Een gelukkig 2018

Met deze blog wil ik geenszins afbreuk doen aan wat er is, wat er was en wat zal komen. De laatste maanden, en zeker sinds Sehnsucht, is me duidelijk geworden dat ik gewoon mijn eigen gang moet gaan (zoals Shaffy). De eerste triptiek was een uitdaging en voor vele liefhebbers een waar kunstwerk. Fijn en groot werk ligt mij het best. En daar wil ik voor 2018 nog een schepje bovenop doen.

Als tegenreactie op wat ik vandaag zie in de hedendaagse Vlaamse kunst (en dan spreek ik over levende kunstenaars) is dat er erg veel in donkere, depressieve sferen wordt gewerkt. Er wordt regelmatig teruggegrepen naar de settings van na de 2e Wereld Oorlog. Het is allemaal wat vaal, flou, afwezig, apathisch, bijna of er telkens net iemand gestorven is. Om het u te visualiseren met een grote naam: neem gerust een Borremans. Ik kan mij inbeelden dat de fan nu al denkt: “wat is daar mis mee?”. Niets! Helemaal niets. Ik wil er alleen de aanleiding van mijn doening mee duiden.

Waar ik het in 2018 wil over hebben is geluk, vrede, liefde, blijdschap, vriendschap,…Niet erover maar wel beelden maken die leuk zijn om naar te kijken. Beelden waar je vrolijk van wordt. Die je in een toffe gemoedstoestand brengen. En dat een beetje als reactie op de kwaliteit die hierboven staat. Dus daarom wens ik u nu al een HEEL GELUKKIG 2018 en dat bij elk beeld dat ik u mag presenteren 🙂

Advertenties

de middelmatige man

De laatste weken heb ik veel gedacht, misschien iets te veel, maar ik ben dan ook een denker, niet echt een doener.

De grote conclusie van al dat denken is dat ik nu, vermoedelijk over de helft van dit aardse leven te zijn geraakt, enkele ideale zal moeten loslaten en wat meer moet genieten van wat er is.

Dat wil dus zeggen dat ik ook meer dan vermoedelijk geen “groot kunstenaar” of “bekende naam” zal worden (sorry fans). Niet dat ik dat ooit ambieerde maar ‘k had graag toch wel een trapje of 2 hoger gestaan dan waar ik nu sta. Een kleine frustratie? Kan zijn. Ik heb toch altijd gestreefd naar kwaliteitsproducten af te leveren. Maar het werk is té traditioneel en grijpt (maar al te graag) terug naar de oerdegelijke Vlaamse kunst van de latere middeleeuwen of zelfs nog de Italiaanse kunst.

Het meest originele aan mijn tekeningen vind ik vooreerst de techniek. In al die jaren dat ik teken heb ik niemand een gelijke techniek zien gebruiken. Het tekenpotlood hanteren zoals ik dat doe. Tekenpotloden hebben het voordeel dat je er enorm gedetailleerd kan mee werken maar ook het nadeel dat ze je, op een bijna demonische manier, drijven tot het verder blijven afwerken van een tekening. Dat zie ik ook bij collega’s over de hele wereld die met potloden werken. Ook al zijn dat in de regel dan “Conté-potloden” worden de tekeningen tot het maniakaalste detail afgewerkt. Dat is nu iets waar ik me niet laat toe verleiden. De essentie van de boodschap is de kern van de tekening. De rest is “garnituur” en ik hou van groenten.

Maar dus, niets “groots” in dit leven. Zelfs geen stoere oorlogsverhalen zoals die van mijn overgrootmoeder bij het vuur van de stoof. En het plezant-merkwaardige eraan is dat dat ook uit de pyschologische tests die ik (voor het werk of voor de fun) doe ook zo blijkt. Mijn geest zweeft tussen een sociaal-innovatief vlak en een rationeel-gestructureerd vlak. Bij selecties scoor ik dan ook mooi “gemiddeld”. Al weiger ik om de grijze muis te worden, dan nog liever de rood-blauwe rat met scherpe tanden!

En daarom bestempel ik me voortaan: “de middelmatige man” en “gemiddeld” wordt het nieuwe patroon. Blik op perfect, geslaagd bij gemiddeld. Zo zal het zijn 🙂

1001004007469632