11 jaar Facebook

Facebook laat me weten dat ik vandaag – toevallig 14 juli – 11 jaar geleden ben toegetreden tot Facebook. Ik heb lang getwijfeld om de stap te maken. Op zich was ik zeer tevreden met mijn blogplatform van toen. Maar Facebook kwam op en om deel te nemen aan “de wereld” moest je op Facebook zitten. De sfeer zat goed en het was ook meteen handig leuk om met Gentblogt de zaken via Facebook te volgen. Ik droomde er van om – als in Gent gestrande – jeugdvrienden terug te vinden en wat tijd in te halen.

11 jaar later heb ik een heel andere kijk op Facebook. De mondige burger spuwt er graag onberedeneerd zijn mening. Spuwen. Kritiek mag van mij altijd maar zonder oplossing is dat een beetje nutteloos. Het is ook altijd “de andere”. Meer en meer maak ik vandaag gebruik van de optie “blokkeren” om negativisten te mijden. Meer en meer kom ik tot een besluit dat we…ik…niet ver af ben van het einde van Facebook. Facebook weerspiegelt, motiveert te veel de verdeeldheid, bewerkstelligt geen eenheid en hun visie op kunst ligt verder en verder van mijn visie. Ik ben gelukkig grotendeels gespaard van censuur en blokkeringen al is het toch ook al een paar keer voorgevallen. Vele fotografen die ik ken houden er daarom 2 profielen op na. De discussies met Facebook over het feit dat het schilderij “ceci n’est pas une pipe” het roken niet promoot maken het alleen maar moeilijker om het platform te waarderen. De invloed van de Amerikaanse president zal daar allicht niet vreemd aan zijn.

Dus geniet en blijf de blog alvast maar volgen, WordPress heeft een iets meer open geest en houdt van kunst 😉

 

Bozar: Picasso & Brüsel

In deze dagen van overdaad kan er altijd nog een museumbezoekje bij. Deze keer niet in de “vaste formatie” maar goed, Brussel – of was het Brüsel? – blijft een aantrekkingspool.

Deze keer ging het richting Bozar-expo met de beelden van Picasso. De expo verzamelt, naast een beperkt aantal schilderijen, een flink aantal “sculpturen” van de meester. Het tentoonstellingsbeeld is het portret van een vrouw met een neus als een worst. En “worst” is dan ook verder het centrale thema in deze tentoonstelling. Het is frappant hoe Picasso van een lichte vervorming zijn beeld steeds meer en meer minimaliseert tot een reeks worstjes die ver van het oorspronkelijke beeld liggen en het – voor wie niet weet – helemaal onherkenbaar maken.

Naast de worstjesbeelden zijn er ook intrigerende composities met metaal of bestaande voorwerpen (zie de stierenkop gemaakt uit stuur en fietszadel).

Kanttekening: De expo kost (zonder kortingen) 18euro wat ik voor deze (kleine) tentoonstelling toch wel erg duur vind. Met de B-dagtrips is het al een stuk goedkoper/interessanter en dus wel te doen. Meer dan 10euro zou ik aan deze tentoonstelling niet geven. Zo speciaal vond ik ze dan ook weer niet. Maar je krijgt er wel een volwaardig programmaatje bij. Heb je wat meer tijd, dan kan je dit bezoek ook combineren met andere tentoonstellingen in Bozar (maar dat deed ik niet).

Tussendoor kan je ook ’s het Bozar-café/restaurant uitproberen. Dat is zeker wel een aanrader. Een zeer verfijnde keuken met speciale combinaties (voor wie dat wil) tegen betaalbare prijzen.

Natuurlijk gaan we niet naar Brussel zonder een stripwinkel binnen te stappen. Er is die interessante stripwinkel rond het Centraal station (langs de kant van de trappen naar het kunstenkwartier) maar voor ons gaat het standaard naar Brüsel, vlakbij de beurs. Je vindt er niet alleen strips maar ook exclusieve strips, posters, figuurtjes en een grote dosis filmmemorabilia.

Het was een geslaagde, maar lang niet voldoende, kerstvakantie die alweer 2 dikke kunstboeken heeft opgeleverd. Dat worden weer maanden vol inspiratie.

Perfume /perfumance

Dit kan misschien wel een aantal mensen shockeren maar ik vind het een geweldig knappe performance. Geuren…parfums…iedereen heeft wel zijn eigen geurtje en soms is het zo dat je zelf vindt dat een geurtje niet bij jou past. Een geur zegt dus veel over wie we zijn, hoe we ons voelen, hoe we ons willen laten zien, ons willen profileren…Het maakt deel uit van ons imago. Net als een mooi uurwerk, ring of juweel vormt de geur dat onzichtbare, ontastbare deel waar we toch willen mee spelen. Deze “tentoonstelling” speelt daarop in en laat modellen door een rij mensen lopen die noch zicht, noch tast hebben maar helemaal moeten afgaan op het parfum en zodoende hun verbeelding verder de vrije loop mogen laten gaan. Ik vind het subliem!

http://www.tvl.be/nieuws/ruiken-aan-naaktmodellen-op-unieke-geurmodeshow-36238