expo Sehnsucht – Hasselt

Gisterenavond opende de eerste van (minstens) 2 tentoonstellingen met Sehnsucht als centraal thema. De expo loopt op de abdijsite Herkenrode te Hasselt. Een oase van rust en toch vlot bereikbaar via de snelwegen.

Sehnsucht is (voor mij) het verzamelwoord voor “wat aangenaam ongemakkelijk is” maar allicht vult iedereen het op een eigen manier in. Sehnsucht is immers niet te vatten. De omschrijving houdt een magisch, mysterieus evenwicht tussen goed en kwaad, tussen hemels en dan weer iets demonisch…

Meer moet ik er niet over zeggen, ik laat de beelden van de openingsreceptie voor zich spreken. Ik kan jullie alleen maar aanbevelen om vandaag of morgen nog binnen te springen. Er is een lift in het gebouw, handig voor wie minder mobiel is.

Van8 werd ik 9

Gisteren ging ik naar de opening van de mini-expo van Elfie De Clercq. Elfie deed al eerder mee aan de ART-tist-expo “Punt” in 2015, een tentoonstelling exclusief geweid aan tekenaars. Elfie bracht vorig jaar nog een boek uit samen met Ellen Lanckman (poëzie). Nu heeft Elfie een nieuwe kunstpartner Mona. Mona werd onlangs 9jaar en zij en Elfie hebben een heel jaar gewerkt rond expressie.

Het resultaat is verbluffend. De artiestieke technieken van Elfie gecombineerd met de onschuldige doch erg krachtige inbreng van Mona maken van deze kleine tentoonstelling de omweg waard. Naast vele tekeningen gemaakt door Elfie en geïnspireerd op de samenwerking zijn ook veel foto’s te zien van Mona en Elfie.

Een tentoonstelling die je mee neemt naar de jeugd, de jaren van onschuld, zorgeloosheid en ook al de eerste tekeningen van bezorgdheid en de blik naar morgen. Er zijn ook doorlopend filmpjes te zien met “the making of”.

Alle werken zijn te koop en de opbrengst gaat naar Konijnhof (Stekene). Een opvangtehuis voor (verwaarloosde) konijntjes en tevens therapiecentrum of gewoon ontspanningscentrum voor de vrijwilliger die graag met deze stille dieren werkt.

Een expo van mensen met een (warm) hart voor kunst, geloven in de innerlijke kracht van kinderen en graag een goed doel steunen 🙂

Bozar: Picasso & Brüsel

In deze dagen van overdaad kan er altijd nog een museumbezoekje bij. Deze keer niet in de “vaste formatie” maar goed, Brussel – of was het Brüsel? – blijft een aantrekkingspool.

Deze keer ging het richting Bozar-expo met de beelden van Picasso. De expo verzamelt, naast een beperkt aantal schilderijen, een flink aantal “sculpturen” van de meester. Het tentoonstellingsbeeld is het portret van een vrouw met een neus als een worst. En “worst” is dan ook verder het centrale thema in deze tentoonstelling. Het is frappant hoe Picasso van een lichte vervorming zijn beeld steeds meer en meer minimaliseert tot een reeks worstjes die ver van het oorspronkelijke beeld liggen en het – voor wie niet weet – helemaal onherkenbaar maken.

Naast de worstjesbeelden zijn er ook intrigerende composities met metaal of bestaande voorwerpen (zie de stierenkop gemaakt uit stuur en fietszadel).

Kanttekening: De expo kost (zonder kortingen) 18euro wat ik voor deze (kleine) tentoonstelling toch wel erg duur vind. Met de B-dagtrips is het al een stuk goedkoper/interessanter en dus wel te doen. Meer dan 10euro zou ik aan deze tentoonstelling niet geven. Zo speciaal vond ik ze dan ook weer niet. Maar je krijgt er wel een volwaardig programmaatje bij. Heb je wat meer tijd, dan kan je dit bezoek ook combineren met andere tentoonstellingen in Bozar (maar dat deed ik niet).

Tussendoor kan je ook ’s het Bozar-café/restaurant uitproberen. Dat is zeker wel een aanrader. Een zeer verfijnde keuken met speciale combinaties (voor wie dat wil) tegen betaalbare prijzen.

Natuurlijk gaan we niet naar Brussel zonder een stripwinkel binnen te stappen. Er is die interessante stripwinkel rond het Centraal station (langs de kant van de trappen naar het kunstenkwartier) maar voor ons gaat het standaard naar Brüsel, vlakbij de beurs. Je vindt er niet alleen strips maar ook exclusieve strips, posters, figuurtjes en een grote dosis filmmemorabilia.

Het was een geslaagde, maar lang niet voldoende, kerstvakantie die alweer 2 dikke kunstboeken heeft opgeleverd. Dat worden weer maanden vol inspiratie.

Perfume /perfumance

Dit kan misschien wel een aantal mensen shockeren maar ik vind het een geweldig knappe performance. Geuren…parfums…iedereen heeft wel zijn eigen geurtje en soms is het zo dat je zelf vindt dat een geurtje niet bij jou past. Een geur zegt dus veel over wie we zijn, hoe we ons voelen, hoe we ons willen laten zien, ons willen profileren…Het maakt deel uit van ons imago. Net als een mooi uurwerk, ring of juweel vormt de geur dat onzichtbare, ontastbare deel waar we toch willen mee spelen. Deze “tentoonstelling” speelt daarop in en laat modellen door een rij mensen lopen die noch zicht, noch tast hebben maar helemaal moeten afgaan op het parfum en zodoende hun verbeelding verder de vrije loop mogen laten gaan. Ik vind het subliem!

http://www.tvl.be/nieuws/ruiken-aan-naaktmodellen-op-unieke-geurmodeshow-36238

Visite a Liège

In alle drukte had ik nog geen tijd gevonden om ook ’s een blogje te schrijven over onze uitstap naar Luik. Wij gingen er niet om Pokemons te jagen maar wel om musea te jagen 😉

Op het programma de expo Dali en de vaste collectie van het Boverie-museum.

Maar Luik is toch wel meer dan een uur op de trein en om dan nog iets aan de dag over te houden hadden we beslist om het ontbijt op de trein te nemen. Dus moest ons gezelschap mij even doorstaan voor toch wel een half uur zonder ontbijt (mijn voor-ontbijt-mood is niet altijd “gezellig” te noemen). Maar bon, eens op de trein liep het…als een trein 🙂

Ik laat de beelden voor zich spreken. De tentoonstelling van Dali catalogeer ik onder “niet mis” maar dan ook weer niet als “niet te missen”. Om Dali compleet te zien moet je naar Figueres en daar vooral alle expo’s doen (ook die van de juwelen waar in Ekho wordt naar verwezen). La Boverie (het museum van schone kunsten van Luik) zou ik als gelijkwaardig met het MSK-Gent klasseren. Er hangen wel knappe en unieke beelden (waaronder het schilderij van de briefjes van 100 Belgische frank) en ook nog een aantal die herinneren aan het industrieel verleden uit de streek.

De wandeling door het stadscentrum had toch wel wat van een ontgoocheling. Luik vind ik geen gezellige stad. Ze geeft een vuile, grijze, versleten indruk. Een groot contrast met de stationsbuurt die dan weer hypermodern oogt. Luik centrum is niet zo mijn ding maar dat was ’t minste van mijn zorgen. Ik heb sowieso mijn Starbucks trofee-mok binnen!