Karios Castle – Kaasteel Gaasbeek

If there is a place…om thuis te komen, genieten van de ideale combinatie tussen natuur, geschiedenis en kunst dan is dat voor mij in Gaasbeek. Op een boogscheut van mijn jeugd. Bij een ontsnapping aan alle drukte ging ik al een preview houden van de laatste tentoonstelling “Karios Castle”. Ik had er dan ook lang genoeg naar uitgekeken. Met de motor door het Brabantse landschap, de verte, de ruimte die ik niet ken in ’t (veel stenen) Gentse landschap…Ik mis het niet meer elke dag maar toch wel een paar keren op een jaar.

Karios Castle neemt je mee op een tijdloze trip door kunst. Niet door de tijd of terug in de tijd maar wel weg van alle notie van tijd. Je komt in een merkwaardige tijdloosheid terecht met beelden die tijd verschroeien.

Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik deze tentoonstelling van een veel lager niveau vind dan alle andere voorgaanden (en ik heb er toch wel al een paar gezien aldaar). Op 1 werk na was er niets dat me mee opslorpte in gedachten en fantasie. Maar het decor blijft wel uniek natuurlijk. Heb je niets aan de tijdelijke tentoonstelling dan kan je zeker nog genieten van de vele schilderijen die er permanent hangen (waaronder de toren van Babel door Breugel).

TIP: Ga je de tentoonstelling bezoeken, kies dan voor de formule van boek met ticket. Voor een kleine meerprijs krijg je dan het boek van de tentoonstelling erbij. Een blijvende herinnering. (Wie zijn boek van Sehnsucht kwijt wil mag mij altijd contacteren)

Als je door het kasteel wandelt, let ook even op de markeringen op de muren. Die worden weldra herschilderd en men heeft onder de bovenste laag een andere laag met motieven ontdekt. De markeringen op de muren duiden op deze (onderliggende) motieven en welke dienen te worden hersteld.

Piëta 15

Dit is (vermoedelijk) de laatste blog over het centrale paneel. Het is zeker wel de laatste blog die met vertraging wordt gepubliceerd 😉 Er volgen zeker nog wel blog over de zijpanelen en vooral nog over de fronttekening. Dus blijf volgen want we zijn nog lang niet klaar 🙂

Wat is er allemaal gebeurd sinds de laatste berichten? De tekening an sich was klaar. Het behang moest wel nog worden getekend. Net zoals in het originele decor wou ik er een barok motief in tekenen maar mijn foto’s waren daarbij niet helder genoeg en ik kon het motief niet overnemen. Dus heb ik er zelf een gemaakt na wat studie van bestaande motieven. Het motief wordt in 2 kleuren getekend op de achtergrond, eentje in donkerrood en een tweede in grijs. De complexiteit was om er zo 30 dezelfde te gaan tekenen. Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat dat niet gelukt is maar ik durf wel te stellen dat wie dit niet echt weet, er ook geen punt zal van maken. In basis lijken ze wel allemaal op mekaar 😉

Daarna werden nog wat kleinere zaken aangepast: de rode achtergrondkleur van het behang werd nog maar eens over gedaan om nog meer dégradé in te brengen, de kop van stoel werd geaccentueerd zodat die meer naar voor komt, een aantal lambriseringsdetails werden geaccentueerd, de schaduwen werden verder uitgewerkt, er werd ook nog wat aan de vloer getekend om “het vlak” te breken en ook het rokje van het kleine meisje werd ingekleurd.

De tekening is inmiddels binnen gebracht bij de inlijster om ze op een plank te kleven en te voorzien van een laminering. Dat kan enkel een professioneel inlijster doen. De beweging wordt immers in een immense lamineermachine gedaan onder vacuüm.

 

Piëta 13

voor het eerst krijg ik zicht op de eindstreep. Dit weekend nog lang verder gewerkt aan de decors van piëta en uiteindelijk afgesloten met alles ingekleurd en ook alle tekenwerk klaar. Het beeld is nu eigenlijk ook “af”. Wat er nu nog bij komt is het barokke motief in het behang en nog wat accenten die door het overwrijven van de tekening wat vager zijn geworden.

Voor mijn laatste weekend heb ik me geamuseerd om nog wat frivoliteiten in het beeld te brengen: een appel, een ninja, een farao,…Ze zitten niet in de originele stoel maar wel in de mijne 🙂 Het blijft toch wel gek dat je met een punt van amper een tiende van een millimeter zo’n 14000cm² zit te kleuren. Ne mens zou voor minder in’t klooster gaan wonen…

Het idee van een puzzle blijft ook al in mijn gedachten omdat je dan idd al die kleine tekeningetjes ook te zien krijgt. Ik moet ’s kijken welke formaten van puzzle mogelijk zijn.

En toen was er ook nog die competitie om met het kleinste potlood te tekenen. Ik weet niet of opoe het nog haalt maar hier stop ik ermee 🙂

Gaasbeek: Divine Decadence

En dan moet ik er toch wel telkens op letten dat ik er niet “Decadance” van maak…Maar bon, het gaat niet over een discotheek. Het gaat om de tentoonstelling die in het kasteel van Gaasbeek plaats heeft.

Als opvolger van Sehnsucht (al van 2012 geleden!) zijn de verwachtingen wel hoog gespannen. Ja hoor, het is zeker geen 4 jaar geleden dat ik naar Gaasbeek ben getrokken om er een tentoonstelling te gaan bekijken, in 2013 gingen we ook al eens naar Dillemans kijken, maar toch, het was alweer een hele tijd geleden. De nieuwe tentoonstelling schittert in alle opzichten. Het is geen “klassieke” tentoonstelling zoals we die in de musea kennen. Geen platte voorstelling van werken waarvan de uitleg meer betekenis kent dan het werk zelf of waar het decor zich beperkt tot de klassieke grote zalen met gevulde muren.

Niets van dat!

Deze tentoonstelling is een totaalconcept. Niet alleen de werken zijn van hoogstaande kwaliteit, ook het hele kasteel baadt binnen de sfeer van decadentie, te veel van het goeie en vergankelijkheid. Vanitas-thema’s zijn dus ook nooit ver weg. De dood loert om elke hoek. Om het in sterke bewoordingen te zeggen: dit is een tentoonstelling rond drank, drugs, wilde seksfeestjes, spiritualisme en dood. Maar laat u dat niet afschrikken. Het is vooral, en ondanks de onderwerpen, een zeer mooie tentoonstelling met vele topwerken van hoge kwaliteit. Met respect opgebouwd en zeker niet shockerend. Uitdagend is de tentoonstelling des te meer. Bij elke scene worden al je zinnen aangesproken en uitgedaagd. Toch is dat alles niet meer dan een illusie die je op den duur zelf niet meer onder controle hebt.

Wie houdt van gothic, duistere kantjes of het spookkot op de kermis nét niet spannend genoeg vindt, zal zeker niet bedrogen uit deze toer komen. De “traditionele” liefhebber van hedendaagse schone kunsten ook al niet. Ik heb de hele tentoonstelling gefotografeerd, om maar te zeggen…En als er nog ergens een gaatje in mijn agenda zit, ga ik zeker nog ’s terug…

Divine Decadence, Kasteel van Gaasbeek, nog tot 26 juni 2016. De tentoonstelling is minder geschikt voor -16jarigen. Inkom 10euro tenzij je het boek van de tentoonstelling koopt (20euro) dan krijg je er een ticket gratis bij.