aan mijn verwachtingen. Een prachtig staaltje van schilderkunst gecombineerd met wat techniek in deze grote schijf-kalender. Over meerdere ringen worden dagen, maanden, horoscopen,…getoond. Allemaal voorzien van een bijhorend schilderijtje. Nooit eerder gezien. Zalig! meer info hier.

Deze cirkelvormige kalender krijgt als tegenhanger binnen de expo “Neem je tijd” actuele kunstenaars als Christoph Fink die mij (lang) weet te boeien met zijn keramieke schijven die niet alleen mooi ogen qua design maar evengoed een directe link maken met de schijf hierboven. Jep, dat smaakt naar meer, laat het maar komen!

In dezelfde zaal een beeld van Constant Meunier. Een stevig mansfiguur zoals we dat van hem gewoon zijn, krijgt alle aandacht in de zaal. Aan de wand teksten waar ik anders snel zou aan voorbij stappen of mij niet zouden vast houden. Helaas pindakaas; Lore Van Hees – curator van deze expo – kan dat wel. Ik blijf staan, blijf lezen, blijf zoeken, lachen, genieten. Bekijk de “making of” van deze expo hier.

Naadloos stap je van expo “Neem je tijd” over naar “Waanzin. Studenten in M” (ik vertaal het even, ’t is minder hip but so what 😉 ) Studenten (niet persé kunststudenten) geven hun blik, hun kijk op bestaand werk. Niet mis en soms zeer verrassend zowel in de keuze van de werken als in de reden waarom dat werk past in een expo als Waanzin. Ik vond het een tikkeltje minder boeiend maar toch interessant om zien. Er zitten echt wel heel sterke werken tussen waar ik minuten heb naar gekeken (bvb de video van het ademende kind met roos is GEWELDIG). De jeugd staat niet stil bij kunst. Met de audiogids bij de hand wordt je regelmatig gevraagd om ’s van standpunt te wisselen, dat verandert de kijk. Waanzin of niet, het is persoonlijk maar ik zou het niet laten liggen.

Bij M weten ze gelijk niet van ophouden, dus doen ze er ook nog de expo “Bewogen” bovenop. Een collectie religieuze objecten en attributen die veel praal uitstralen. De waarde van het geloof uitstralen en hoe goed het je zal vergaan wanneer je een naarstig mens bent. Goh ja…Waarom niet? De expo boeit me even veel als de uitleg door Marjan De Baene bij deze video. Met veel plezier maak ik voor u een sappig horrorverhaal van deze vleesgeworden hostie 😉 De expo is niet echt voor mij maar wie graag opgaat in kelken, kazuifels, kistjes met vingerkootjes,…moet je dit zeker gezien hebben. Volgende keer neem ik mijn schoonmoeder mee, die kan het voor mij zeker boeiender maken. Ik vond het verhaal over de tocht naar Compostella en de beelden in de donkere gang achter de expo wel interessant. De plaats in de hemel zal dus niet voor mij zijn, dat is duidelijk 🙂

Het deel met de expo Fair Game van Ericka Beckman vond ik puur tijdverlies. Het kon mij geen seconde boeien. Het is kinderlijk, weinig uitdagend, erg passief. Op geen enkel moment werd mijn verbeelding gestreeld. Om het met de woorden van Marcel Vanthilt te zeggen “charcuterie met peren”. En wie mij kent weet hoe ik denk over peren…Hopelijk hebben ze er in Leuven niet te veel geld aan besteedt.

Kortom: ik liep er in totaal ongeveer 1,5uur rond wat naar mijn normen niet erg lang is. Maar ik heb wel wat interessante dingen gezien. Fair Game doet afbreuk aan de aangename mix tussen oude en hedendaagse kunst maar voor de andere expo’s is dit een leuk dagje uit. Het museum ligt op wandelafstand van het station, dat is ook weer handig. En aangezien er niet veel mensen zijn, is het een coronaproof museum. Alle info op https://www.mleuven.be/

KMSKB: Bezoek aan Old Masters Museum

Hoera! De musea zijn terug open. Wat heb ik die conservatieve, saaie, triestige, stille zalen vol prachtige, gelukkigmakende, waardevolle, rustgevende kunst gemist. Je weet maar wat je mist tot het weg is. Regelmatig denk ik aan andere donkere perioden in onze geschiedenis en stel me voor dat het dan wel erg triestig leven moet zijn geweest. Door de hele corona word ik me meer en meer bewust hoe goed we’t hier hebben, hoeveel “overdaad” en luxe we wel hebben. Maar wat ben ik blij dat er terug een beetje kunst in mijn leven komt. De collectieve expo met de vrienden is ons geschenk aan de fans, de lezers van de blog, de trouwe volgers. Kunst maakt niet ziek, integendeel. Kunst steunt en trekt je door deze donkerste dagen van het jaar.

Het bezoek aan “the old masters” in het KMSKB was meer dan de moeite waard. Ik ging er om (nog maar eens) de Bruegelschilderijen te bestuderen. Een beetje om het komende kunstweetje voor kerst te schrijven, niet echt stilgestaan dat ik van de gelegenheid kon gebruik maken om ook al de rest nog’s van dichtbij te bekijken. Omdat ik vond dat er misschien wel nog wat extra kennis te rapen viel, nam ik bij de reservatie ook een audiogids (4 euro extra) mee. Die gids bleek meer dan de kost waard (maar neem best je zelf oortjes mee, met de corona wordt geen koptelefoon geleverd).

Ik laat de beelden wat voor zich spreken. Old masters is voornamelijk de collectie Vlaamse/Nederlandse schilders ergens tussen 1400 en 1700 met hier en daar een verdwaalde Italiaan 😉 Het geeft een prachtig beeld over de Nederlanden in die periode zowel in publieke plaatsen als in de huiskamers. De sectie met actuele kunst (de vierkantjes) kwam zeer ongelegen maar bon, ça va nog. Met hetzelfde ticket kan je bij het begin ook een video rond Bruegel meenemen. Dat moet je zeker dan doen want met de corona-maatregelen keer je niet terug (one way wandeling). Ik liep er in totaal meer dan 3uur rond maar dat doe ik u niet aan 😉 Genieten op eigen tempo is de boodschap.

Meer info op: https://www.fine-arts-museum.be/nl/tentoonstellingen/hollandse-school

 

Nu te zien: Expo 142 Art Gallery te Desselgem

Dit weekend (19-20/12) en volgend weekend (26-27/12) is er in  142 ART Gallery te Desselgem de groepsexpo van het jaar! Met Frank Vanhooren, Mag Vermeiren, Max Van Hemel en Katleen Van Huffel krijg je een prachtige tentoonstelling met een warm, gezellig, familiaal karakter. Onze eigen feelgood uitsmijter voor 2020. Met de garantie dat het de omtoer waard is.

Waarom mag u dit niet missen? 

  • Voor het eerst pakt Katleen Van Huffel uit naar een breed publiek met haar pakkend fotowerk
  • Nieuwe beelden van Mag Vermeiren
  • Ontdek de grappige grimassen in de beeldjes van Frank
  • Première van de tekening Baldassare Castiglione & performance door Max Van Hemel
  • En vele boeiende verhalen gebracht door de kunstenaars zelf

De expo bezoek je op 19-20 & 26-27 december telkens van 14u tot 17u30. Adres: Liebaardstraat 142 – 8792 Desselgem (op 10 min. rijden van de afrit Waregem aan de E-17).

Paris ne sera jamais Paris

ofte Parijs is altijd een beetje anders. Jaarlijks ga ik naar Parijs. Dat is al vele jaren zo. En telkens ik naar Parijs ga, ontdek ik weer een andere kant, een ander leven, andere kunst, andere sfeer.

Deze keer ging de trip helemaal naar ’t zuiden van Parijs. Het 14e en 15e arrondissement. En hoe groot Parijs ook is, er zijn enorm veel parallellen met Gent. Gent mag fier zijn dat deze wereldstad een beetje een spiegel is voor dit grote dorp.

Maar na een 3daagse vol plezier en genot, zei ze me op de Thalis richting Brussel: “eigenlijk zouden we vanavond naar een Franse film moeten kijken”. Ik zocht en ik vond. En eigenlijk mag u deze film ook niet missen. Daarom laat ik hieronder een link waar u hem helemaal gratis kan bekijken. Maar begin misschien eerst met de trialer over dit waargebeurde verhaal van Edmond waarvan iedereen de afloop kent maar niemand het begin…

 

Op visite bij Bruegel

De laatste weken waren (alweer) Bruegel-weken. Niet met eigen creaties maar wel met het bezoeken van Bruegel-evenementen te Brussel.

Eerst ging ik met junior² naar Bruegel de Bruegel Immersive in het Dynastiepaleis aan de voet van de kunstberg. Een interessante projectie-expo waar je Bruegels werk op zeer groot formaat kan bekijken en uitleg krijgt over de details in het werk. De wandeltocht door het Dynastiepaleis eindigt in een projectiezaal met Bruegelschilderijen langs alle kanten (bonven, onder, links, rechts) en een interessante verhaallijn. Bezoek duurt in totaal ongeveer 1 uur.

Hier meer info

Later ging het met vriend Jan naar het KSMKB voor “Bruegel Unseen”. Bruegelschilderijen in gigapixel geprojecteerd in het KMSKB. Ik had begrepen dat het met zo’n VR-bril zou zijn en we in het schilderij zouden stappen maar dat was eerlijk gezegd veel minder. Net zoals hierboven maar op veel kleiner formaat worden schilderijen geprojecteerd. Beetje ontgoochelend daar het ook maar over 3 schilderijen gaat. In ruil kan je met je ticket ook wel binnen in de vaste collectie van het KMSKB.

Enfin, de algemene regel geldt ook hier: hoe meer blabla er rond gemaakt wordt, hoe minder de prestatie.

De video’s van het KMSKB zijn ook te vinden via Google:

het bezoek van Johannes de Doper

uitleg rond het leven van Bruegel

 

 

Niet te missen: Bellingen, Kunst in het dorp

(Vlaams-)Brabant…Ik kan er uren lyrisch over zijn. Waarom? Daarom:

Ruimte! Gent is een geweldige stad maar de muren, de hoogtes, kunnen soms zo verstikkend zijn. Dezelfde gedachte – niet gevoel – krijg ik wanneer ik aan zee vanop het strand landinwaards kijk. Hoe komt een mens er toe zo’n (aan zee zeker) hoge muren te bouwen en het landschap zo te verprutsen dat alle zin voor ruimte verdwijnt. Wel, Brabant heeft ruimte. Een beetje mee geholpen door het heuvellandschap is het bij elke helling genieten van het kilometers wijde zicht. Het is goud waard.

Ik hoor nu al een paar mensen denken: “maar dat hebben we in Gent ook”. Dat zal wel. Ik kan vanuit Mariakerke de toren van Sint-Pieterskerk zien…In de winter…Wanneer ik door de bomen kan kijken. Om het toch even te situeren zet ik de 2 satellietbeelden even naast mekaar. De bruine blokken links zijn geen gebouwen maar velden…

En waarom was ik deze keer in Bellingen? Voor “Kunst in het dorp“. O ja, Bellingen dat ligt op een boogscheut van Halle, op ongeveer 15km van Ninove. Kwestie van het een beetje te situeren dus. Maar “Kunst in het dorp” is een jaarlijks kunstevent en loopt nu voor de 17e keer. Waarom ik hier niet eerder van hoorde is mij een mysterie maar wat ik u nu zeker al kan meegeven is dat het een NIET TE MISSEN event is. Van dorpjes als Bellingen verwacht je geen hoogstandje. Maar Bellingen kijkt over de grenzen. Deze organisatie weet van aanpakken. En dat in een verrassend kader! Een oud kasteel, oud klooster dat er van buiten eerder uit ziet als een dorpsschooltje heeft achter de gevel ongelooflijk knappe ruimten. Met de juiste belichting en een perfecte omkadering (Geuze om te drinken, klassieke & jazz-concerten) wordt het een event dat je eigenlijk in de grootsteden verwacht.

Meer dan 38 kunstenaars (want er zitten ook collectieven bij) maken er een prachtig moment van. Ik deed de toer 2x en dat wil wel wat zeggen. In mijn programmaboekje kruiste ik Annie Postelmans, Christien Dutoit, Willy Ronsmans, Patrick Dewit, Philip Van Hoeck, Geert Van Rysseghem en Pedro Piet aan. Persoonlijk was het weerzien met mijn leerkracht technisch tekenen/esthetica Piet Deryckere zeer warm.

Ik noteer het event als “hier wil ik zeker nog eens aan deelnemen!” (Bart, noteer het maar al)

klik op de poster voor meer info rond Kunst in het dorp 2018

Magritte for kids

Musea…Beurk! Saai! Boring! Zo ni cool maat! Edde niks anders?

Ik vind kunst en cultuur als onderdeel van (een rijke) opvoeding erg belangrijk. Goede schoolresultaten zijn prima maar het echte leven begint pas wanneer die (basis)kennis verrijkt wordt met inspiratie, creativiteit, wereldkennis,…Een van de onderdelen die we vandaag op vergaderingen regelmatig horen is “out of the box”. En waar haal je dan inspiratie?..Juist…Neen, fout! Eerlijk? Het was gewoon een pedagogische studiedag en ik was op zoek naar iets leuk. Zo kwam ik op de site van het museum Magritte terecht waar ik nu de audiogids voor kinderen ontdekte. De clip voor de audiogids (6-12) deed het helemaal. Goed opgebouwd, boeiend verteld, frivool en herkenbaar voor de kinderen. Wij daar naartoe. Voor 14euro (10euro voor mij+4euro voor de audiogids) hebben we entertainment voor 2uur. Reken er de trein (met een railpass) bij en voor 35euro in totaal zijt ge er vanaf. Hoe meer kinderen onder de 19 je mee brengt hoe goedkoper het wordt.

Er is ook nog een aparte gids voor 12 tot 18 jarigen. Maar luister gerust mee met uwe kleinen, ge steekt er zeker zelf nog wat van op. En het museum krijgt ge er bijna voor u alleen bij (als ge tijdens de week gaat toch)

En ondertussen laat ik u genieten van wat ik allemaal gezien hen. O ja, een aantal schilderijen zijn op reis naar andere tentoonstellingen. De open ruimtes zijn ingevuld door Nicolas Party. Een interessante aanvulling die niet vloekt met de vast collectie. Zelfs na mijn 3e bezoek aan dit museum blijf ik enthousiast.

Meer info over het museum vind je hier: https://www.musee-magritte-museum.be/nl  Een B-dagtrip heb ik niet gevonden.

Expo: No Match

De titel doet deze tentoonstelling geen eer aan want als er nu 3 kunstenaressen zijn die nu ’s wél samen gaan dan vind je ze zeker op deze tentoonstelling. Pia Cabuy, Isabel De Rijcke en Wendy Vandeputte tonen een selectie uit hun werk in Het Achterhuis, Diksmuidestraat 41, Gent.

Een knappe tentoonstelling die rust brengt. Ze sleept je mee naar wat ik “een tussenwereld” zou noemen. Een wereld die ergens ligt tussen het abstracte en het reële. In de werken herken je gezichten, voorwerpen, plaatsen maar je kan ze niet altijd plaatsen in een context. Verbeeldingstrelend dus. Laat gerust je gedachten en fantasie de vrije loop wanneer je deze werken ziet want ze slepen je mee naar een plek tussen waar zij zijn en waar jij bent. Een aanrader om langs te gaan dus!

Vandaag nog van 14u tot 18u. Meer info hier.

Brugge: Groeningemuseum

Heb je al gehoord van museum M? MSK Gent? Rubenshuis? Allicht wel. Al gehoord van het Groeningemuseum? Dat is dat museum waar je – buiten Brugge -nauwelijks iets van hoort en ergens verscholen ligt in het oud Sint-Janshospitaal.

Het moderne interieur herbergt schatten van schilderijen die perfect passen in dit openluchtmuseum. Van Vlaamse Primitieven – het blijft een onterechte naam – tot Belgische expressionisten en surrealisten.

Ondanks dat het voornamelijk Vlaamse kunst is mogen we onderstreept FIER zijn op dit museum en zou iedereen er ’s naartoe moeten.

Breng je kinderen mee of wil je graag een handige gids mee voor onderweg? Vraag dan naar de route van de groene parkiet.

Zalig interessant en achteraf neem je er gewoon het ijsje of de wafel in een gezellig café er bij.

meer info over het Groeningemuseum vind je hier.

Opstand: 2 opera-intermezzi met een pauze

Opera. Het is voor mij een onbewandeld pad. En al zou ik er al eens over gelopen hebben, het zal dan inmiddels wel al flink begroeid zijn met onkruid.

Een paar weken geleden zag ik de oproep van Liza Dedapper om naar de try-out van de opera “Opstand” (Kolegemkerk Mariakerke) te komen. Een voorstelling bestaande uit 2 opera-intermezzi: La serva padrona  en L’artigiano gentiluomo. Opera-intermezzi zijn “korte” operastukken destijds speciaal geschreven om te spelen tijdens de pauze van een “grote” opera.

In beide stukken wordt de rijke heer in het spel bedot door de knappe vrouw die in zijn huis leeft. De stukken zijn soms grappig, soms spottend. Tijdens het spel wordt de ongelijkheid (vooral in stand en klasse) aangekaart. De rijke maar niet zo snuggere Uberto geniet van zijn luie leven dat voornamelijk bestaat uit lang uitslapen, eten, feesten en dan lang uitslapen, eten,…Serpina, zijn dienstmeid, heeft feitelijk de touwtjes in handen en beslist op een dag haar “meester” een lesje te leren.

Beide stukken (waarvan ik u het tweede plot zelf laat ontdekken) worden voorzien van boventitels. Altijd handig voor wie zijn Berlitz-boekje met Italiaanse woorden thuis vergeten is. Verfrissend eens wat meer jeugd in de zaal te zien. Dat mag wel meer 🙂

De voorstelling speelt nog in CC De Plomblom en toert daarna verder door naar Aalst en Lierde. Meer info hier.

Live muziek onder leiding van Linde Demuynck. Toneelopbouw staat op naam van Mien Bogaert. Kostuums: Elena Werner

Het zang en acteerwerk wordt verzorgd door Liza Dedapper, Erwin Muller en Roan Windels

 

Kunst in Knokke

Zwoele zomeravond. Verschrikkelijk cliché. Ze keek naar mij en vroeg me: “ga je met me mee?”. En we hadden een date!

Wie voor het komende weekend nog geen plannen heeft kan deze tip zeker goed gebruiken. Nog tot 15/8 loopt in Knokke de 25e editie van de openlucht tentoonstelling “Sculpture link“. Vanaf het station volg je de Meerlaan en wandel je zo langs vele prachtige beelden opgesteld langs de baan. Ben je aan de Zeedijk gekomen, dan kan je ook die afwandelen. Langs de zeedijk vind je niet alleen de beelden van Sculpture link maar zie je veel moois in de galerijen langs de dijk. Wil je nog meer zien, dan is er ook nog de “beelden”-route van Beaufort. Die laatste moet je niet al te letterlijk nemen want het zijn verre van sculpturen: een artistieke tuinaanleg, een speciale redderstoel/trap/toren, een soort gestolde visser…Het is zo wat minder mijn ding (voor wat Knokke betreft toch).

Dat Knokke kunststad aan zee is kan je zien aan het overzicht van alle beelden in de gemeente. Die zijn verzameld op deze site: https://www.myknokke-heist.be/nl/beelden-de-stad

Eettip: restaurant Rigoletto aan de Lippenslaan. Lekker, gezellig, casual en betaalbaar.