monsieur Magritte

Er zijn zaken die als een rode draad door mijn leven lopen. Eén van die zaken is de fel groene appel. Ik weet nog dat ik mijn eerste appels, naar “model”, tekende in het laatste humaniora (ik was toen 17) wanneer deze op de vensterbank stond. Regelmatig nam ik er een hap van en zodoende maakte ik ook verschillende tekeningen van het evoluerende stilleven.

Nu ik er zo over denk weet ik nog dat ik toen ook regelmatig op mijn jeansbroek tekende. Moeder kreeg die inkt er toch uit bij het wassen en zodoende had ik niet alleen telkens weer een propere lei, ik kon ook niet betrapt worden op het tekenen tijdens de les. Natuurlijk tekende ik ook op papier, in mijn cursussen of in mijn agenda. De tekeningen in mijn agenda heb ik nog gewist naar aanleiding van een aangekondigde inspectie waarbij de klastitularis zei dat men dan lukraak agenda’s zou opvragen “en dat ze maar best in orde zijn tegen dan”.

O ja, ik kon betrapt worden bij het tekenen en vooral, ik kon gestraft worden voor het tekenen. Zo herinner ik me dat de leraar Godsdienst mij ooit nog ‘s 2 bladzijden “straf” gaf omdat ik een ventje in een wijnton had getekend tijdens zijn les. 2 Bladzijden verplicht voltekenen. Paul Dewulf, ge hebt u mispakt. Het was misschien ongewoon maar helaas voor u, het was geen straf voor mij.

Maar de appel die bleef komen en terug komen. Regelmatig was er een gelegenheidsbezoekje. Via eigen creaties, via bestaande dingen. De centrale appelplakkers op de album van The Beatles bijvoorbeeld. Maar wie mij steeds het meeste geboeid heeft met fel groene appels is monsieur Magritte. Dat ik nog vorige week zei dat er binnen de kunst weinig werken “ceci n’est pas une pipe” overtreffen. Het is niet meer dan een realiteit. Magritte is de zoveelste bedenker van een kunstrichting waarvan velen zullen zeggen “dat kan ik ook”. Technisch gezien lijken me zijn werken niet zo complex te zijn maar wat een gedachtengang. En wie zegt “dat kan ik ook”, die kan het vooral kopiëren, na-apen maar het zelf bedenken, nooit evenaren.

En de appels die bleven komen met als summum de Lilith-reeks, helemaal in het kader van de fel groene appel die desgevallend telkens weer een andere betekenis krijgt. Een betekenis die ik de appel mee heb gegeven maar evengoed in te vullen is door de verbeelding van de kijker.

In de piëta zitten 2 appels. Het maakt dat de appels een signatuur worden voor mijn werk. En zo is die kleine bourgois, monsieur Magritte, toch weer aanwezig…

Wil je meer weten over Magritte, luister dan naar “Op wandel met monsieur Magritte” via Radioplus

Het verstand van God

Binnen mijn project rond de Lilith-figuur blijf ik evoluties in het creatie-verhaal opvolgen. Ze zijn altijd boeiend om te lezen of te horen, of ze nu traditioneel zijn of helemaal nieuw verzonnen.

Op Artips vond ik deze analyse van het bekendste deel uit de beschilderingen in de Sixtijnse kapel door Michelangelo. Het is moment waarop God Adam het leven schenkt door een lichte tik met de vinger.

Ondanks de slappe houding van Adam, leeft hij toch al genoeg om zelf zijn vinger te richten naar die van God als antwoord. Dus feitelijk kan je niet zeggen dat God Adam het leven schenkt want…Adam leeft eigenlijk al…

Ene heer Meshbergher bekeek dit tafereel met een ander oog en herkende in de combinatie van God met alle randfiguren een hersenpan. Zelfs het been van de figuur onderaan kan worden aanzien als een aanzet naar de hersenstam of de connectie met door een belangrijke hoofdader. Zodoende zou men kunnen stellen dat God Adam niet het leven doch wel kennis geeft.

godenverstand

Blijft dan nog de vraag waarom Adam en Eva uit het paradijs werden gezet nadat ze een vrucht aten van de boom van kennis…Werd Eva misschien te slim naar de zin van God? Foei God!

Wordt dus zeker nog vervolgd…

Lilith in de kunst: kasteel De Haar (NL) – 2

Nog een fotootje uit het kasteel De Haar (NL) waar het verhaal van de appel wordt weergegeven.

We zien Adam en Eva en deze keer geen slang maar wel iets dat mij eerder doet denken aan de vriendelijke vliegende hond uit The Never Ending Story. Je zou er al bijna zo eentje thuis willen hebben. Het schepsel lijkt helemaal niet demonisch, noch lijkt het op een vrouw (verwijzende naar de Lilithfiguur). Maar een slang is het allerminst. En Adam die heeft wel een expressie van “allez jong, voorwa is da nu weer goed?” 🙂

(een eerder beeld uit kasteel De Haar vind je hier)

img_0122

Art of Light OPEN!

Gisteren opende de tentoonstelling Lilith in Art of Light (Brasschaat). In Brasschaat is er nog het hele weekend STEPS-weekend met extra verwennerijen en openingsuren van de handelszaken op zondag.

Ik kreeg alweer veel lovende reacties op mijn tekenwerk. De tekendemo had veel bekijks. Ik kreeg regelmatig de vraag welk schilderij ik nu precies aan het tekenen ben, of het om een begijntje gaat, rond welke periode het schilderij zich situeert…Ik deed wat opzoekwerk. Het schilderij is van Théophile Lybaert. Meer info vind je via deze link.