72/365: de laatste wens

Op een dag ben ik op de uitvaart van de vader van een collega in de kerk van Merelbeke. Ik ben geen goeie in kerkmomenten. Teveel afleiding, teveel kunst en een ook beetje mijn ergernis dat een pastoor na zoveel keer missen die tekst nog niet vanuit het hart kan voordragen.

Maar de mis zette me aan om eigen, hedendaagse versie te maken van de kruistocht van Christus.

Dit is de eerste uit de reeks: de laatste wens.

24/365

Wie de serie over De Medici’s volgt (momenteel te zien op Canvas en VRT.nu ) ziet dat de knappe Lorenzo betoverd is door Simonetta Vespucci. Zij is de vrouw van Amerigo Vespucci en muze voor zijn vriend Sandro Botticelli.

Ik tekende dit schilderij van Simonetta na omdat ook ik, na het zien van dit schilderij in het kasteel van Chantilly, meteen verkocht was voor haar geweldige blik. Dit schilderij is echter postuum door Piero Di Cosimo gemaakt. De achtergrond symboliseert het vruchtbare leven da ze achterlaat en het dode landschap naar de toekomst. Simonetta stierf rond haar 23e. Wil je meer weten over de restauratie van dit schilderij, klik dan hier.

Deze tekening zie je hier afgewerkt. Ze staat al lang op mijn website maar dan als niet afgewerkte tekening.

Ceci est bien une pipe

De ene pijp is de andere niet. Dat Magritte inspireert steek ik niet weg maar deze pijp is niet dé pijp. Er zijn pijpen en pijpen. Dit is een pijp. Althans, ze bestaat. Ook al denkt ze niet. Toch is het een bestaande pijp. In tegenstelling tot de Magritte-pijp is deze pijp niet zo gestileerd. Dit is namelijk de pijp van mijn grootvader. Eén van de want hij had er wel meerdere. Het met (Bruyere) is dan ook een echt pijpmerk. Geen surrealisme dus…of toch een beetje want ook deze pijp kan je niet opeten 🙂


omdat de vertaling via Google “pipe” vertaalt in “buis” (een pijp dus) vertaal ik het even zelf:
Une pipe n’est pas l’autre. Je laisse Magritte m’inspirer, mais cette pipe n’est pas sa pipe. Il y a des pipes et il y a des pipes. Ceci est une pipe. Au moins, elle existe. Même si elle ne le pense pas 😉 Et pourtant, c’est une pipe réelle. Contrairement a la pipe de Magritte, cette pipe n’est pas si stylisé. Cette pipe est la pipe de mon grand-père. Une de la collection car il en avait plusieurs. La marque (Bruyere) est donc une vraie marque de pipes. Pas de surréalisme … ou un petit peu parce que vous ne pouvez pas manger cette pipe aussi 🙂

This is not a white album – Veiling

Vanaf vandaag tot zaterdag loopt de veiling van mijn “this is not a white album” van The Beatles.

Ik maakte, naar analogie, een eigen versie van de LP-hoes. Ze wordt geveild voor Music for Life tvv Tanderuis. Je kan zelf bieden door je aan te melden bij Catawiki en dan kan je de veiling volgen en bieden voor het bedrag dat je zelf maar wil. De hoes is voorzien van meerdere tekeningen in de sfeer van de plaat en The Beatles. De vertrouwde Max-elementen zijn eveneens herkenbaar aanwezig. Binnenin is de hoes gesigneerd.

De set is voorzien van 2 LP’s, foto’s van the fab four en een poster. Voor de volledigheid wordt ook de verpakking met inhoudsticker meegeleverd.

De hoes is iets matter door het fixeren van de tekeningen maar dat belet de pret zeker niet. Elk bod is voor het goede doel, DOE MEE! De winnaar mag de plaat zelf kiezen 😉

Ga naar de veiling via deze link: https://veiling.catawiki.nl/kavels/22601391-max-van-hemel-this-is-not-a-white-album

Triptiek van het leven: tekenstart

Het wordt tijd dat ik nog ’s blog over mijn eigen werk. Je zou al gaan denken dat ik nog louter reviews schrijf. Het is zeker niet zo. Achter de schermen werk ik al maanden aan de tentoonstelling 2019. Daarbij is het algemeen thema bepaald en kreeg ik een akkoord tot deelname van al 6 artistiekelingen. Meer nieuws daarover later.

Meanwhile werk ik ook aan eigen werk. Want ik wil tegen november 2019 ook zelf wel iets te tonen hebben. De verwachtingen zijn nog divers maar ze liggen sowieso hoog. Met deze blog wordt dan meteen duidelijk dat de ART-tist-expo 2019 de Bruegel-toren niet zal tonen. Voor die expo serveer ik u met veel plezier het vervolg op de triptiek van de dood die bij de expo 2017 werd voorgesteld. Vandaag werden de eerste stappen gezet. Het is dus (nog) niet de kopie van het retabel van het Lam Gods geworden al blijft dat wel in mijn gedachten spoken.

De volgende triptiek wordt de triptiek van het leven. Het gaat natuurlijk over het begin, het ontstaan van het leven. Als contrast met de triptiek van de dood. Maar het gaat verder. Ik had het pas kunnen kiezen van “waarom leven wij” maar ik heb het pad van het plezier, het genot, de leute gekozen. Niet uitbundig maar toch met wat meer frivoliteit dan het filosofisch zware thema van het existentialisme. En zo weet u ook dat weer. Dus best vrienden, kennissen en familie, het worden weer interessante gesprekken bij de kerstdis.

Afijn, het gaat ‘m natuurlijk finaal om het beeld. En het beeld dat is waar ik dus vandaag aan begonnen ben. Na maanden voorbereiden, overwegen, afwegen, schetsen, schrappen, herschetsen etc etc. staat de eerste tekening op groot formaat op papier. En dat “groot formaat” mag gerust letterlijk worden genomen. De triptiek zal in totaal 260x190cm (exclusief lijst) zijn. Dat is ongeveer 2x zo groot dan de vorige triptiek. En dat heeft technisch gezien alweer heel wat uitdagingen met zich meegebracht. Maar daarover later meer. Voorlopig laat ik u hierbij nog de eerste schetsen van nieuwe triptiek.

 

 

Astrid

Tekenen op een kunstmarkt is nooit gemakkelijk. De omstandigheden zijn verre van ideaal en dat geeft dan, wat ik noem, “marktkwaliteit”. Die is niet mis maar “studiowerk” is altijd beter. Op markten word je regelmatig aangesproken. Dat is normaal, daarvoor zit je ook op een markt. En ik zou het zelf ook erg spijtig vinden mocht niemand mij aanspreken. Met minder goede omstandigheden heb ik het over het weer en vooral de lichtinval. In mijn studio is die constant en ideaal. Ik werk onder een egaal verdeeld daglicht. Dat is iets wat je buiten niet hebt. Dan weer is er schaduw, zon, een wolk, verblindende zon,..dat heeft zijn effect op de kleurintensiteit en op de kleurtemperatuur.

Daarnaast zit je een hele dag op één en dezelfde tekening te kijken. Afstand, letterlijk en figuurlijk, is er niet.

Voor het portret van Astrid gebruikte ik nog eens de groene achtergrond die ik al eerder gebruikte bij het portret van Jos. Het blijft interessant om de evolutie daarvan te zien. En de ietwat retrolook dat het portret daardoor meekrijgt. Toch werd bij het opzetten van de tekening een fout gemaakt en moest ik een in een al gevorderde fase van het werk nog een herstelling uitvoeren maar ‘k denk het resultaat er nu wel mag wezen.

Portrait of a lady

Zo goed als klaar is deze “cover”. Kunst, tekeningen maken kost geld. Omdat oefening noodzakelijk is durf ik daarom als eens gebruik maken van bestaande foto’s. Deze plukte ik van het internet. Het leuke eraan is dat ik dan meer vrijheid heb om kleuren aan te passen ipv de werkelijkheid te gaan volgen. De tekening is nog niet helemaal klaar maar bijna wel.

De hijskraan met 2 draaimolens

De vierde verdieping is bijna klaar. Op een paar vensters na die nu eerst wit/grijs zijn (door het witte stof van de stenen) en daarna baksteenrood worden zijn we klaar met de 4e verdieping. “Klaar” is een groot woord want door de wrijvingen is het deel tot aan de kervensters een beetje flou geworden en moet ik daar de contouren voor de 4e keer hertekenen. Maar die stap – die ik zelf het “schminken” van de tekening noem – komt pas op het einde. Eerlijk gezegd vind ik de niet ingekleurde tekening van het gelijkvloers best interessant omdat je er zo goed alle details kan in zien. Veel detailwerk gaat verloren door het inkleuren.

Wat is er nu bijzonder aan deze laatste stapjes? Wel de hijskraan aan het einde is een flink stuk. Ze dient om zware blokken naar boven te trekken. Dat het niet zomaar een bouwkraan is zie ik aan de 2 raderen onder het dak van de hijskraan. Ze zijn een man groot en vermoedelijk liepen er dus ook mannen of kinderen in om het hijsmechanisme te laten draaien. Later daarover meer.

We zijn samen onderweg

Het is al een tijdje geleden dat ik nog iets schreef over de fameuze toren. Niet dat ik het project in de diepvriezer heb gestopt, hooguit in de koelkast. Enfin, voor de Nederlanders; in Vlaanderen is een koelkast een kast waar je (letterlijk) zaken koel houdt zonder in te vriezen. Maar er wordt zeker nog aan gewerkt. Toch vragen de details zoveel tijd en concentratie dat ik niet meer tot andere tekeningen zou kunnen komen. En dat is niet zo goed voor mijn psyché. Als ideeën er niet uit kunnen, dan is dat als een wasmachine die van bij het begin van het programma aan zwiersnelheid draait. Die geraakt oververhit.

De toren dus….In de vorige blog had ik het al over een processie op weg naar de kerk. Althans, de kerkachtige “blok” bijna in de center van het schilderij. Maar dat de processie dwars door het midden loopt kan geen toeval zijn. Met fel gekleurde vaandels en een soort tent (voor een relikwie?) marcheert een grote colonne mensen door het decor. Er zijn nu 2 “kotten” bij en ze zijn nog bezig. Mensen kijken vanuit de bovenste ramen naar  het gebeuren. Wordt vervolgd in het komende prentje 🙂

Toren: 4 hoog in de wolken

Nog eens een Babel-blog. Na een paar tussentekeningen ben ik er weer aan begonnen. Dit detail situeert zich op de 4e vloer, ongeveer in het midden en heb ik meteen ook in kleur uitgewerkt. Daar ontdekte ik vandaag een kerk/kapel in de toren. Aan de ramen kan je zien dat het een gotische kerk is. Verticaal, in de hoogte gerichte ramen wijzen naar God. Maar die God staat dus al zeker niet op het bovenste schap. Er zijn verdiepingen die belangrijker zijn.

De vensteropeningen zijn dus ingevuld met glas in lood (bovenaan) en onderaan met een raamwerk met glas en deuren/poort. Op de vloer zie je de eerste mensen (links) verschijnen. Ze dragen 2 grote vaandels en worden gevolgd door nog wel 100 mensen. Een hele processie dus. Ik gebruik hier voor het eerst een fijne paintmarker om dekkend wit aan te brengen op de kappen(?) van de processiegangers. Het is niet echt te zien, ook niet op het originele werk, of het om bvb nonnen(kappen) gaat of om andere kledij. Het is wel duidelijk dat de mensen in de processie allemaal gelijkaardige kledij dragen.

Op het gelijkvloers van de 4e vloer zie je tussen de 2 ingangen het beeld van de vermoedelijke patroonheilige van deze kerk/kapel.

Zara

Naast de match moet de topsporter ook trainen. Het is niet dat die op een zonnige weekenddag uit bed stapt en denkt “deze wedstrijd ga ik eens mee doen”. Neen, er komt veel meer bij kijken. De sporter moet trainen op techniek, op kracht, op mentale ingesteldheid,…Moet het beste materiaal gebruiken…Hoe idealer de omstandigheden en hoe beter voorbereid, hoe topper het resultaat zal zijn.

Na een weekje artistieke rust moet ook ik terug wat “opwarmen”. Om de kosten te beperken, pik ik een model van ergens op het internet. In dit geval is het een reclamefoto van Zara (denk ik toch).

De opbouw van deze tekening kan je zien op Pinterest

het café is open

Soms is het een beetje gokken naar wat je te zien krijgt. Het zijn soms taferelen die we vandaag niet meer kennen. Het is voor mij dan erg verleidelijk om te gaan fantaseren wat het wel zou kunnen zijn (zie ook vorige blog rond de smidse). Bij het schetsen van deze strook van 6 bij 6 cm was het me niet zo duidelijk of de mannen op de eerste verdieping strobalen of tonnen aan het verzetten zijn. Maar aangezien we al een vissers en boeren hebben gehad moet er ook gedronken worden. Dus gok ik dat het een opslagplaats is voor tonnen. Ze ligt meteen ook boven de centrale (hoofd?)ingang van de toren. Als je een groot station of een winkelcentrum binnen stapt zie je toch regelmatig rond de ingang wel een drankgelegenheid.

Ik ben nog wat verder gegaan met tekenen (niet met inkleuren) en het is alweer een drukke scene met 52 personages! Nemen we de man rechts van de ton die dichtbij de borstwering ligt (de ton is maar half te zien). Dan schijnt die een beweging met de arm te maken naar een andere man alsof hij zegt “hé, waar moet deze ton naartoe?”. De andere wijst met de arm de richting aan waar de ton heen moet. In die richting zijn ook al 2 andere mannen een ton aan het verrollen. In de hoek van de steunbeer staat een andere man. Hij staat voorover gebogen met zijn handen rond zijn navel. Is hij het geld aan het tellen van de verkoop van zijn ton of is hij aan het wildplassen? Ook binnen in de toren is er bedrijvigheid maar de zichtbaarheid ervan wordt aan het daglicht onttrokken. Hmmm…zouden er nog andere redenen zijn om naar deze plek te komen?

In ieder geval staat boven de inkom de zoveelste hijskraan gemonteerd. Toch heeft deze een iets anders dan de andere kranen/stellingen. Onderaan zijn 3 schuine balken te zien. De balken hellen over de rand. Dienen ze om meer steun te geven aan de ton wanneer deze wordt opgetild en naar binnen gebracht? Aan de andere steunbeer liggen in ieder geval al een paar tonnen klaar voor verder transport.

 

Foodtrucks onder de toren

Ik heb jullie geduld wat op de proef gesteld. Eerst was er een week ziekte, dan waren het feestdagen en daarna moest ik nog die tekening van De Campagne voornemen. Het was ook voor mij er terug in komen. We waren gebleven bij de schaapjes die in grote getale over de weide beneden aan de toren lopen. Dat er, naast vissers, ook boeren op de vlakte te zien zijn is al evenmin verwonderlijk met zoveel volk op de werf. De boeren waren de foodtrucks van de tijd.

Ik had ook al eerder laten weten dat ik terug naar het “gelijkvloers” zou gaan om daar verder te werken en zodoende daarna weer op te klimmen. Vandaag tekende ik het vervolg van de akkers. Ondanks dat het op het eerste zicht een ordinaire vlakte lijkt die snel afgewerkt is, zitten er veel kleurschakeringen in. Deze geven diepte en reliëf aan het landschap. Ik ontdekte dat er naast de 2 runderen nog een derde staat, helemaal verscholen in de schaduw van de boom. In het midden staat ook nog een kapel (die ik nog moet uitwerken) en er zijn 2 vrouwen op het land aan het werken. Van de 2 personen die rechtsboven op het pad aan het wandelen zijn vermoed ik dat de linkse een non is. Het is niet goed te zien op het schilderij maar afgaande op de kledij vermoed ik van wel.

Dit kleine stukje is eigenlijk al een schilderij op zich. Je ziet hier 3 uur werk…Met een overzicht van de zone waar is aan gewerkt, de start, een tussenstop en het einde. De floue foto’s komen door het inzoomen, sorry daarvoor.

 

Schaapjes tellen

Omdat ik met de schaduwzijde tot aan de wolken ben gekomen, ben ik terug naar beneden gegaan om daar verder te werken aan het landschap. Het is eens een afwisseling van decor, dat wakkert de concentratie terug aan, maar het kan ook geen kwaad omdat de kleurpartij in de schaduw feitelijk helemaal getekend is. Ik hou er mij niet altijd aan maar het is wel het beste om kleurpartijen in een opeenvolgende fase uit te werken. Zo ben ik zeker dat ik hetzelfde kleurenpalet consequent blijf gebruiken. Voila, nu dat is gedaan, kan ik dus terug naar de grond. Daar zie ik een stier en wat schapen, schuren, mensen die een akker aan het bewerken zijn en een boerin die vanuit haar venster de schaapjes in het oog houdt. Er is ook een man die een stapel hooi in brand steekt. Waarom hij dat precies doet is me niet echt duidelijk.

Het is niet te zien op mijn foto’s maar op het detail van het schilderij dat ik toevoeg kan je’t goed zien. Rechts van de boerderij is een soort afgrond waar een aantal mannen aan het graven zijn (of hakken ze stenen?). Ook hier weer sublieme details op het schilderij waarbij je zelfs kan zien dat die mannen een mand of rugzak aan hebben waar ze wat ze de oogst kunnen in opbergen…