De Facebookgroep

Een tijdje geleden was ik in gesprek met een voorzitter van een vereniging. Geen Gentse vereniging maar toch. Een vrouwenvereniging. Iets Femma-achtig.

Het was een behoorlijk confronterend gesprek. Het draaide grotendeels rond een bestuur dat voornamelijk bestaat uit oudere leden (zowel in leeftijd als in lidmaatschap) en het toetreden van een aantal nieuwe, jongere, leden.

Een hele moreel-ethische kwestie waarbij de senior-voorzitter (die met pensioen is en zich grote delen van haar vrije tijd wijdt aan de vereniging) zich ergert aan het gebrek aan engagement van de nieuwe leden. Je voelt zo de drang om meer te gaan doen dankzij de nieuwe toetredingen maar evengoed het niet willen loslaten aan de vastgeroeste waarden van de vereniging.

Het was des te confronterender toen ik vroeg: “wat is jullie visie?”, “waar groeien jullie in?”, “waarom betrekken jullie geen vrije, losse medewerkers bij de vereniging? Mensen die graag ’s bijspringen of een handje toesteken voor één projectje maar zich verder niet willen engageren als bestuurslid ofzo”. Dat lijkt toch wel een hedendaags probleem te zijn bij de bestaande – traditionele – verengingen: “vrijheid van medewerking”. Met de gedachte aan gebrek aan engagement door “de jeugd” nijpen ze zichzelf langzaam maar zeker de keel dicht. Het loslaten van controle en het geven van vertrouwen is onbestaande wanneer je niet “part of the club” bent.

En ik die dacht dat verenigingen er waren om mensen samen te brengen…tjah…Zal ik mij nog maar eens een uurtje op Facebook bezig houden dan?

0616_facebook-800x480