KW51: Malle Babbe

Frans Hals wordt de kunstenaar waar ik me de komende weken/maanden zal in verdiepen. Ik hoop dat ik uit die studie niet alleen technische informatie kan halen maar ook heel wat weetjes. Ondanks dat Frans Hals waarschijnlijk in Nederland bekender is dan in Vlaanderen is hij van geboorte wel degelijk een Vlaming maar het gezin Hals verhuisde toen Frans ongeveer 4jaar was naar Haarlem.

Frans Hals was tweemaal getrouwd en Lees verder

Moederdag

Portretten. Je kan er eentje bij speciale gelegenheid laten maken, je kan er eentje voor een unieke gelegenheid laten maken, je kan er eentje als verrassing geven of om een herinnering vast te leggen. Je kan er ook eentje voor moederdag laten maken. (oeps…had je daar dit jaar niet aan gedacht? Geen nood, volgend jaar beter 😉 ).

Ik vond het nu maar eens tijd om eens een portret te maken van mijn moeder. Dat had ik nog niet eerder gedaan. Lang geleden, bij de opmaak van de triptiek van het leven, had ik bij één van de ontwerpen het idee om voor de buitenpanelen een portret van mijn moeder te maken en daarnaast een portret van mezelf als kleine knaap. Maar ideeën evolueren en de eisen die ik stel aan mijn tekeningen zijn niet van de minste. De lat ligt hoog. Het zelfportret kwam er niet en zodoende sneuvelde het idee om een portret van mijn moeder op het buitenpaneel te plaatsen.

Het een belet het ander niet en dus maakte ik in de (weinige) vrije uren dit portret. Ik koos voor het portret van dat jonge meisje van voor ze er nog maar aan dacht dat ik haar leven eens deftig overhoop zou halen. Ik vind het een sprekende foto waarin ik haar nog steeds herken.

Wil je ook graag een portret laten maken? Stuur me een mail op max.vanhemel@gmail.com Prijzen vind je hier Vele referenties kunnen de kwaliteit van mijn werk en aanpak bevestigen.

#meerkunstinmijnwijk: met een hart

Armoede is een delicaat onderwerp. We gaan het graag uit de weg, steken het liefst onder stoelen en banken. Dan hoeven het niet te zien. En wat we niet zien, dat bestaat niet.

Maar het bestaat. Laten we er geen doekjes om winden: als we er niets aan doen, zal er ook niets aan veranderen. Daarom brengen we de initiatieven van vzw RINOO tijdens de rondgang #meerkunstinmijnwijk onder de aandacht.

RINOO is een vzw met een aantal projecten in Kameroen. Het grootste project is een productieatelier voor wasbare maandverbanden. Met dit project dat loopt onder de naam “Restore Her Dignity” bereiken we twee doelen:

PERIOD POVERTY:
Veel meisjes, vrouwen kunnen zich geen hygiënisch materiaal voor maandstonden veroorloven of ze zijn gewoon niet beschikbaar.
Het project sensibiliseert ook rond menstruatie hygiĂ«ne, geboorteplanning, huiselijk geweld, emancipatie en ‘empowerment.

Het naaiatelier is gelegen in een wijk met veel alleenstaande tienermoeders. Momenteelwerkenal een15-tal moeders fulltime in het atelier.

Hoe steun je de werking? Dat is eenvoudig: doe jezelf plezier! Aan de Zuidbroek vind je naast onze kunst een stand met prachtige wintervaste(!) bloemen. Een grote pot kost slechts 10euro en je hebt tot oktober bloemen in huis of in de tuin. Dus, als je toch onze tour doet, koop ineens een bloemetje voor uw moeder, uw lief, uw buurvrouw, de facteur of voor uzelf. lees hier meer over dit initiatief.

Lintjes fietsen

Het vorige weekend was mijn agenda goed gevuld. Wanneer 3 kunstroutes tegelijk starten, is dat niet echt abnormaal 🙂

Het grootste feest kregen we (= ikzelf en JuniorÂČ) in de Poetoustraat. Daar ligt het epicentrum van de #meerkunstinmijnwijk-route Mariakerke. Maar er was tegelijk ook de officiĂ«le inhuldiging van de tekening van een onbekende man (waarvan we stiekem vermoeden dat het een zelfportret is) door Emiel Poetou zelf. De tekening is een rariteit want van het tekenwerk van Poetou blijft niet veel meer over. JuniorÂČ kreeg de eer het lintje voor de onthulling door te knippen in bijzijn van de deelnemers aan de kunstroute. De tekening is nog de hele maand mei te zien naast het huis waar Emiel Poetou heeft gewoond.

Van deze opening naar de “inhuldigingsrit” van Wondel’Art, de kunstroute in organisatie van het Cultuurplatform Wondelgem. Ook daar heel wat werken te zien maar dan wel van meerdere kunstenaars aangesloten bij het CPW. Een tocht van 15km die onder vrienden, met de nodige gezelligheid en woordjes uitleg door de kunstenaars zelf, 4uur duurde. Meer info over dit event en deze route: https://www.cpwondelgem.be/

De GPX (=voorgeprogrammeerde GPS-route) van #meerkunstinmijnwijk kan je hier downloaden of via de website http://www.meerkunstinmijnwijk.be De GPX van Wondel’ART kan je downloaden via deze link. Een GPX-lezer kan je gratis downloaden via jouw app-store.

#meerkunstinmijnwijk: hartverwarmende kunstwandeling

Zin in een andere wandelroute met leuke, hartverwarmende kunst? Dan moet je in Mariakerke de route #meerkunstinmijnwijk volgen. Wandel vrij of volg de wandelsuggesties naar 45 panelen met foto’s van Katleen Van Huffel en tekeningen van Max Van Hemel. Deze expo loopt de hele maand mei. Meer info op www.meerkunstinmijnwijk.be

Deelnemende straten: A. Claeys-BouĂŒaertlaan, Eekstuk, Kollekasteelstraat, Mariakerkeplein, Melkweide, Oranjebommstraat, R. Van de Puttestraat, Rodonkstraat, Emiel Poetoustraat, Vliegpleinkouter, Zandloperstraat & Zuidbroek.

Wil je daarna nog meer wandelen, nog meer kunst zien? Bezoek dan Wondel’Art of Kunstkapellen

KMKG (Brussel): de wereld rond in 10.000 jaar

Het Kunsthistorisch Museum ofte Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis (maar wie onthoudt dat nog?) bezocht. Het stond al tijdens de krokusvakantie op het programma maar reserveren kon toen niet dus deden we ’t nu maar. Verwachting was dat we zo een beetje de specifieke afdelingen die we ook in’t Louvre vinden, hier zouden terug vinden maar dan wel in ’t klein.

Dus wij met de trein vanuit Gent, de metro in en dan ben je op een uurtje aan de deur van het museum. Alweer een vleugel van het indrukwekkende Jubelpark. Alweer een stuk waar ik nog nooit eerder was geweest. Ik twijfel nog ik niet eerder in het Legermuseum was maar goed, dat doet er eigenlijk allemaal niet toe.

Omwille van Corona is er een eenrichtingsparcours uitgestippeld. Dat maakt de visite een beetje onwennig omdat Lees verder

les mémoires ardentes

2018 was een goed jaar. Ik heb er zowaar van genoten. De statistieken van mijn website piekten, ik ontwikkelde mezelf op vele vlakken, er waren alweer nieuwe verrassingen en uitdagingen in het gezin en ik had een fantastische teammaat die de hele dag lang mijn flauwste mopjes kon verdragen. Energiegevers worden met beide handen aangenomen, energievreters laat ik steevast vallen. De Bruegel-toren is zo een energiegever en ook de tekeningen met de appel en de bolhoed. Dagelijkse voorwerpen met een geschiedenis blijven me inspireren en boeien. Jan was een fijne hofleverancier van boeken maar ook van zulke inspirerende voorwerpjes. En vooral waren er de vele reacties van de lezers. Dat doet altijd plezier 🙂 2018 verbrak alle bezoekersrecords van de site: gemiddeld werden zo’n 48 keer per dag naar mijn blogs gekeken. In totaal werd de site dit jaar meer dan 17.000 keer geraadpleegd over 6.113 bezoekers.

2019 staat nu al bol van de projecten. Ik start al februari met Vitrines d’Amour. Het grootste zal zeker de expo van november zijn. Deze gaat opnieuw door in De Campagne. En deze keer hou ik er mij aan. Het is de laatste volgens de gekende formule van groepstentoonstelling, concerten, hapjes, workshops,…De formule botst op zijn limieten en veel groeien is niet meer mogelijk. En als Bruno mag stoppen met bloggen, dan mag ik stoppen met zelfstandig tentoonstellingen organiseren. Dus leg de data in november maar al vast. It’s now or never! en misschien stop ik ook wel met Facebook. Beetje de mensen terug “in levende lijve” ontmoeten. Maar net zoals Admiral Boom gaan we dit niet loslaten zonder een ferme knal. De eerste knal zal het klaarstomen van de Toren van Babel zijn. En voor de rest meer ergens in september. Als ik tegen dan maar die triptiek ook nog klaar krijg. Dat het een druk, vol, leuk 2019 wordt, dat staat nu al vast. Enjoy it!

Ceci est bien une pipe

De ene pijp is de andere niet. Dat Magritte inspireert steek ik niet weg maar deze pijp is niet dĂ© pijp. Er zijn pijpen en pijpen. Dit is een pijp. Althans, ze bestaat. Ook al denkt ze niet. Toch is het een bestaande pijp. In tegenstelling tot de Magritte-pijp is deze pijp niet zo gestileerd. Dit is namelijk de pijp van mijn grootvader. EĂ©n van de want hij had er wel meerdere. Het met (Bruyere) is dan ook een echt pijpmerk. Geen surrealisme dus…of toch een beetje want ook deze pijp kan je niet opeten 🙂


omdat de vertaling via Google “pipe” vertaalt in “buis” (een pijp dus) vertaal ik het even zelf:
Une pipe n’est pas l’autre. Je laisse Magritte m’inspirer, mais cette pipe n’est pas sa pipe. Il y a des pipes et il y a des pipes. Ceci est une pipe. Au moins, elle existe. MĂȘme si elle ne le pense pas 😉 Et pourtant, c’est une pipe rĂ©elle. Contrairement a la pipe de Magritte, cette pipe n’est pas si stylisĂ©. Cette pipe est la pipe de mon grand-pĂšre. Une de la collection car il en avait plusieurs. La marque (Bruyere) est donc une vraie marque de pipes. Pas de surrĂ©alisme … ou un petit peu parce que vous ne pouvez pas manger cette pipe aussi 🙂

This is not a white album – Veiling

Vanaf vandaag tot zaterdag loopt de veiling van mijn “this is not a white album” van The Beatles.

Ik maakte, naar analogie, een eigen versie van de LP-hoes. Ze wordt geveild voor Music for Life tvv Tanderuis. Je kan zelf bieden door je aan te melden bij Catawiki en dan kan je de veiling volgen en bieden voor het bedrag dat je zelf maar wil. De hoes is voorzien van meerdere tekeningen in de sfeer van de plaat en The Beatles. De vertrouwde Max-elementen zijn eveneens herkenbaar aanwezig. Binnenin is de hoes gesigneerd.

De set is voorzien van 2 LP’s, foto’s van the fab four en een poster. Voor de volledigheid wordt ook de verpakking met inhoudsticker meegeleverd.

De hoes is iets matter door het fixeren van de tekeningen maar dat belet de pret zeker niet. Elk bod is voor het goede doel, DOE MEE! De winnaar mag de plaat zelf kiezen 😉

Ga naar de veiling via deze link: https://veiling.catawiki.nl/kavels/22601391-max-van-hemel-this-is-not-a-white-album

Place m’as-tu vu?

In een wereld van orde is een plek voor alles. Vandaag las ik dat we vanaf dag 1 in het bedrijf worden ingepompt dat alles SMART moet zijn. SMART. Rationeel, bedacht, doordacht, gecontroleerd, aanvaard. Het woord op zich al kan niet anders dan surrealisme uitstralen. Hoe kan je alles wat je doet SMART maken? Alsof je altijd alles aanvaard, of elke stap die je zet gecontroleerd en doordacht is. Zo leg je ’s avonds je bril keurig in de brillendoos. In het donker. Waar je de bril niet kan zien en de bril jou niet kan zien. Want een bril ziet je hele leven in hoge resolutie.

Vue sur mĂšr

Een man staat niet graag met zijn rug tegen de muur. Wat staat hem dan in de weg? De muur? Zijn rug? Of was het geen van beiden. Waren het alleen maar zijn gedachten die hem beletten om door de muur te kijken? Hebben we dan alleen maar geleerd door een opening te kijken? Wanneer heb jij voor het laatst naar een muur gekeken. Dat was vast al een hele tijd geleden. Misschien heb je wel heel wat dingen gemist door aan die muur voorbij te gaan. Dus volgende keer neem je de tijd en sta even stil voor de muur. Laat de anderen maar door de venster kijken.

A little left the centre

Deze week zag ik in een Facebookgroep een oproep naar mensen die graag willen meewerken aan een wetenschappelijk onderzoek. Ik ben zo niet into pillen uittesten en zo dus meestal laat ik dat aan me voorbij gaan. Maar deze oproep ging over een studie van het brein. Na 2 hersenschuddingen vind ik dat een bijzonder interessant onderwerp. Hoe het brein ons doen en laten stuurt maar ook in de war kan sturen, boeit me sindsdien erg. Vooral omdat ik aan de lijve mocht ervaren dat wat voor de buitenwereld niet zichtbaar is, ook niet bestaat.

Ik stuurde een berichtje om te laten weten dat ik wel wou meewerken. Dezelfde dag nog kreeg ik een vragenlijst om uit te maken of ik rechtshandig of linkshandig ben. 8 vragen. Ik omcirkelde 6x rechtshandig (ik doe bijna alles rechts) en 2x links (schrijven en gommen). Dat maakte mij plots “ongeschikt” voor het onderzoek. Wat al vanzelfsprekend de Gauss-curve vernauwd tot de middelmaat en het onderzoeksresultaat dan ook enkel geschikt maakt voor die ideale groep.

Interessant. Maar vooral inspirerend. Meteen maakte ik deze tekening. Wat je allemaal mist wanneer je niet tot de middengroep behoort…

La farce

Hoe meer ik me richt op dat surrealisme hoe meer ik er het plezier in terug vind dat ik vroeger – in mijn studententijd – kende bij het maken van cartoons. Ik lig er nog niet slap van onder de tafel (wat toen wel al eens kon voorvallen, zelfs nog voor ik 1 streep had getrokken) maar ik vind het best leutig om te doen. Hoe meer ik er maak, hoe verfijnder ze worden. Althans, dat vind ik toch zelf. Daarom deze die ik met veel plezier de titel “la farce” mee geef.

edf

Verkiezingen 2018

Voor wie het niet weet, op 14 oktober 2018 zijn er weer gemeenteraadsverkiezingen. Het lokale bestuur van stad of gemeente en provincie wordt dan verkozen. Dat zijn enkele van onze overdaad aan bestuursorganen om te komen tot “goed bestuur”. Dat er minder bestuursorganen mogen zijn, mij best. Misschien moeten we enkele van die bestuursorganen onbezoldigd gaan maken, op motivatie laten draaien. Dat haalt er alvast de graaiers al uit. En over graaiers hebben we het de laatste jaren wel gehad. In Gent hadden we ene mijnheer T (helaas geen professor) en ook ene mijnheer S die beiden moesten downsizen. Er waren er nog maar daar zag die partij of de media zelf weinig graten in. Merkwaardig.

In Gent staan heel wat thema’s centraal: betaalbare huisvesting, mobiliteit, werkgelegenheid,…Het circulatieplan is publiek het heetste hangijzer (denk ik). Ondanks alles zijn er mensen die zweren bij de auto voor verplaatsingen over korte afstanden. Dat minder auto’s – naast betere luchtkwaliteit – ook diegenen die ver(der) moeten met de auto kan helpen is hen meestal ontgaan. Anderzijds zijn er fietsers die denken dat ze nu alles mogen: op voetpaden fietsen, in de wandelzones mensen weg rinkelen, andermans fiets meenemen,…

Het is me wat. En omdat politici nog steeds en eigenlijk meer en meer in (extremere) vakjes denken wordt het moeilijk kiezen. Ik (ik spreek voor mezelf) ben gewoon om te vergelijken, om voor nood A een gepaste oplossing te vinden in het ene vakje en voor nood B een oplossing te vinden in een ander vakje. Maar zo werkt politiek niet. Je mag maar kiezen voor 1 vakje en daar hang je dan 6 jaar aan vast. Je kan ook geen ideeĂ«n uit meerdere vakjes goed vinden en ze mengen tot de ideale mix. Moeilijk, moeilijk, moeilijk…

Daarom heb ik mezelf voorgenomen om toch een paar zaken voorop te stellen. Ik hou alvast van mensen die hun verantwoordelijkheid opnemen, ook al ligt de oorzaak niet bij hen, ik hou van mensen die zorgen voor de gezondheid, mensen stimuleren om hun grenzen te verleggen. Vooruit kijken en niet blijven hangen in 1302. En dat maakt stemmen alvast al een stuk gemakkelijker. Ik wens u alvast veel plezier met de grootste dating show ter wereld: verkiezingen.

Het truukje

Ik vergelijk tekenen dikwijls met voetballen. Het is niet “een truukje” dat je zomaar uit de mouw schudt. Het vraagt training, techniek, kennis, inzicht en vooral veel, heel veel ervaring. Om naast het fijne werk de handeling van het snelle schetsen niet te verliezen, maakte ik op deze erg regenachtige dag deze tekening. Met Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (Beatles) & The Final (Wham!) als sfeermakers en oppeppers.

Triptiek van het leven: tekenstart

Het wordt tijd dat ik nog ’s blog over mijn eigen werk. Je zou al gaan denken dat ik nog louter reviews schrijf. Het is zeker niet zo. Achter de schermen werk ik al maanden aan de tentoonstelling 2019. Daarbij is het algemeen thema bepaald en kreeg ik een akkoord tot deelname van al 6 artistiekelingen. Meer nieuws daarover later.

Meanwhile werk ik ook aan eigen werk. Want ik wil tegen november 2019 ook zelf wel iets te tonen hebben. De verwachtingen zijn nog divers maar ze liggen sowieso hoog. Met deze blog wordt dan meteen duidelijk dat de ART-tist-expo 2019 de Bruegel-toren niet zal tonen. Voor die expo serveer ik u met veel plezier het vervolg op de triptiek van de dood die bij de expo 2017 werd voorgesteld. Vandaag werden de eerste stappen gezet. Het is dus (nog) niet de kopie van het retabel van het Lam Gods geworden al blijft dat wel in mijn gedachten spoken.

De volgende triptiek wordt de triptiek van het leven. Het gaat natuurlijk over het begin, het ontstaan van het leven. Als contrast met de triptiek van de dood. Maar het gaat verder. Ik had het pas kunnen kiezen van “waarom leven wij” maar ik heb het pad van het plezier, het genot, de leute gekozen. Niet uitbundig maar toch met wat meer frivoliteit dan het filosofisch zware thema van het existentialisme. En zo weet u ook dat weer. Dus best vrienden, kennissen en familie, het worden weer interessante gesprekken bij de kerstdis.

Afijn, het gaat ‘m natuurlijk finaal om het beeld. En het beeld dat is waar ik dus vandaag aan begonnen ben. Na maanden voorbereiden, overwegen, afwegen, schetsen, schrappen, herschetsen etc etc. staat de eerste tekening op groot formaat op papier. En dat “groot formaat” mag gerust letterlijk worden genomen. De triptiek zal in totaal 260x190cm (exclusief lijst) zijn. Dat is ongeveer 2x zo groot dan de vorige triptiek. En dat heeft technisch gezien alweer heel wat uitdagingen met zich meegebracht. Maar daarover later meer. Voorlopig laat ik u hierbij nog de eerste schetsen van nieuwe triptiek.