So long

Niet alles wat gemaakt wordt geraakt de deur uit. Sommige werken zijn te groot, te persoonlijk, te direct, te expliciet,…Het blijft een groot verschil tussen een werk mooi vinden en er ook voor kiezen dit in huis te halen. Dan nog belanden de meeste van mijn tekeningen of in een private werkruimte/bureau of in de slaapkamer. Max is bij deze een slaapkamerkunstenaar LOL De durvers hangen wel eens een Max in de living, maar dat is eerder uitzondering dan regel.

Maar wat niet weg geraakt, blijft in de stock zitten. En er was zo een tijd dat ik reeksen maakten op doek. Bij gebrek aan plaats – het is bijna onlogisch om zo eigen talent te moeten onderdrukken – ben ik gestopt met het tekenen op doek en terug overgestapt op papier. En meteen dan ook, in de regel, kleinere formaten want papierformaten zijn nu eenmaal beperkter. Maar dan in retour werd het werk fijner, scherper, delicater, brozer.

Deze ochtend moest er eentje uit de oude doos sneuvelen. Het onderstaande werk, naar een portret van Sofie van de toenmalige Monocle snackbar, ergens van de jaren 2005 moest er aan geloven. Het is nu weer een wit canvas. Over 200jaar kan je met bestralingen allicht het origineel zeker terugscannen 😉

Daumier: La Parade du Saltimbanque

De pasteltekening met contouren in houtskool is gemaakt naar La Parade du Saltimbanque van Daumier. Daumier is een kruising tussen een cartoonist en een kunstenaar. Soms zijn zijn beelden spottend, grappig soms erg mooi. Ik hou wel van de circustaferelen uit zijn werk. Deze is er zo eentje van.

Uitdaging

Deze tekening was voor mij een hele uitdaging. Daar waar ik doorgaans (bij covers) schilderijen teken, is dit een echte tekening. En voor het eerst word ik daarbij geconfronteerd met een rechtshandige versus een linkshandige tekenaar. De inkleuring bij Daumier is in een andere richting dan de mijne. Ik heb het op zijn linkshandige gedaan maar moest zo nu en dan toch mijn blad eens draaien.

Ook de kleuren waren een uitdaging. Het origineel papier is vergeeld met de tijd. De kleuren zijn vaal. Het mijne is natuurlijk wit en de kleuren zijn fris en helder. Ik heb er lang over gedaan om een papier te vinden dat niet vergeeld onder de zon. Nu heb ik er zo een en moet het kunstmatig vergelen. Het is bijna niet te zien op de foto omdat het fototoestel het overmatige geel weg filtert.

Het was een interessant en leerrijk project met veel diepte in de tekening. En een bittere ernst naast de grappige setting.