So long

Niet alles wat gemaakt wordt geraakt de deur uit. Sommige werken zijn te groot, te persoonlijk, te direct, te expliciet,…Het blijft een groot verschil tussen een werk mooi vinden en er ook voor kiezen dit in huis te halen. Dan nog belanden de meeste van mijn tekeningen of in een private werkruimte/bureau of in de slaapkamer. Max is bij deze een slaapkamerkunstenaar LOL De durvers hangen wel eens een Max in de living, maar dat is eerder uitzondering dan regel.

Maar wat niet weg geraakt, blijft in de stock zitten. En er was zo een tijd dat ik reeksen maakten op doek. Bij gebrek aan plaats – het is bijna onlogisch om zo eigen talent te moeten onderdrukken – ben ik gestopt met het tekenen op doek en terug overgestapt op papier. En meteen dan ook, in de regel, kleinere formaten want papierformaten zijn nu eenmaal beperkter. Maar dan in retour werd het werk fijner, scherper, delicater, brozer.

Deze ochtend moest er eentje uit de oude doos sneuvelen. Het onderstaande werk, naar een portret van Sofie van de toenmalige Monocle snackbar, ergens van de jaren 2005 moest er aan geloven. Het is nu weer een wit canvas. Over 200jaar kan je met bestralingen allicht het origineel zeker terugscannen 😉