Sharia Hebdo

De laatste dagen is iedereen vol van Charlie. Charlie alhier, Charlie aldaar, ’t is al zo ver gekomen dat de Amerikaanse extremisten denken dat het om Charlie (Brown) gaat, stel je voor.

Ik voel erg mee met de aanslagen in Parijs. Ieder mens kan enkel mens zijn als je dit veroordeelt. Toch wil ik daarmee niet gezegd hebben dat ik akkoord ga met wat Charlie Hebdo publiceert. Ik ken het genre, ik heb zelf vroeger nog dit soort zwarte humor gekocht. Voornamelijk om de tekenstijl, niet zozeer om de inhoud. Eerlijk gezegd vroeg ik me regelmatig af wat mensen daar echt lollig aan kunnen vinden. Iets wat ik soms ook wel ervaar bij sommige stand-up “comedians”. Men mag gerust eens zwartgallig uit de hoek komen. Ik ben daar zelf niet onschuldig aan. Maar er mogen, wat mij betreft, ook wel deontologische grenzen zijn.

Vandaag schuilt men zich graag achter het motto dat humor dient om te relativeren ergo noodzakelijk is. Jep. 100%. Toch kan het niet de bedoeling zijn dat humor tergend kwetsend is.

Ik hoop dat de mensen die zich deze dagen bij de boekhandel staan om zich een verzamelaarsexemplaar van Charlie Hebdo aanschaffen toch ’s door dat blaadje surfen en goed beseffen wat er in staat en hoe dat kan overkomen aan “de andere kant”.

Dit alles om maar te zeggen dat ik NIET akkoord ga met het geweld dat werd gebruikt (laat staan dat men mensen gaat vermoorden, bij een redactie of bij de supermarkt) maar daarom ook NIET persé hoef akkoord te gaan met wat in Charlie Hebdo staat. Dus in mijn beste Frans zeg ik u op een dubbele toon:

 Je (ne) suis (pas) Charlie

642x999_7405656