Cover: Daumier: Parade de saltimbanques

Als kunstenaar voel je je dikwijls alleen staan. Duizend vragen flitsen door je hoofd. “Ben ik goed bezig? Zal dit idee aanslaan? Wat zullen de reacties zijn? Zal er verkoop zijn?…” Elk werk is een test, een eindexamen voor een onverbiddelijke jury van duizenden mensen.

Maar dikwijls is niet altijd. Met de jaren heb ik mijn “fanclub”. Soms zijn ze laaiend enthousiast en maken ze openlijk promo voor mijn tekenwerk. Soms zijn het stille genieters achter het scherm.

En dan heb je dat kleine groepje van mensen die je steunen, duwen, vooruit helpen. Ze zijn mijn “crew” en even belangrijk dan het werk dat ik maak. Zonder hen, geen tekening. Twee van die mensen zijn Luc en Jan. Luc heeft me kansen gegeven die ik allicht zelf nooit had kunnen hebben. Jan die stelde mij voor aan zijn grote boekenkast waar ik helemaal mijn gang mocht gaan. Eén van die boeken lettert “Daumier” op de cover. “Voisins de Paris” is de eigenlijke titel. Honoré Daumier is een tekenaar van medio 1800. En het boek inspireerde me tot deze cover2cover (in opbouw)…

Astrid

Tekenen op een kunstmarkt is nooit gemakkelijk. De omstandigheden zijn verre van ideaal en dat geeft dan, wat ik noem, “marktkwaliteit”. Die is niet mis maar “studiowerk” is altijd beter. Op markten word je regelmatig aangesproken. Dat is normaal, daarvoor zit je ook op een markt. En ik zou het zelf ook erg spijtig vinden mocht niemand mij aanspreken. Met minder goede omstandigheden heb ik het over het weer en vooral de lichtinval. In mijn studio is die constant en ideaal. Ik werk onder een egaal verdeeld daglicht. Dat is iets wat je buiten niet hebt. Dan weer is er schaduw, zon, een wolk, verblindende zon,..dat heeft zijn effect op de kleurintensiteit en op de kleurtemperatuur.

Daarnaast zit je een hele dag op één en dezelfde tekening te kijken. Afstand, letterlijk en figuurlijk, is er niet.

Voor het portret van Astrid gebruikte ik nog eens de groene achtergrond die ik al eerder gebruikte bij het portret van Jos. Het blijft interessant om de evolutie daarvan te zien. En de ietwat retrolook dat het portret daardoor meekrijgt. Toch werd bij het opzetten van de tekening een fout gemaakt en moest ik een in een al gevorderde fase van het werk nog een herstelling uitvoeren maar ‘k denk het resultaat er nu wel mag wezen.

Portret van Jos – klaar

Het portret van Jos is klaar. Alle groen is niet weg maar de overblijvende groene vlekken zijn op zich niet storend. Integendeel. Het groen accentueert/ondersteunt het warme geel/rode/ Op foto komt de groene schijn er wel feller door dan dat hij dat in het echt doet. Ik denk dat ik deze techniek nog wel eens zal toepassen en verfijnen. Misschien in de basis iets minder “vol” in het groen gaan zodat het dekken net iets beter lukt. Ik wil dit ook wel eens uittesten met een andere basiskleur. Het moet toch zijn dat voor kleurpotloden er een nog betere basiskleur is. Maar goed, dat zijn mijn perfectionistische trekjes. Ik ben zeker tevreden met het resultaat. En Jos ook 🙂

Wil je graag een ander voorbeeld zien met pastelkrijt? Klik dan hier.

Portret van Jos – wip 02

Stap 2: na het tekenen stijgen de verwachtingen over wat het wel zal geven naar contrast toe, naar dekking (krijg ik een  Hulk-variant?), kleurintensiteit,…Spannend! De eerste stappen zijn in ieder geval veelbelovend. Het groen gaat goed op in de oranje-roze-rode kleuren van het gezicht. De contrasten zijn wel helderder, dus minder kleurwerk dan normaal. We doen nog wat naarstig voort tot het einde en zien wat het zal worden…

Portret van Cato

Tijdens de tentoonstelling “77” over kiezen voor erfgoed, kwam ik Cato tegen. Haar papa is bekende Mariakerkenaar en ze was mee op de opening. Ik nam er een paar sfeerfoto’s en zodoende ook een foto van Cato. Omdat de dagen van expo overgoten waren met zon, ging ik wat voor de deur van de pastorij van Mariakerke tekenen en maakte daarbij deze tekening.

Dit portret werd getekend met Caran d’ache (Museum & Luminance) op grijs karton. Er vielen tijdens het tekenen zeker 10 druppels uit een grijze wolk. Helaas was daarvan eentje op de tekening.

Caran d’Ache Luminance

Dit weekend heb ik mijn eerste tekening met de nieuwe potlodenset opgezet. Voortaan worden tekeningen gemaakt met Caran d’Ache-potloden van het gamma Luminance.
Ik mik hierbij op een nog hogere beeldkwaliteit en kleurstabiliteit.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat de kwaliteit van de vorige tekeningen niet goed waren of dat ik problemen had. Verre van. De Pablo-reeks is nog steeds “Pour tous les utilisateurs exigeants, qui recherchent qualité et précision” (volgens de website van Caran d’Ache). Een zin die me wel erg bevalt en perfect weergeeft waar mijn lat ligt wanneer ik aan het tekenen ga.

Maar waarom blijven hangen op “goed” wanneer ik kan gaan voor “beter”? “L’onctuosité d’une mine permanente associée à une tenue à la lumière incomparable : l’excellence pour les plus exigeants, artistes, designers, architectes, directeurs artistiques… “. De Luminance-reeks garandeert een onevenaarbare lichtvastheid en een tevreden zeer veeleisende kunstenaar.

gaasbeek-cutout-WIP

Na de eerste WIP ben ik echt wel tevreden. De kleuren zijn veel voller dan de Pablo-reeks. De kleurstiften zijn een stuk zachter wat (voor mij) nog wat moeilijk blijft om zachtere grijswaarden te creëren. Door de ronde tov de octagonale vorm van de kleurpotloden is de ligging in de hand wel wat wennen. Maar ik hou jullie op de hoogte over de stand van zaken. En ik ben zeker ook benieuwd naar jullie reacties op het finale resultaat 🙂

Wie zelf ’s wil gaan kijken op de site:
http://store.carandache.com/int-fr/581-luminance-6901-assortiment-76-couleurs.html