Verkiezingen 2018

Voor wie het niet weet, op 14 oktober 2018 zijn er weer gemeenteraadsverkiezingen. Het lokale bestuur van stad of gemeente en provincie wordt dan verkozen. Dat zijn enkele van onze overdaad aan bestuursorganen om te komen tot “goed bestuur”. Dat er minder bestuursorganen mogen zijn, mij best. Misschien moeten we enkele van die bestuursorganen onbezoldigd gaan maken, op motivatie laten draaien. Dat haalt er alvast de graaiers al uit. En over graaiers hebben we het de laatste jaren wel gehad. In Gent hadden we ene mijnheer T (helaas geen professor) en ook ene mijnheer S die beiden moesten downsizen. Er waren er nog maar daar zag die partij of de media zelf weinig graten in. Merkwaardig.

In Gent staan heel wat thema’s centraal: betaalbare huisvesting, mobiliteit, werkgelegenheid,…Het circulatieplan is publiek het heetste hangijzer (denk ik). Ondanks alles zijn er mensen die zweren bij de auto voor verplaatsingen over korte afstanden. Dat minder auto’s – naast betere luchtkwaliteit – ook diegenen die ver(der) moeten met de auto kan helpen is hen meestal ontgaan. Anderzijds zijn er fietsers die denken dat ze nu alles mogen: op voetpaden fietsen, in de wandelzones mensen weg rinkelen, andermans fiets meenemen,…

Het is me wat. En omdat politici nog steeds en eigenlijk meer en meer in (extremere) vakjes denken wordt het moeilijk kiezen. Ik (ik spreek voor mezelf) ben gewoon om te vergelijken, om voor nood A een gepaste oplossing te vinden in het ene vakje en voor nood B een oplossing te vinden in een ander vakje. Maar zo werkt politiek niet. Je mag maar kiezen voor 1 vakje en daar hang je dan 6 jaar aan vast. Je kan ook geen ideeën uit meerdere vakjes goed vinden en ze mengen tot de ideale mix. Moeilijk, moeilijk, moeilijk…

Daarom heb ik mezelf voorgenomen om toch een paar zaken voorop te stellen. Ik hou alvast van mensen die hun verantwoordelijkheid opnemen, ook al ligt de oorzaak niet bij hen, ik hou van mensen die zorgen voor de gezondheid, mensen stimuleren om hun grenzen te verleggen. Vooruit kijken en niet blijven hangen in 1302. En dat maakt stemmen alvast al een stuk gemakkelijker. Ik wens u alvast veel plezier met de grootste dating show ter wereld: verkiezingen.

Magritte for kids

Musea…Beurk! Saai! Boring! Zo ni cool maat! Edde niks anders?

Ik vind kunst en cultuur als onderdeel van (een rijke) opvoeding erg belangrijk. Goede schoolresultaten zijn prima maar het echte leven begint pas wanneer die (basis)kennis verrijkt wordt met inspiratie, creativiteit, wereldkennis,…Een van de onderdelen die we vandaag op vergaderingen regelmatig horen is “out of the box”. En waar haal je dan inspiratie?..Juist…Neen, fout! Eerlijk? Het was gewoon een pedagogische studiedag en ik was op zoek naar iets leuk. Zo kwam ik op de site van het museum Magritte terecht waar ik nu de audiogids voor kinderen ontdekte. De clip voor de audiogids (6-12) deed het helemaal. Goed opgebouwd, boeiend verteld, frivool en herkenbaar voor de kinderen. Wij daar naartoe. Voor 14euro (10euro voor mij+4euro voor de audiogids) hebben we entertainment voor 2uur. Reken er de trein (met een railpass) bij en voor 35euro in totaal zijt ge er vanaf. Hoe meer kinderen onder de 19 je mee brengt hoe goedkoper het wordt.

Er is ook nog een aparte gids voor 12 tot 18 jarigen. Maar luister gerust mee met uwe kleinen, ge steekt er zeker zelf nog wat van op. En het museum krijgt ge er bijna voor u alleen bij (als ge tijdens de week gaat toch)

En ondertussen laat ik u genieten van wat ik allemaal gezien hen. O ja, een aantal schilderijen zijn op reis naar andere tentoonstellingen. De open ruimtes zijn ingevuld door Nicolas Party. Een interessante aanvulling die niet vloekt met de vast collectie. Zelfs na mijn 3e bezoek aan dit museum blijf ik enthousiast.

Meer info over het museum vind je hier: https://www.musee-magritte-museum.be/nl  Een B-dagtrip heb ik niet gevonden.

Représentation de feuilles

Gisteren werd op Catawiki een echte tekening van Magritte geveild voor 10.000euro.  Ik vond het bijzonder boeiend om eens een veiling van een echt waardestuk te kunnen meemaken vanuit mijn zetel. Dit soort veilingen hoor je wel eens over de radio of zie je via een flyer in de bus langs komen maar – bij gebrek aan budget – ga ik er nooit op in.

Het stuk werd geschat op 12.500-17.500euro maar haalde dus “maar” 10.000euro. Een koopje voor wie het kan betalen. Mocht ik het kunnen, dan had ik wel mee gedaan. Het moet toch een bepaalde kick geven om zo’n échte Magritte in uw handen te hebben, niet?

Dessin crayon / Dessin stylo – Gesigneerd – 1967
Lees verder

monsieur Magritte

Er zijn zaken die als een rode draad door mijn leven lopen. Eén van die zaken is de fel groene appel. Ik weet nog dat ik mijn eerste appels, naar “model”, tekende in het laatste humaniora (ik was toen 17) wanneer deze op de vensterbank stond. Regelmatig nam ik er een hap van en zodoende maakte ik ook verschillende tekeningen van het evoluerende stilleven.

Nu ik er zo over denk weet ik nog dat ik toen ook regelmatig op mijn jeansbroek tekende. Moeder kreeg die inkt er toch uit bij het wassen en zodoende had ik niet alleen telkens weer een propere lei, ik kon ook niet betrapt worden op het tekenen tijdens de les. Natuurlijk tekende ik ook op papier, in mijn cursussen of in mijn agenda. De tekeningen in mijn agenda heb ik nog gewist naar aanleiding van een aangekondigde inspectie waarbij de klastitularis zei dat men dan lukraak agenda’s zou opvragen “en dat ze maar best in orde zijn tegen dan”.

O ja, ik kon betrapt worden bij het tekenen en vooral, ik kon gestraft worden voor het tekenen. Zo herinner ik me dat de leraar Godsdienst mij ooit nog ‘s 2 bladzijden “straf” gaf omdat ik een ventje in een wijnton had getekend tijdens zijn les. 2 Bladzijden verplicht voltekenen. Paul Dewulf, ge hebt u mispakt. Het was misschien ongewoon maar helaas voor u, het was geen straf voor mij.

Maar de appel die bleef komen en terug komen. Regelmatig was er een gelegenheidsbezoekje. Via eigen creaties, via bestaande dingen. De centrale appelplakkers op de album van The Beatles bijvoorbeeld. Maar wie mij steeds het meeste geboeid heeft met fel groene appels is monsieur Magritte. Dat ik nog vorige week zei dat er binnen de kunst weinig werken “ceci n’est pas une pipe” overtreffen. Het is niet meer dan een realiteit. Magritte is de zoveelste bedenker van een kunstrichting waarvan velen zullen zeggen “dat kan ik ook”. Technisch gezien lijken me zijn werken niet zo complex te zijn maar wat een gedachtengang. En wie zegt “dat kan ik ook”, die kan het vooral kopiëren, na-apen maar het zelf bedenken, nooit evenaren.

En de appels die bleven komen met als summum de Lilith-reeks, helemaal in het kader van de fel groene appel die desgevallend telkens weer een andere betekenis krijgt. Een betekenis die ik de appel mee heb gegeven maar evengoed in te vullen is door de verbeelding van de kijker.

In de piëta zitten 2 appels. Het maakt dat de appels een signatuur worden voor mijn werk. En zo is die kleine bourgois, monsieur Magritte, toch weer aanwezig…

Wil je meer weten over Magritte, luister dan naar “Op wandel met monsieur Magritte” via Radioplus