Kennis en vakmanschap maken de kunst

Om op een kwalitatieve manier een kunstwerk af te leveren werk je met een team van specialisten en kenners. Tijdens de opbouw van de triptiek kon ik regelmatig beroep doen op de kennis van Michiel De Pelsemaker en Gudrun Rombaut, die samen zoveel geschiedenis en fantasy kennen dat The lord of the rings slechts de inleiding is. Zij gaven mee de inspiratie voor de Noorse verhalen die in de triptiek verwerkt zijn.

Naast de verhaallijn is er ook een heel technisch luik aan de triptiek. Ik vertelde al eerder over het niet gebruiken van glas omwille van het gewicht van de zijpanelen. De tekeningen worden gelamineerd. Telkens ik vertel hoe dat in zijn werk gaat, zie ik de blikken van “jaja, zo’n groot formaat…gelamineerd…1 april zekers?” Dus had ik aan Hugo Martens gevraagd om mij te verwittigen wanneer hij aan de inlijsting en laminering zou werken zodat ik wat foto’s kon maken van het proces.

Het lamineren van de tekeningen gebeurt heel secuur. Eerst wordt de lamineerfilm op maat gesneden en worden zowel de film als de tekening ontstoft. Dan wordt de film geduldig over de tekening gelegd. De lamineerfilm is een soort microgeperforeerd plastiek. Deze wordt vervolgens in een grote kist geplaatst waar de film vacuüm op de tekening wordt gezogen. Door de kleine microporiën ontsnapt de lucht tussen de tekening en de film en komt de film hypervlak op de tekening te liggen. Dan wordt de zaak licht opgewarmd en kleeft de film definitief aan de tekening. De tekening is nu beschermd tegen vocht en spatten, helaas niet tegen krassen met een scherp voorwerp.

Dan wordt de lijst gemaakt. Het is niet onmogelijk maar ik werk liever niet met IKEA-lijsten. Deze zijn wel goedkoop maar ervaring leert dat ze noch duurzaam zijn, noch kwalitatief (op termijn gezien). Hugo maakt daarom al mijn lijsten. Ze zijn erg stevig en mocht er toch iets mee gebeuren, dan kan ik altijd rekenen op zijn service. In het geval van de triptiek is de opbouw van de lijst niet onderschatten. De 3 lijsten moeten precies op mekaar afgestemd zijn én met mekaar worden verbonden. Een vergeten stuk techniek wordt hier herontdekt!

Daarna wordt de tekening op de rug van de lijst gekleefd, vergelijkbaar met het lamineren.

Ik kon niet blijven tot op het einde. Hugo werkt ’t in alle vertrouwen af. Ik ben al benieuwd naar het resultaat.

http://inlijstingengent.be/

Advertenties

Kunst op de Muide

Mediabureau De Blauwe Peer schiet in actie. En als die in actie schieten, houdt u vast aan de takken van de bomen…Zij schrikken er niet voor terug om de dure poutrel van de Korenmarkt weg te halen en naar de Muide over te brengen. Al hadden ze mij ook wel kunnen bellen als ze persé een kunstwerk op de Muide willen hebben 😉

Jaren geleden had ik het genoegen om te mogen samenwerken met De Blauwe Peer. Ik ben er nog altijd fier op 🙂

Water en lucht

Gisteren ging ik met Junior wat promoborden voor de Sehnsucht-expo uitzetten in de buurt (ja hoor, ik haal ze daarna weer keurig weg. De locaties zijn genoteerd). Na het tweede bord realiseerde ik me dat ik een paar uur eerder de motorkap had losgemaakt. Ik had dat gedaan omdat er water in de ruitenspoeiers moest. Ik was terwijl aan de telefoon met mijn moeder en dan kon ik niet zomaar ook die motorkap open gooien en met water beginnen. Maar de hendel, die aan de binnenkant van de auto zit, die trok ik al over (ik was via de draadloze verbinding aan het bellen). Natuurlijk – met mijn immer verwarde geest – daarna vergeten en dus met een niet gesloten motorkap rondgereden. Nu ja, die gaan niet zomaar open maar toch…

Dus onderweg zie ik dat en ik leg aan Junior uit dat er nog water in de auto moet.
“Water?” krijg ik al spontane reactie…
“Jep, voor de ruitenwissers”.

Waarop ik vraag of hij dat niet hoort te weten nav zijn theoretisch rijbewijs. “Neen, maar de bandenspanning ken ik wel”. “Ah?”. “Je moet die om de 2 maanden zelf controleren”. “Maar daar heb ik toch een verklikker voor op mijn dashboard? Waarom zou ik dat nu zelf gaan doen? En wat moet de garagist dan nog doen?”

Ik vraag mij af hoeveel mensen spontaan om de 2 maanden de bandenspanning van hun wagen controleren…Dat lijkt me redelijk absurd. Al kan ik wel begrijpen, in mijn tijd moest ik niet weten hoe een autoband op te blazen voor het examen. Tiens…zouden ze dat nu wél vragen? Want iedereen die al eens bandenspanning heeft gecontroleerd weet dat daarna de band meestal platter staat dan tevoren. Zouden ze al zo slim zijn bij de overheid?

Tekendriehoek

Godin Hel was niet de laatste tekening van de triptiek maar wel de laatste die ik afwerkte. Omdat ik er in Brasschaat al aan werkte en parallel in het atelier aan de buitenpanelen werkte, waren de buitenpanelen sneller klaar. Maar op deze tekening moest ook nog heel wat achtergrond getekend worden. Net zoals bij Baldr staat Hel in een nis en worden de zuilen van deze nis versierd met vele kleinere tekeningen.

Om de zuilen recht en langs beide zijden van de tekening gelijk te tekenen deed ik opnieuw beroep op mijn (vergeelde) kennis van architectuur en nam er de rotringdriehoeken bij van de studententijd. Gelukkig draag ik altijd zorg voor mijn materiaal en zien ze er nog als nieuw uit. Het schuiven met de driehoeken leer je blijkbaar toch niet af…

En wat doe ik tussendoor? Cassettebandjes repareren…

 

Garmr en de Walkuren

Tijdens de komende weken geef ik een paar details van de triptiek vrij. Ik bewaar het totale beeld tot na de expo, uit dankbaarheid voor de bezoekers. 

In het paneel met Hel zitten heel wat verwijzingen naar de Vikingkrijgers.  Vikingkrijgers gingen pas naar het Walhalla wanneer ze sneuvelden op het slagveld. Met het zwaard in de hand. De godsdienstcultuur van de Vikingen was dan ook helemaal gericht op oorlogvoeren. Wie stierf op het slagveld zou in het hiernamaals Odin mogen dienen in zijn grote slag tegen de reuzen. Krijgers van het Walhalla moesten de hele dag niets anders doen dan vechten tot de dood. ’s Avonds was er eten in overvloed en ’s anderendaags was alles weer zoals tevoren (doden werden weer levend en konden terug oefenen in het vechten). Veel mooie beloften dus om iedereen aan het vechten te houden. Een fenomeen dat we vandaag ook herkennen in bepaalde culturen.

Een dode krijger werd door een Walkure van het slagveld gehaald en via de regenboogbrug Bifröst naar het Walhalla gebracht. Aan de buitenzijde van de triptiek staan 3 dansende vrouwen. Dit zouden Walkuren kunnen zijn maar feitelijk zijn het Nornen. Daarover later nog wel wat meer.

De omschrijving van “Hel” als een plaats van verderf kennen we uit de middeleeuwen.  Bij de Vikingen was het echter geen plaats met vuur maar wel met ijs en donkerte. Naast de godin Hel stond Garmr als bewaker van de hellepoort. Het was een enorme hond die er, volgens de verhalen, ook al niet al te vriendelijk uitzag. Vandaar de verwijzing naar de hellehond op de achtergrond van het paneel van Hel.