Gentse Feesten 2017 – dag 2

Omdat ge tijdens de Gentse feesten ni meugt pleuje, ben ik al maar wat later begonnen. Dag 1 heb ik aan mij laten voorbij gaan, er stonden belangrijkere zaken op mijn agenda. Maar dag 2 was er wel eentje met een vol programma.

“Traditiegewijs” gingen we met vrienden eten voor het laatste Gent Jazz-lunchconcert in Hotel Reylhof. Een mooi concert trouwens. Rustige jazzy deuntjes waar ge op uw gemak kunt eten en nog wat praten. Meteen ook de CD gekocht van Bram Weijters en zijn compagnon.

Vandaar naar de eerste echte stop op de feesten: de caravannekes onder het Belfort (officieel is dat daar Botermarkt maar de meeste mensen vinden die plek toch niet 😉 ). La Caravanne (door Cie de Six Faux Nez) was de eerste voorstelling. Over een stoffen pop die zich eigenlijk een beetje alleen op de wereld voelt en er daarom op uit trekt op zoek naar gelijken. De beamer liet het tijdens deze voorstelling afweten, dus veel meer kan ik er niet echt over vertellen maar de vrienden die na mij gingen waren best enthousiast. Let wel het is een kleine betalende voorstelling, volwassenen betalen 1 euro, kids 0,5euro (dus daarvoor moet ge’t nu ook weer niet laten).

Daar recht tegenover staat de tarot-caravanne (Cartes sur table, Cie StultiferaNavis). Een “one man show” waar je 1 op 1 de confrontatie aangaat met een door jezelf gekozen kaart. Een wereld vol wijsheden die opengaat bij het aanhoren van het verhaal van de kaart die ik trok. Geen toekomstdingen of madame Soleil-adviezen, je neemt enkel een goed advies voor jezelf en het leven mee. Ik zou eigenlijk nog wel eens gaan om ook ’s een ander verhaal te horen (er zijn 21 kaarten maar je mag er maar eentje trekken)

En dan waren er ook nog de gekke mannen van El retrete de Dorian Grey met “Ne me quitte pas”. Eerlijk? Op basis van de foto in het programma dacht ik “allez, we zullen die ook maar meenemen, maar ’t zal wel weer de zoveelste ballonplooier-act.” En goh, zo van die gasten die ballonnekes plooien in hondjes…zeg nu eerlijk…dat hebben we toch al gehad, he! Maar!!!!! Jawel, de uitroeptekens zijn terecht, dit is een NIET TE MISSEN voorstelling. Hilarische act met inderdaad geplooide ballonnekes maar de interactie met het publiek en de acteurs zelf is goddelijk. Dus zet die morgen toch maar op uw programma (Kalandeberg). (bekijk ook: https://youtu.be/thLScS1TIsw )

Om 17u nog “L’Homme Orchestre” door Cie Le Mue/tte waarbij een man zichzelf omtovert tot een levend orkest dat hij alleen bedient aan de hand van wel honderd koorden die overal aan zijn lichaam zijn vastgeknoopt. Ondanks dat we dit soort troubadour-act al kennen van de jaren ’70 is het toch een merkwaardig iets om het in het echt te zien. En vooral hoe die man al die koordjes weet te hanteren. Ik zou er gek van worden en na 3 koorden zeker al de coördinatie verliezen maar hier niet dus. (bekijk ook: https://youtu.be/EboKwCPPZYM )

Omdat er geen avondvoorstellingen zijn binnen het poppenfestival ging het vervolg naar Macharius om aldaar een stukje te eten en wat Miramiro op het programma te zetten. Smashed door Gandini Juggling werd een wervelende jongleershow die in den beginnen toont wat ze echt kunnen maar na een tijd (opzettelijk) ontaard in georkestreerde chaos. Zalig stuk waarbij de appels over, door, achter en voor het podium vliegen. Alleen eronder was wat moeilijk maar had het gekund, ze hadden het zeker gedaan. De kinderen kunnen alvast zeker een appel mee naar huis nemen. Spectaculair goed. (bekijk ook: https://youtu.be/e71x6JaqapI )

De snelheid der kunst

Youtubefilmkes gemaakt terwijl tekeningen/schilderijen worden opgemaakt, ik blijf het iets raar vinden. Ik begrijp dat een aantal mensen willen tonen wat ze kunnen. Ze willen laten zien dat ze van niets vertrokken zijn en iets prachtig hebben gemaakt en dat op 30 seconden…

En vooral dat laatste blijf ik een dubbel ding vinden. Want hoe snel je ook schetst, het duurt jaren voor je aan een niveau geraakt waar je ook iets deftig uit je hand schudt. Uren en uren oefenen. Het komt niet door er naar te kijken, door naar de academie te gaan,…het komt omdat het in je lijf zit en omdat je er ook op oefent. Net zoals de voetballer alles heeft moeten opgeven om die carrière in eerste klasse te maken. Het komt niet vanzelf, het is een specialiteit, een kunde, een kunst.

Bij wijze van goesting, smeet ik mij ook nog eens op een snelle schets. Ik pakte mijn schetspotlood en schetsboek er bij en toverde dit portretje op een klein halfuurtje op papier. Hopelijk vind je’t wat, ’t is eens iets anders dan het fijne detailwerk van de triptieken 🙂

S.O.S….Stad op Stelten!

Aan de vooravond van de Gentse Feesten 2017 zit de microbe nog niet in het lijf. En bij de medecollega’s van Gentblogt kriebelt het ook nog niet echt. Zouden we toch een beetje aan het afkicken zijn van het fenomeen? Was it a fase in our lives en zijn we er nu over, te oud voor geworden, op zoek naar wat meer rust, minder prikkels, zijn de kinderen ouder geworden,…? Het is een beetje dubbel. We willen wel maar geraken gelijk niet gemotiveerd. De affiche of liever de 6 affiches stralen het helemaal uit: dol feestgevreet waar ik geen kruimel samen-cultuur en slechts een minimum aan feestvreugde in erken.

For old times sake heb ik mijn programma opgemaakt; het poppenspel gecombineerd met een paar optredens. En op vrijdag de expo opstellen in Kalmthout (die opent vrijdagavond). Het wordt dan toch al een drukke week.

De stad zelf is inmiddels een belegerde burcht. ’t Zijn percies terug de middeleeuwen. Overal betonpoorten en veel drukte. En toch slaagde een Franse toeriste er in zich te parkeren in het midden OP de Sint-Michielsbrug (naast het beeld)…tjah…daar heb je nu lekker veel plek natuurlijk. Flikken erbij en alles…Enfin, naar ik heb gehoord zou het 300 euro kosten. Ge moet toch al redelijk veel obstakels gepasseerd zijn om niet door te hebben dat ge beter te voet gaat.

En wat ze op “the Green” aan het doen zijn, is mij nog een raadsel. Ik weet niet of je er nog gezellig met uw lief gaat kunnen in’t gras liggen…of uw roes uitslapen…Als het maar niet is om ontploffende vrachtwagens tegen te houden want dat zou er nu toch wel wat over zijn.

 

Monet by Maya

Het valt al eens voor dat ik een workshop geef. “Vast klant” daarbij is Maya. Ze is helemaal weg van tekenen en omdat ik zin had haar eens uit te dagen, gingen we vandaag voluit voor pastelkrijt en een Monet. voor Maya was dit de eerste keer werken met pastelstiften (soft pastels) en pastelpotloden. Ondanks dat het ook tekenen is, is het toch weer helemaal anders dan het tekenen met kleurpotloden. En de Disneyfiguren hebben we bij deze ook even in de kast laten liggen… Maya is 11 jaar…

Hel *wip*

Vorige zaterdag weer een dagje getekend bij VEPAD te Brasschaat en het ging goed vooruit. Het rechtse deel van de binnenkant de triptiek met daarop de godin Hel, krijgt vorm. Los van de achtergrond is nu het deel in grijswaarden bijna klaar. De tekening doet het model weinig eer aan aangezien de figuur met de minuut griezeliger en grauwer wordt. Al goed dat we weten dat de modellen in het echte leven een stuk sympathieker zijn dan wat hier wordt voorgesteld…Maar het hoort nu eenmaal bij het beeld van de triptiek 🙂