Goed genoeg

Het goede doel. Iedereen is er mee bezig. Ook ik blijf er niet ongevoelig voor. Elk jaar is er een goede actie waar ik met veel graagte aan wil deelnemen.

Wanneer een goed doel voor de ene een gift is voor de slachtoffers van de aardbeving in de Filipijnen, is het voor de ander een foster parentkind of doodgewoon vrijwilligerswerk in de plaatselijke vereniging. Er zijn mensen die liever het individu helpen, de bedelaar in de winkelstraat, tegenover de grote overzeese organisaties die de komende weken zeker weer van zich zullen laten horen.

Dat is goed. Goed voor de eigenwaarde en ook voor de waarde van de anderen.

Waar ik het de laatste weken vreselijk moeilijk mee heb is dat men mij een schuldgevoel wil opsolferen wanneer mijn actie niet overeenstemt met de actie van de andere. Het wordt bijna chantage als ik niet wil mee doen of me gewoonweg niet eens betrokken voel bij  het initiatief. Moet ik me gaan verantwoorden waarom ik niet wil deelneem aan die ene actie? Maar beste medemens waarom doet u dan niet mee aan mijn actie? Omdat u ook uw idealen heeft. Geeft ’t dan niet als ik beslis aan welke actie ik dan wel of niet wil deelnemen?

Waarvoor mijn dank.

2013_hetgoededoel