Film: mijn vader is een saucisse

Eén week op het hele jaar zijn alle kinderen uit huis en is er tijd voor ongeplande, romantische uitstapjes. Beetje de batterijen opladen met positieve energie. Op restaurant is (bijna) een klassieker maar cinema…dat was al een eeuwigheid geleden. En ze zagen ons graag terug (lieten ze meteen blijken bij de introfilmpjes).

Om de kleinere zelfstandige te steunen gaan we naar Sphinx-cinema. Daar vind je doorgaans ook wel “de betere film”. Iets minder het vecht-en-smijt-film genre. De “betere film” wordt snel gepercipieerd als triestig, depressief, neerslachtig, donker. Toegegeven, dat zijn ze ook regelmatig wel. Tot treurens toe handelen ze over de trauma’s van het leven. Maar er zijn ook filmmakers die resoluut kiezen voor de andere kant van de balans. Over balansen gesproken: de hele film draait er rond 🙂 “Stap eens uit je sleur en in je leven” 😉

In 2015 won Anouk Fortunier de Prijs voor het Beste Debuut op Kortfilmfestival Leuven met de mooie kortfilm Drôle d’oiseau. Haar langverwachte speelfilmdebuut is een heerlijke feel good-familiefilm over een prettig gestoorde familie en de unieke band tussen een vader en zijn dochter.

Mijn vader is een saucisse  is de eerste Vlaamse film die zal uitkomen na de sluiting van de bioscopen. Een echte familiefilm met een goede portie humor, een ontroerend vader-dochterverhaal, maar vooral een film om je mee te amuseren. Kortom: het ideale cinema-uitje voor de ganse familie!

Korte inhoud: Zoë’s vader (Johan Heldenbergh) heeft zijn leven voor elkaar. Hij heeft een lieve vrouw (Hilde De Baerdemaeker), toffe kinderen en een goedbetaalde job als bankier. Tot hij op een dag beseft hoe saai zijn werk eigenlijk is. Hij besluit zijn passie achterna te gaan: acteur worden. Het gezin is niet meteen enthousiast over zijn nieuw carrièrepad, enkel zijn jongste dochter Zoë (Savannah Vandendriessche) gelooft dat hij wel eens een heel goeie acteur zou kunnen zijn. Zoë bereidt haar vader voor op zijn eerste rol, die van saucisse. Of liever, volwaardige vleesvervanger. 

https://www.sphinx-cinema.be/programma/film/mijn-vader-is-een-saucisse

Ik ruik een nieuwe job

Deze week deel 2 van de nazorg van de FESS-operatie.  Er zaten nog 4 wieken ergens diep in de luchttunels verborgen en die mochten er uit. De eerste 2 kleine wieken (een pinkkootje groot) waren geen probleem. De andere 2 wieken (weer zo’n grote van 6 cm) waren al een stuk minder plezant. Natuurlijk zaten deze ook vol bloed getrokken en waren ze op sommige plaatsen in de korsten vastgeklit. Het moet niet meer worden gezegd dan dat het uittrekken van die laatste 2 wieken verre van aangenaam was. Het leek wel een epileerbeurt aan de binnenkant van de neus…

Maar, als dank, heb ik nu weer geur en smaak! Eindelijk terug verschil tussen koffie, thee, Oxo of gewoon warm water. Het is ongelooflijk hoe je, al na een week, zonder smaak of geur geen zin meer hebt in bepaalde zaken. Vooral die waar je je aan verlekkert. Zoals chocolade bijvoorbeeld. Want waarom zou je jezelf nog tergen met de gedachte aan chocolade wanneer je er niets van proeft. Dus nu is de hele neus vrij van wieken en komt alle opgestapelde smeurie die achter de wieken geblokkeerd zat naar buiten. Mondjesmaat.

“Ah ja”, daar komt de onvermijdelijke wijze raad van dr. NKO, “wilt ge nog altijd goed kijken om uw voeten, rug en hoofd warm te houden? Geen haardvuur, geen tocht in de neus. Liefst zo zuiver mogelijke lucht want nu is alle bescherming er uit.”

“Dat komt goed uit, ik ging net de gang schilderen”

(de mens valt bijna van stoel) “Nee, nee, nee! Al die toxische gassen, dat kan echt niet!”

“Was maar een graptjen hee Pol, ik schilder niet, ik teken, dat verdampt niets”

De komende week nog de draadjes van het tussenschot eruit. Iets zegt me dat dat het meest pijnlijke zal worden maar eens die eruit zijn we er helemaal door.

WP_20160217_001

Lees verder