Triptiek van het leven: tekenstart

Het wordt tijd dat ik nog ’s blog over mijn eigen werk. Je zou al gaan denken dat ik nog louter reviews schrijf. Het is zeker niet zo. Achter de schermen werk ik al maanden aan de tentoonstelling 2019. Daarbij is het algemeen thema bepaald en kreeg ik een akkoord tot deelname van al 6 artistiekelingen. Meer nieuws daarover later.

Meanwhile werk ik ook aan eigen werk. Want ik wil tegen november 2019 ook zelf wel iets te tonen hebben. De verwachtingen zijn nog divers maar ze liggen sowieso hoog. Met deze blog wordt dan meteen duidelijk dat de ART-tist-expo 2019 de Bruegel-toren niet zal tonen. Voor die expo serveer ik u met veel plezier het vervolg op de triptiek van de dood die bij de expo 2017 werd voorgesteld. Vandaag werden de eerste stappen gezet. Het is dus (nog) niet de kopie van het retabel van het Lam Gods geworden al blijft dat wel in mijn gedachten spoken.

De volgende triptiek wordt de triptiek van het leven. Het gaat natuurlijk over het begin, het ontstaan van het leven. Als contrast met de triptiek van de dood. Maar het gaat verder. Ik had het pas kunnen kiezen van “waarom leven wij” maar ik heb het pad van het plezier, het genot, de leute gekozen. Niet uitbundig maar toch met wat meer frivoliteit dan het filosofisch zware thema van het existentialisme. En zo weet u ook dat weer. Dus best vrienden, kennissen en familie, het worden weer interessante gesprekken bij de kerstdis.

Afijn, het gaat ‘m natuurlijk finaal om het beeld. En het beeld dat is waar ik dus vandaag aan begonnen ben. Na maanden voorbereiden, overwegen, afwegen, schetsen, schrappen, herschetsen etc etc. staat de eerste tekening op groot formaat op papier. En dat “groot formaat” mag gerust letterlijk worden genomen. De triptiek zal in totaal 260x190cm (exclusief lijst) zijn. Dat is ongeveer 2x zo groot dan de vorige triptiek. En dat heeft technisch gezien alweer heel wat uitdagingen met zich meegebracht. Maar daarover later meer. Voorlopig laat ik u hierbij nog de eerste schetsen van nieuwe triptiek.

 

 

Advertenties

Le fromage

Lang leve de familiefeestjes waar nog zo van die goede papieren tafellakens worden gebruikt. Want op een zeker moment duikt er altijd wel ergens een balpen op en dan is het een wel erg verleidelijk om te verdwijnen in je eigen wereld. Het begon allemaal met een ballon…

Brugge: Groeningemuseum

Heb je al gehoord van museum M? MSK Gent? Rubenshuis? Allicht wel. Al gehoord van het Groeningemuseum? Dat is dat museum waar je – buiten Brugge -nauwelijks iets van hoort en ergens verscholen ligt in het oud Sint-Janshospitaal.

Het moderne interieur herbergt schatten van schilderijen die perfect passen in dit openluchtmuseum. Van Vlaamse Primitieven – het blijft een onterechte naam – tot Belgische expressionisten en surrealisten.

Ondanks dat het voornamelijk Vlaamse kunst is mogen we onderstreept FIER zijn op dit museum en zou iedereen er ’s naartoe moeten.

Breng je kinderen mee of wil je graag een handige gids mee voor onderweg? Vraag dan naar de route van de groene parkiet.

Zalig interessant en achteraf neem je er gewoon het ijsje of de wafel in een gezellig café er bij.

meer info over het Groeningemuseum vind je hier.

Parijs dakloos

Naar (bijna) jaarlijkse gewoonte gingen we ook nu naar Parijs. Omdat we de tel zijn kwijt geraakt leggen we de teller vast op 10. We zijn allicht al meer in Parijs of in de buurt geweest maar soms is het moeilijk om de grens te trekken tussen “we bezoeken Parijs” en “we zijn op doortocht”.

Maar deze keer kreeg Parijs onze volle aandacht. Ik wou vooral de expo Klimt (Atelier de Lumières) gaan bekijken. Voor de rest is Parijs altijd dat gezellige Parijs waar ik mij zorgeloos thuis voel. En wat doe je nog na 10keer Parijs? Een rondje déja-vu of valt er nog wat te ontdekken? Ik zal het u al zeggen: er valt nog veel te ontdekken! Na dag 1, gevuld met de expo en een flinke wandeltocht, beslisten we voor dag 2 en 3 het wat meer als een toerist aan te pakken. “2 tickets adultes et 1 enfant pour le bus, svp” En wij weg met de Engelse dakloze dubbeldekker door de vele straten van Parijs. Hop on, hop off. En dat er nog veel te zien valt, ik zweer het u!

Naast een paar geocachen samen met een koppel Parijzenaars, noteerden we vele plekjes die we volgende keer maar eens van dichterbij moeten bekijken. Minpuntje van de rit: de glazen wand rond de voeten van de Eiffeltoren. Ik begrijp dat het zicht moet worden behouden maar ’t is toch niet meer hetzelfde. En dat allemaal door die paar zotten…

Daumier: La Parade du Saltimbanque

De pasteltekening met contouren in houtskool is gemaakt naar La Parade du Saltimbanque van Daumier. Daumier is een kruising tussen een cartoonist en een kunstenaar. Soms zijn zijn beelden spottend, grappig soms erg mooi. Ik hou wel van de circustaferelen uit zijn werk. Deze is er zo eentje van.

Uitdaging

Deze tekening was voor mij een hele uitdaging. Daar waar ik doorgaans (bij covers) schilderijen teken, is dit een echte tekening. En voor het eerst word ik daarbij geconfronteerd met een rechtshandige versus een linkshandige tekenaar. De inkleuring bij Daumier is in een andere richting dan de mijne. Ik heb het op zijn linkshandige gedaan maar moest zo nu en dan toch mijn blad eens draaien.

Ook de kleuren waren een uitdaging. Het origineel papier is vergeeld met de tijd. De kleuren zijn vaal. Het mijne is natuurlijk wit en de kleuren zijn fris en helder. Ik heb er lang over gedaan om een papier te vinden dat niet vergeeld onder de zon. Nu heb ik er zo een en moet het kunstmatig vergelen. Het is bijna niet te zien op de foto omdat het fototoestel het overmatige geel weg filtert.

Het was een interessant en leerrijk project met veel diepte in de tekening. En een bittere ernst naast de grappige setting.