Jouw favoriete kunstwerk nu in huis!

Ben je fan van dat ene schilderij? Al heel je leven zie je ze in je eigen space te hangen maar ze is onbereikbaar: te duur, te groot, te museum,…Je weet wel. Ik maak het voor u mogelijk. Met respect voor het originele werk maar toch met een eigentijdse toets “cover” ik bekende werken.
Neem een kijkje op mijn website voor meer!

WIP: La Victoire naar Magritte (deel 5)

Omdat er woensdag geen Magritte te zien was, maak ik van deze blog ineens een “happy hour”. Het is tenslotte vrijdag voor iets 😉

In deze laatste blog zie je de finale fase van de tekening en ik zet ze speciaal ook samen zodat je met de pijltjes snel van de ene naar de andere kan en zodoende de verschillen kan ontdekken. Want ondanks dat het misschien niets lijkt zit er tussen beide tekeningen toch nog 2uur werk en die gaan voornamelijk op in details tekenen (zoals de planten), het weergeven van rondingen en hier en daar nog groenpartijen toevoegen.

Nog een paar wistjedatjes over dit schilderij. Magritte maakte verschillende versies van “La Victoire”. Deze versie werd geschilderd in 1939. Ik koos voor deze – denk ik – unieke versie omdat ze in privébezit is. Het origineel werd door Christies geveild op 3 februari 2003 voor 578.650 Britse pond ofte (vandaag) 654.788,21euro (just is just).

Laat ons dan toch maar concluderen dat wie dit schilderij ooit in het echt ziet een ferme gelukzak is. Wie mijn kopie op ware grootte (72,5×53,5cm) ziet is vooral ne goeie mens 🙂

Dus voila, doel gehaald: La Victoire van Magritte en hopelijk mag het dan ook de overwinning op corona wezen. De tekening is te koop. Mail me voor meer info.

WIP: La Victoire naar Magritte (deel 4)

Met een dagje tussen, is meteen ook het werk goed gevorderd. De onderste zandpartij is nu ingekleurd, de luchtpartij heeft extra diepte gekregen. Hierdoor krijg je nu ook de contouren van de wolk te zien.

Interessant om zien is dat ondanks het surrealistische gebeuren van de deur die een beetje nutteloos staat te wezen op het strand en dat er nu toch net toevallig een wolk door vliegt, is het feit dat de deur het zand onderaan wegduwt. Er komt zelfs een plant onder de deur te zitten. Welke planten het precies zijn kan ik niet uitmaken maar het platduwen van de plant door de deuropening geeft een interessante suggestie van beweging aan de deur en maakt de setting waarin de deur staat ook “echt”.

Het geheel krijgt nu echt vorm. De volgende fase wordt de wolk en nog wat verdieping in de diepte- en lichtaspecten. Morgen zie je hierover meer 🙂

WIP: La Victoire naar Magritte (deel 3)

Juij! Dag 3 en we gaan er op vooruit. Zie je de mooie”lapis lazuli”? Het prachtige blauw dat de oude schilderijen uit de renaissance zo herkenbaar maakt. Ik gebruikte het (goedkopere) blauw om de zee een diepblauwe gloed mee te geven.

Morgen is er geen Magritte-blog want dan is het woensdag en dan zijn er de kunstweetjes 😉

WIP: La Victoire naar Magritte (deel 2)

Na een paar uren schetsen gisteren stond alles klaar voor het serieuzere werk vandaag. Lat en tekendriehoek bij de hand en dan goed kijken naar het origineel waar al die reliëfs in de deur en de omlijsting naartoe leiden. En soms was dat – ondanks de schets – zelfs nog een beetje lijden want door het spel van licht en schaduw vervallen de lijnen in een suggestie.

Ik kon maar weer moeilijk stoppen en dus zie je (misschien) al een lichtblauwe zone bovenaan de tekening. De deurklink is duidelijk al geslaagd 🙂

WIP: La Victoire naar Magritte

Ik vond het nog ’s tijd voor een klein vervolgverhaaltje. In de aanloop naar het einde van de lockdown vond ik het gepast om het schilderij met de toepasselijke titel “La Victoire” (de overwinning) te coveren. Ondanks de vele elementen die ik verwerk in mijn tekeningen en die wel eens verwijzen naar Magritte is dit de allereerste keer dat ik een origineel Magritte-kunstwerk nateken. En dat probeer ik te doen met de gepaste precisie al is het dan wel met een ander materiaal. Deze keer koos ik voor pastelkrijt omdat het de felle, volle kleuren van het schilderspalet beter benaderd. De tekening is 1/1, helemaal op ware grootte cfr het origineel.

Stap 1 is echter de schets en dat is al voor een stuk architectuur op zich want een stijldeur die teken je niet vanuit de losse pols. In dit geval komt er een lat en een tekendriehoek aan te pas. Gelukkig heb ik al dat materiaal nog van bij de eerste triptiek.

Fijne moederdag aan alle moeders die een heel jaar door goed voor de kinderen zorgen 🙂

 

KW03: Geen schotse ruitjes

Elke woensdag publiceer ik een kunstweetje waarmee je kan uitpakken bij vrienden…

Ik stamp meteen een open deur in. Kunst en vooral kunst maken is een topgeheim. Zelfs kunstenaars die vol zijn van zichzelf en ergens last hebben van de nulmeridiaan delen hun kennis niet met “de concurrentie”. Wat mij betreft hebben we het op zich allemaal gehad qua thema’s en zijn nieuwe thema’s niet meer dan creatieve varianten op bestaande thema’s. Of dacht u dat Shakespeare en Mozart dé grote vernieuwers waren? Ze hebben het gewoon een stuk slimmer aangepakt 😉

Maar dus een geheimpje van achter de schermen. Grote beelden en vooral schilderijen maak je niet met je neus op het beeld. Je verliest het overzicht, de verhoudingen. Om die verhoudingen te behouden maakt de kunstenaar eerst zijn beeld in het klein. Dat is gemakkelijk, dan heb je wél overzicht. Over die tekening/schets, dat schaalmodel, trek je een ruitjespatroon. Bvb vakjes van 2x2cm. Dat vakjespatroon zet je dan op groter formaat over op een groot doek, een muur, een plafond,…maar met grotere vakken, bvb 20x20cm. En dan is je origineel 100x groter.

En dan denk je misschien: dat wist ik al, ik heb dat ooit ook nog zelf gedaan. Maar wist je dat een aantal heel bekende kunstenaars jou dat hebben voorgedaan? Da Vinci, Rubens, Magritte, Van Gogh (dat had je niet gedacht he), Dürer,…

Een raster maakt het ook gemakkelijker om naar waarheid te gaan tekenen. Wanneer je een vast kijkpunt aanhoudt en dat combineert met een raster, dan kan dat een handige houvast zijn om de verhoudingen, perspectieven e.d. correct over te zetten op papier of doek.

Als voorbeeld eens een minder voor de hand liggende naam: Albert Moore maakte gebruik van deze techniek voor zijn schilderij “Venus” uit 1869.

bron foto: “exposed, the victorian nude”

 

Tussen creatie en tekenen

Er is zo altijd een fase bij het maken van een tekening. De fases zijn op zich telkens verschillend. Terwijl ik eerder dacht dat de fases een eigen visie was op het creëren blijkt dat in realiteit niet zo te zijn. Het is omdat ik met meerdere projecten tegelijk bezig ben dat ik de indruk heb dat er geen fases zijn en dat alles gewoon zijn gangetje gaat. Op natuurlijke wijze. Alsof je ’s morgens uit bed stapt en tegen de middag is de tekening klaar.

De werkelijkheid ligt ver van dit idyllische, romantische beeld dat we voornamelijk kennen uit de films, boekskes en wat “kunstkenners” ons graag doen geloven. Kunstkenners zijn in weze niet meer dan vlotte praatjesverkopers, vertegenwoordigers. Ze zien zichzelf een werk te verkopen en dan is de volgende logische stap dat ze het werk gaan klasseren als “ware kunst”. Om dat te onderstrepen met “het genie van de kunstenaar” tonen ze graag hoe snel die kunstenaar tot een kunstwerk komt. Dat toont dat die kunstenaar bezeten is van zijn werk, van zijn thematiek. Hij of zij schudt de ideeën uit de mouw alsof het witte konijnen zijn.

In mijn geloof is niets minder waar. O ja, ik kan ook van die niemendalletjes uit mijn mouw schudden. Het “genie” etaleren. Maar het niemendalletje is meestal niet meer dan een variant op een eerder werk of het is iets dat ligt te broeden en nog niet is getoond. Want dat maakt “het”. Picasso, Dali, Magritte, Bruegel, Van Eyck, Delvaux, Broodthaers,… Ze deden niets anders. En daarom stel ik dat er fases zijn in het maken van een kunstwerk. Voor mij zijn er voornamelijk 3 fases: die van de studie, die van de ontwerpen en die van de productie.

Ik zit al een tijdje in een fase van concepten en ideeën schetsen en proberen uitbouwen tot wat een volwaardige tekening moet worden. Eén van die ideeën waar ik al een tijdje op zit is triptiek 3. Maar er zijn er nog. Een welgekomen afwisseling is Vitrines d’Amour waar ik ook in 2020 zal aan deelnemen. Deze keer maak ik iets op maat voor de vitrines van eetgelegenheid GUST. En een schets van wat er voorlopig in mijn hoofd zit, zie je hieronder.

Wat mag je verwachten over 2020?

2020 zal minder blogs hebben dan 2019. Dat is ook niet moeilijk hé 😉 En nog eens bedankt voor de 20.736 bezoekjes aan de website en dat over 6.646 unieke bezoekers (allez, kom, IP-nummers dus). Dat was goed voor – hou u vast – 101.144 bekeken pagina’s. En dat allemaal op 1 jaar. Dank u, dank u, dank u!

Wat ik allemaal van plan ben over 2020 is moeilijk op voorhand te zeggen. Sommige plannen liggen jaren op voorhand vast (zoals triptiek 3 die er nog aankomt), sommige plannen worden dan weer erg onvoorspelbaar in de agenda gepropt. De expo’s, teken en marktplannen die komen zeker op de blog of op de Facebook. Soms een beetje Instagram maar ik ben daar niet erg actief.

Wat je wel mag verwachten dit jaar zijn blogjes met kunstweetjes om mee te stoefen wanneer je met vrienden naar een kunstwerk kijkt. En ik wil ook mijn fans, mijn apostelen, aan het woord laten. Zij die één of meerdere Maxen in huis hebben en daarover willen vertellen.

Kortom het worden weer vele grappige en/of emotionele blogs en alweer goede redenen “to stay tuned after the break” 😉

Als aperitiefje voor wat komt laat ik jullie het (tweede) ontwerp van de nieuwjaarstekening. Met nog enige belangrijke wijzigingen tov de definitieve versie: dit is een liggende verhouding, onderaan is de kaars vervangen door een straatlicht (een echt uit Parijs), de piramiden zijn weg en de 3 figuren links onder zijn ook weg. De bergen en de appel staan en blijven staan. Het model heeft wel een andere pose maar dat was redelijk te verwachten.

 

11 jaar Facebook

Facebook laat me weten dat ik vandaag – toevallig 14 juli – 11 jaar geleden ben toegetreden tot Facebook. Ik heb lang getwijfeld om de stap te maken. Op zich was ik zeer tevreden met mijn blogplatform van toen. Maar Facebook kwam op en om deel te nemen aan “de wereld” moest je op Facebook zitten. De sfeer zat goed en het was ook meteen handig leuk om met Gentblogt de zaken via Facebook te volgen. Ik droomde er van om – als in Gent gestrande – jeugdvrienden terug te vinden en wat tijd in te halen.

11 jaar later heb ik een heel andere kijk op Facebook. De mondige burger spuwt er graag onberedeneerd zijn mening. Spuwen. Kritiek mag van mij altijd maar zonder oplossing is dat een beetje nutteloos. Het is ook altijd “de andere”. Meer en meer maak ik vandaag gebruik van de optie “blokkeren” om negativisten te mijden. Meer en meer kom ik tot een besluit dat we…ik…niet ver af ben van het einde van Facebook. Facebook weerspiegelt, motiveert te veel de verdeeldheid, bewerkstelligt geen eenheid en hun visie op kunst ligt verder en verder van mijn visie. Ik ben gelukkig grotendeels gespaard van censuur en blokkeringen al is het toch ook al een paar keer voorgevallen. Vele fotografen die ik ken houden er daarom 2 profielen op na. De discussies met Facebook over het feit dat het schilderij “ceci n’est pas une pipe” het roken niet promoot maken het alleen maar moeilijker om het platform te waarderen. De invloed van de Amerikaanse president zal daar allicht niet vreemd aan zijn.

Dus geniet en blijf de blog alvast maar volgen, WordPress heeft een iets meer open geest en houdt van kunst 😉

 

les mémoires ardentes

2018 was een goed jaar. Ik heb er zowaar van genoten. De statistieken van mijn website piekten, ik ontwikkelde mezelf op vele vlakken, er waren alweer nieuwe verrassingen en uitdagingen in het gezin en ik had een fantastische teammaat die de hele dag lang mijn flauwste mopjes kon verdragen. Energiegevers worden met beide handen aangenomen, energievreters laat ik steevast vallen. De Bruegel-toren is zo een energiegever en ook de tekeningen met de appel en de bolhoed. Dagelijkse voorwerpen met een geschiedenis blijven me inspireren en boeien. Jan was een fijne hofleverancier van boeken maar ook van zulke inspirerende voorwerpjes. En vooral waren er de vele reacties van de lezers. Dat doet altijd plezier 🙂 2018 verbrak alle bezoekersrecords van de site: gemiddeld werden zo’n 48 keer per dag naar mijn blogs gekeken. In totaal werd de site dit jaar meer dan 17.000 keer geraadpleegd over 6.113 bezoekers.

2019 staat nu al bol van de projecten. Ik start al februari met Vitrines d’Amour. Het grootste zal zeker de expo van november zijn. Deze gaat opnieuw door in De Campagne. En deze keer hou ik er mij aan. Het is de laatste volgens de gekende formule van groepstentoonstelling, concerten, hapjes, workshops,…De formule botst op zijn limieten en veel groeien is niet meer mogelijk. En als Bruno mag stoppen met bloggen, dan mag ik stoppen met zelfstandig tentoonstellingen organiseren. Dus leg de data in november maar al vast. It’s now or never! en misschien stop ik ook wel met Facebook. Beetje de mensen terug “in levende lijve” ontmoeten. Maar net zoals Admiral Boom gaan we dit niet loslaten zonder een ferme knal. De eerste knal zal het klaarstomen van de Toren van Babel zijn. En voor de rest meer ergens in september. Als ik tegen dan maar die triptiek ook nog klaar krijg. Dat het een druk, vol, leuk 2019 wordt, dat staat nu al vast. Enjoy it!

Ceci est bien une pipe

De ene pijp is de andere niet. Dat Magritte inspireert steek ik niet weg maar deze pijp is niet dé pijp. Er zijn pijpen en pijpen. Dit is een pijp. Althans, ze bestaat. Ook al denkt ze niet. Toch is het een bestaande pijp. In tegenstelling tot de Magritte-pijp is deze pijp niet zo gestileerd. Dit is namelijk de pijp van mijn grootvader. Eén van de want hij had er wel meerdere. Het met (Bruyere) is dan ook een echt pijpmerk. Geen surrealisme dus…of toch een beetje want ook deze pijp kan je niet opeten 🙂


omdat de vertaling via Google “pipe” vertaalt in “buis” (een pijp dus) vertaal ik het even zelf:
Une pipe n’est pas l’autre. Je laisse Magritte m’inspirer, mais cette pipe n’est pas sa pipe. Il y a des pipes et il y a des pipes. Ceci est une pipe. Au moins, elle existe. Même si elle ne le pense pas 😉 Et pourtant, c’est une pipe réelle. Contrairement a la pipe de Magritte, cette pipe n’est pas si stylisé. Cette pipe est la pipe de mon grand-père. Une de la collection car il en avait plusieurs. La marque (Bruyere) est donc une vraie marque de pipes. Pas de surréalisme … ou un petit peu parce que vous ne pouvez pas manger cette pipe aussi 🙂

Place m’as-tu vu?

In een wereld van orde is een plek voor alles. Vandaag las ik dat we vanaf dag 1 in het bedrijf worden ingepompt dat alles SMART moet zijn. SMART. Rationeel, bedacht, doordacht, gecontroleerd, aanvaard. Het woord op zich al kan niet anders dan surrealisme uitstralen. Hoe kan je alles wat je doet SMART maken? Alsof je altijd alles aanvaard, of elke stap die je zet gecontroleerd en doordacht is. Zo leg je ’s avonds je bril keurig in de brillendoos. In het donker. Waar je de bril niet kan zien en de bril jou niet kan zien. Want een bril ziet je hele leven in hoge resolutie.

Vue sur mèr

Een man staat niet graag met zijn rug tegen de muur. Wat staat hem dan in de weg? De muur? Zijn rug? Of was het geen van beiden. Waren het alleen maar zijn gedachten die hem beletten om door de muur te kijken? Hebben we dan alleen maar geleerd door een opening te kijken? Wanneer heb jij voor het laatst naar een muur gekeken. Dat was vast al een hele tijd geleden. Misschien heb je wel heel wat dingen gemist door aan die muur voorbij te gaan. Dus volgende keer neem je de tijd en sta even stil voor de muur. Laat de anderen maar door de venster kijken.

Verkiezingen 2018

Voor wie het niet weet, op 14 oktober 2018 zijn er weer gemeenteraadsverkiezingen. Het lokale bestuur van stad of gemeente en provincie wordt dan verkozen. Dat zijn enkele van onze overdaad aan bestuursorganen om te komen tot “goed bestuur”. Dat er minder bestuursorganen mogen zijn, mij best. Misschien moeten we enkele van die bestuursorganen onbezoldigd gaan maken, op motivatie laten draaien. Dat haalt er alvast de graaiers al uit. En over graaiers hebben we het de laatste jaren wel gehad. In Gent hadden we ene mijnheer T (helaas geen professor) en ook ene mijnheer S die beiden moesten downsizen. Er waren er nog maar daar zag die partij of de media zelf weinig graten in. Merkwaardig.

In Gent staan heel wat thema’s centraal: betaalbare huisvesting, mobiliteit, werkgelegenheid,…Het circulatieplan is publiek het heetste hangijzer (denk ik). Ondanks alles zijn er mensen die zweren bij de auto voor verplaatsingen over korte afstanden. Dat minder auto’s – naast betere luchtkwaliteit – ook diegenen die ver(der) moeten met de auto kan helpen is hen meestal ontgaan. Anderzijds zijn er fietsers die denken dat ze nu alles mogen: op voetpaden fietsen, in de wandelzones mensen weg rinkelen, andermans fiets meenemen,…

Het is me wat. En omdat politici nog steeds en eigenlijk meer en meer in (extremere) vakjes denken wordt het moeilijk kiezen. Ik (ik spreek voor mezelf) ben gewoon om te vergelijken, om voor nood A een gepaste oplossing te vinden in het ene vakje en voor nood B een oplossing te vinden in een ander vakje. Maar zo werkt politiek niet. Je mag maar kiezen voor 1 vakje en daar hang je dan 6 jaar aan vast. Je kan ook geen ideeën uit meerdere vakjes goed vinden en ze mengen tot de ideale mix. Moeilijk, moeilijk, moeilijk…

Daarom heb ik mezelf voorgenomen om toch een paar zaken voorop te stellen. Ik hou alvast van mensen die hun verantwoordelijkheid opnemen, ook al ligt de oorzaak niet bij hen, ik hou van mensen die zorgen voor de gezondheid, mensen stimuleren om hun grenzen te verleggen. Vooruit kijken en niet blijven hangen in 1302. En dat maakt stemmen alvast al een stuk gemakkelijker. Ik wens u alvast veel plezier met de grootste dating show ter wereld: verkiezingen.

Magritte for kids

Musea…Beurk! Saai! Boring! Zo ni cool maat! Edde niks anders?

Ik vind kunst en cultuur als onderdeel van (een rijke) opvoeding erg belangrijk. Goede schoolresultaten zijn prima maar het echte leven begint pas wanneer die (basis)kennis verrijkt wordt met inspiratie, creativiteit, wereldkennis,…Een van de onderdelen die we vandaag op vergaderingen regelmatig horen is “out of the box”. En waar haal je dan inspiratie?..Juist…Neen, fout! Eerlijk? Het was gewoon een pedagogische studiedag en ik was op zoek naar iets leuk. Zo kwam ik op de site van het museum Magritte terecht waar ik nu de audiogids voor kinderen ontdekte. De clip voor de audiogids (6-12) deed het helemaal. Goed opgebouwd, boeiend verteld, frivool en herkenbaar voor de kinderen. Wij daar naartoe. Voor 14euro (10euro voor mij+4euro voor de audiogids) hebben we entertainment voor 2uur. Reken er de trein (met een railpass) bij en voor 35euro in totaal zijt ge er vanaf. Hoe meer kinderen onder de 19 je mee brengt hoe goedkoper het wordt.

Er is ook nog een aparte gids voor 12 tot 18 jarigen. Maar luister gerust mee met uwe kleinen, ge steekt er zeker zelf nog wat van op. En het museum krijgt ge er bijna voor u alleen bij (als ge tijdens de week gaat toch)

En ondertussen laat ik u genieten van wat ik allemaal gezien hen. O ja, een aantal schilderijen zijn op reis naar andere tentoonstellingen. De open ruimtes zijn ingevuld door Nicolas Party. Een interessante aanvulling die niet vloekt met de vast collectie. Zelfs na mijn 3e bezoek aan dit museum blijf ik enthousiast.

Meer info over het museum vind je hier: https://www.musee-magritte-museum.be/nl  Een B-dagtrip heb ik niet gevonden.