KW27: niets aan de hand

Elke woensdag publiceer ik een kunstweetje waarmee je kan uitpakken bij vrienden… (de mailabonnees kregen dit per ongeluk al op 5/4 te zien)

“Juffrouw! Héé juffrouw! Uw handschoen!”

Max Klinger is een dromer, een romanticus. Liefst van al was hij de drakendoder, de Romeo of Cirano.

Max leeft in de tweede helft van de jaren 1800 en is (opnieuw) op zoek naar de liefde van zijn leven. Hij is kunstenaar in de ruime zin van het woord: hij kan super goed tekenen, schilderen en beeldhouwen. Op een winterdag beslist Max om te gaan schaatsen op de ijsbaan en daar vindt hij een handschoen. De handschoen triggert zijn fantasie en Max maakt van de handschoen een symbool doorheen zijn tekeningen. Te pas en te onpas komt de handschoen voor en net als in een stripverhaal beleeft de handschoen allerhande avonturen. Soms met een romantische inslag, dan weer meer binnen een mythologische insteek, soms vanuit andere gevoelens zoals angst of frustratie.

Een beetje zoals Magritte, Bruegel of ik herhaaldelijk gebruik maken van dezelfde voorwerpen, gebruikt Max een lange witte handschoen. Soms is de handschoen vrij nadrukkelijk aanwezig maar het kan wel al eens zijn dat je toch een beetje van dichterbij moet kijken.

Al houdt Max Klinger ook wel van wat meer “harder” werk in de stijl van Félicien Rops. Expliciet en bij momenten best ook wel (suggestief) gewelddadig. Hij heeft zo donkere trekken maar dat had Kate Kollwitz – die hij kende – ook wel. Dat moet je maar ’s opzoeken. Waren deze tekeningen uiting van de maatschappelijke kwelling waar hij en zijn partner Elsa Asenijeff mee te maken hadden?

 

Dus wat onthouden we over Max Klinger?

  • Max Klinger wordt voornamelijk onthouden als de man die de handschoenen een nieuw leven gaf.
  • Max is ook bekend van het grote standbeeld van Ludwig van Beethoven dat ooit in Wenen geëxposeerd werd maar nu in Leipzig te zien is.

 

 

Kasteel van Gaasbeek: Vanity Fair

Een kunstseizoen zonder een bezoek aan het Kasteel van Gaasbeek is voor mij ondenkbaar. Er  loopt nu (nog tot 10 juni) een tentoonstelling met “vanitas” als centraal thema. Een thema dat mij aanspreekt en inspireerde voor de Lilith-reeks en de triptieken. Ijdelheid wordt verbonden met leegte, leven met dood, liefde met lust, onsterfelijkheid met de uitdovende kaars.

Bij deze tentoonstelling maakte ik kennis met Thomas Lerooy (“lerooj” volgens de ene gids, “le roy” volgens de andere) en bewonderde ik nog en nog en nog de tekeningen van de onovertroffen Félicien Rops.

Toch even meegeven dat deze tentoonstelling minder geschikt is voor kinderen. Meer info over de tentoonstelling en openingsuren vind je hier. De museumtuin is open voor bezoek, neem een combiticket en geniet extra van de pracht van de natuur.