Change the system

Succes is een combinatie van passie, gedrevenheid, kennis en doorzettingsvermogen. De Bruegel-toren zit nu in een fase waar ik zeker moet zijn van de kleuren die worden gekozen. Voor een schaduwkant valt dat nog mee. De meeste kleurschakeringen verdwijnen in grijs-bruine tinten. Dat is helemaal anders wanneer de zon de toren treft. Dan moet ik wel zeker zijn dat het palet goed zit. De laptop en de tablet geven al een andere kleurtint. Er zit dus niets anders op dan naar het origineel te gaan kijken. En dat doe ik morgen. Nog even gebruik makend van de schoolvakantie hoop ik niet al te veel problemen op te baan te ondervinden. Hopelijk is er geen fritvet of siliconen of een ander glijmiddel op de ring rond Antwerpen te bespeuren en zijn er dus ook geen of weinig files. We zien het wel. Google weet alles 🙂

Museum Boijmans – Van Beuningen – Rotterdam.

Advertenties

Een gelukkig 2018

Met deze blog wil ik geenszins afbreuk doen aan wat er is, wat er was en wat zal komen. De laatste maanden, en zeker sinds Sehnsucht, is me duidelijk geworden dat ik gewoon mijn eigen gang moet gaan (zoals Shaffy). De eerste triptiek was een uitdaging en voor vele liefhebbers een waar kunstwerk. Fijn en groot werk ligt mij het best. En daar wil ik voor 2018 nog een schepje bovenop doen.

Als tegenreactie op wat ik vandaag zie in de hedendaagse Vlaamse kunst (en dan spreek ik over levende kunstenaars) is dat er erg veel in donkere, depressieve sferen wordt gewerkt. Er wordt regelmatig teruggegrepen naar de settings van na de 2e Wereld Oorlog. Het is allemaal wat vaal, flou, afwezig, apathisch, bijna of er telkens net iemand gestorven is. Om het u te visualiseren met een grote naam: neem gerust een Borremans. Ik kan mij inbeelden dat de fan nu al denkt: “wat is daar mis mee?”. Niets! Helemaal niets. Ik wil er alleen de aanleiding van mijn doening mee duiden.

Waar ik het in 2018 wil over hebben is geluk, vrede, liefde, blijdschap, vriendschap,…Niet erover maar wel beelden maken die leuk zijn om naar te kijken. Beelden waar je vrolijk van wordt. Die je in een toffe gemoedstoestand brengen. En dat een beetje als reactie op de kwaliteit die hierboven staat. Dus daarom wens ik u nu al een HEEL GELUKKIG 2018 en dat bij elk beeld dat ik u mag presenteren 🙂

Bosch vs Bruegel

Gisteren stond ik oog in oog met een replica van De tuin der lusten van Jeroen Bosch. Natuurlijk is dat likkebaarden. Kijken, kijken en nog ’s kijken. De vele miniatuurtaferelen samen geplakt tot een groot geheel. Ergens zwevend tussen goed en kwaad. Indrukwekkend en groot. Ik pas zelf zeker 4 of 5 keer in het schilderij.

Tot voor kort zou ik Bosch opgehemeld hebben, boven Bruegel. Bruegel (1525-1569) is tenslotte een nakomeling van Bosch (1450 – 1516). Ze hebben mekaar nooit gekend maar Pieter Bruegel de Oude kende duidelijk wel het werk van Bosch. Kleine rechtzetting over eerdere blog; Pieter Bruegel kende Rubens (1577-1640) niet! Ook deze twee monumenten hebben mekaar “gekruist”. Dus het schilderij uit het Mauritshuis is niet van Pieter Bruegel de Oude maar wel van Jan Bruegel de Oude (zoon van Pieter) en broer van Pieter Bruegel de Jonge (zie stamboom).

Maar goed, dat Pieter Bruegel het werk van Bosch kende daar twijfel ik niet aan. Wat mij – bij nadere studie – wel opvalt is dat Bruegel veel fijner werkte dan Bosch. Nederlanders noemen het graag “virtuoos”. Het is hoe je’t wil benoemen maar als ik in details kijk, dan zie ik in Bruegel’s werk zaken die zo fijn geschilderd zijn dat ik ze met mijn fijne potloodpunt niet aankan. Stel u maar al de ergernis voor wanneer ik aan mijn tekentafel zit…Die details herken ik niet bij Bosch. Of anders gezegd, Bosch schildert erg kleine figuren maar ze zijn grof, suggestief uitgewerkt…Virtuoos geschilderd. Bruegel is daarentegen één en al controle. Tot in de kleinste, zelfs onzichtbare (overschilderde) details.

In de top 100 van de beste kunstenaars allertijden stijgt Brugel daarom met minstens 1 plaats en kopt Bosch.

 

Klaar om uit te varen

Tijd voor kerst. Tijd voor eindejaar. Tijd voor flashbacks en vooruitblikken.

2017 was een druk en succesvol jaar. De verkoop bleef uit maar ik heb er mij over gezet. Er zijn belangrijkere dingen in het leven.
2017 was het jaar van de trips naar Brasschaat, de vriendschappen, expo’s Sehnsucht en de samenwerking met Carlo en Christine,…De vereniging ter promotie van de tekeningen van Max Van Hemel werd een feit. Het was kunstlevel+

Het was een jaar vol uitdagingen: de triptiek werd gerealiseerd, de vele kleinere tekeningen (om te proberen) en op de valreep De Toren (is nog niet af maar goed, de uitdaging was er wel). Het was een jaar vol waardering! Meer dan tevoren werd mijn website bekeken, gevolgd, gedeeld,…En dat koppel ik toch wel met enige fierheid aan mijn tekeningen én aan u. Van mijn teksten moet de blog het niet echt hebben. Uit de reacties onthou ik vooral dat ik mij minder en minder moet aantrekken van trends, van commerciële formaten, van hippe dingen. Dat ik voortaan vooral ga voor wat ik graag zelf wil gaan doen. En het ziet er naar uit dat dat vooral gedetailleerde, complexe, theatrale werken zullen worden waar het formaat van ondergeschikt belang is geworden aan het resultaat. Ik besef dat ik daarmee veel verkoop over de haag gooi but I don’t care. Ik ga voor passie, voor vuur, voor kunst. Voor kunst+

Ik hoop dat ik al wie mijn tekeningen mooi vindt daarmee nog steeds zal kunnen verwonderen, verbazen, vertellen. Want het wordt allicht ook een druk 2018. De haven ligt vol boten klaar om te kiezen voor het volle sop! Ga je mee? Dan gaan we samen voor 2018!

Star Wars VIII

En toen was er als eerste dag van de kerstvakantie: Star Wars VIII (8 dus): The last Jedi.

In deze nieuwste aflevering van de saga volgen we Rey weer in haar zoektocht naar een training om The Force onder controle te krijgen. Ze vindt daarvoor finaal ergens nergens Luke Skywalker en hoopt hem te overtuigen haar tips & tricks mee te geven. Parallel zien we Ben Solo ofte Kylo Ren afglijden naar de donkerdere kant dankzij de hulp van Snoke.

Goed, in’t kort gezegd: deze film duurt ongeveer 2u30 en ge verveelt er u geen seconde mee. Hij zit jokvol special effects, technische snufjes, humor, spectaculaire actiescenes en vooral veel geweld. Maar finaal gezien blijft het wel hetzelfde (christus)verhaal dan wat we al gezien hebben in delen 1,2,3 en 4,5,6. Tot mijn verbazing heeft deze film toch nog een soort einde. Ik had mij verwacht aan een brutale knip zoals we die kennen tussen delen 5 en 6 of vanuit The Lord of the rings-delen. Niet dus. Al is het einde nog ver buiten zicht, ga je met een goed gevoel naar huis. Het is nu verder aftellen naar deel 9. Om de tussentijdse honger wat te stillen volgt er eerst nog een aflevering rond Han Solo zelve. En dan mogen er van mij wel wat meer interessante en vernieuwde plots komen.

Aanrader is wel om deze film te bekijken in Imax 3D (omwille van het grote scherm en de verhoogde beeldkwaliteit) of in 4D (dan krijg je er een gratis douche en trillende stoelen bij).

Voor wie niet meer helemaal mee is, er is een “korte” Wikipedia-pagina.

Het hangende ijzer

Hop naar de eerste verdieping. Het was verdorie niet gemakkelijk. Aan dit stuk heb ik zo’n 6uur gewerkt! En kijk maar eens wat “slechts” de vordering is ten opzichte van de vorige blog. De toren wordt dus zeker nog een hele klus om te tekenen. Dat is ook niet te verwonderen. Als ik zie hoe complex maar ook hoe doordacht de opbouw van het beeld is. Alles is minutieus uitgetekend en doordacht. Ik kan mij – als bouwkundige – niet inbeelden dat Bruegel geen beroep deed op een architect om na te gaan of de constructie die hij had gecreëerd ook wel stand zou houden. In ieder geval moet hij vele uren op bouwwerven hebben doorgebracht. Op het kleine origineel kan je het met moeite zien maar de toren staat vol met bouwkranen en stellingen. Niet één type, wel verschillende afhankelijk van het doel dat ze moeten dienen.

Ik ontdekte tijdens het tekenen ook al een houtzagerij en een steenhouwer. Aan een stelling werken (slechts?) 2 stukadoors – “plakkers” voor de Vlamingen – die de borstwering – balustrade voor de Vlamingen – aan het cementeren zijn.

Op de souterrain zijn een groep mannen hun vissen aan het sorteren. Met zo’n grote bouwwerf zijn er duidelijk veel hongerige magen. Zou ik nog ergens een barista tegen komen?

Zware lasten worden met kranen opgetrokken. Er zijn verschillende soorten kranen op de werf te zien. Eentje viel me wel op. Wie goed kijkt ziet uit de bovenste werkplaats 4 draden vertrekken om dingen op te hijsen. Aan de linkse 2 hangt een haak en…een anker. Het anker dient als tegengewicht (denk ik).

Follow my blog with Bloglovin