Vaderdag: het mooiste geschenk

Een paar weken geleden kreeg ik de melding van het verlies van de opa van K. K. kende ik uit haar studentijd toen ze een veiling opzette voor Artsen zonder Grenzen alwaar ik met veel plezier aan deelnam.

K. vroeg me om van Vake een portret te tekenen. Zo te zien een levenslustig man met een hart voor de natuur en zijn tractor. Omdat er wat improvisatie bij kwam (ik moest een stuk jas weg werken uit het gezicht), maakte ik toch snel een houtskoolschets. Uit de vele heen en weerberichten met updates kwamen liefdevolle verhalen over Vake en kon ik me zodoende nog beter inleven.

Gisteren – met Vaderdag – werden Vake en vader R. in de bloemen gezet. De boodschap op K.’s Facebook zegt het allemaal šŸ™‚ ā¤

De opbouw naar de tekening en de schets vind je hieronder šŸ™‚

KW51: Malle Babbe

Frans Hals wordt de kunstenaar waar ik me de komende weken/maanden zal in verdiepen. Ik hoop dat ik uit die studie niet alleen technische informatie kan halen maar ook heel wat weetjes. Ondanks dat Frans Hals waarschijnlijk in Nederland bekender is dan in Vlaanderen is hij van geboorte wel degelijk een Vlaming maar het gezin Hals verhuisde toen Frans ongeveer 4jaar was naar Haarlem.

Frans Hals was tweemaal getrouwd en Lees verder

Moederdag

Portretten. Je kan er eentje bij speciale gelegenheid laten maken, je kan er eentje voor een unieke gelegenheid laten maken, je kan er eentje als verrassing geven of om een herinnering vast te leggen. Je kan er ook eentje voor moederdag laten maken. (oeps…had je daar dit jaar niet aan gedacht? Geen nood, volgend jaar beter šŸ˜‰ ).

Ik vond het nu maar eens tijd om eens een portret te maken van mijn moeder. Dat had ik nog niet eerder gedaan. Lang geleden, bij de opmaak van de triptiek van het leven, had ik bij ƩƩn van de ontwerpen het idee om voor de buitenpanelen een portret van mijn moeder te maken en daarnaast een portret van mezelf als kleine knaap. Maar ideeƫn evolueren en de eisen die ik stel aan mijn tekeningen zijn niet van de minste. De lat ligt hoog. Het zelfportret kwam er niet en zodoende sneuvelde het idee om een portret van mijn moeder op het buitenpaneel te plaatsen.

Het een belet het ander niet en dus maakte ik in de (weinige) vrije uren dit portret. Ik koos voor het portret van dat jonge meisje van voor ze er nog maar aan dacht dat ik haar leven eens deftig overhoop zou halen. Ik vind het een sprekende foto waarin ik haar nog steeds herken.

Wil je ook graag een portret laten maken? Stuur me een mail op max.vanhemel@gmail.com Prijzen vind je hier Vele referenties kunnen de kwaliteit van mijn werk en aanpak bevestigen.

#meerkunstinmijnwijk: met een hart

Armoede is een delicaat onderwerp. We gaan het graag uit de weg, steken het liefst onder stoelen en banken. Dan hoeven het niet te zien. En wat we niet zien, dat bestaat niet.

Maar het bestaat. Laten we er geen doekjes om winden: als we er niets aan doen, zal er ook niets aan veranderen. Daarom brengen we de initiatieven van vzw RINOO tijdens de rondgang #meerkunstinmijnwijk onder de aandacht.

RINOO is een vzw met een aantal projecten in Kameroen. Het grootste project is een productieatelier voor wasbare maandverbanden. Met dit project dat loopt onder de naam “Restore Her Dignity” bereiken we twee doelen:

PERIOD POVERTY:
Veel meisjes, vrouwen kunnen zich geen hygiƫnisch materiaal voor maandstonden veroorloven of ze zijn gewoon niet beschikbaar.
Het project sensibiliseert ook rond menstruatie hygiĆ«ne, geboorteplanning, huiselijk geweld, emancipatie en ā€˜empowerment.

Het naaiatelier is gelegen in een wijk met veel alleenstaande tienermoeders. Momenteelwerkenal een15-tal moeders fulltime in het atelier.

Hoe steun je de werking? Dat is eenvoudig: doe jezelf plezier! Aan de Zuidbroek vind je naast onze kunst een stand met prachtige wintervaste(!) bloemen. Een grote pot kost slechts 10euro en je hebt tot oktober bloemen in huis of in de tuin. Dus, als je toch onze tour doet, koop ineens een bloemetje voor uw moeder, uw lief, uw buurvrouw, de facteur of voor uzelf. lees hier meer over dit initiatief.

Lintjes fietsen

Het vorige weekend was mijn agenda goed gevuld. Wanneer 3 kunstroutes tegelijk starten, is dat niet echt abnormaal šŸ™‚

Het grootste feest kregen we (= ikzelf en JuniorĀ²) in de Poetoustraat. Daar ligt het epicentrum van de #meerkunstinmijnwijk-route Mariakerke. Maar er was tegelijk ook de officiĆ«le inhuldiging van de tekening van een onbekende man (waarvan we stiekem vermoeden dat het een zelfportret is) door Emiel Poetou zelf. De tekening is een rariteit want van het tekenwerk van Poetou blijft niet veel meer over. JuniorĀ² kreeg de eer het lintje voor de onthulling door te knippen in bijzijn van de deelnemers aan de kunstroute. De tekening is nog de hele maand mei te zien naast het huis waar Emiel Poetou heeft gewoond.

Van deze opening naar de “inhuldigingsrit” van Wondel’Art, de kunstroute in organisatie van het Cultuurplatform Wondelgem. Ook daar heel wat werken te zien maar dan wel van meerdere kunstenaars aangesloten bij het CPW. Een tocht van 15km die onder vrienden, met de nodige gezelligheid en woordjes uitleg door de kunstenaars zelf, 4uur duurde. Meer info over dit event en deze route: https://www.cpwondelgem.be/

De GPX (=voorgeprogrammeerde GPS-route) van #meerkunstinmijnwijk kan je hier downloaden of via de website http://www.meerkunstinmijnwijk.be De GPX van Wondel’ART kan je downloaden via deze link. Een GPX-lezer kan je gratis downloaden via jouw app-store.

#meerkunstinmijnwijk: hartverwarmende kunstwandeling

Zin in een andere wandelroute met leuke, hartverwarmende kunst? Dan moet je in Mariakerke de route #meerkunstinmijnwijk volgen. Wandel vrij of volg de wandelsuggesties naar 45 panelen met foto’s van Katleen Van Huffel en tekeningen van Max Van Hemel. Deze expo loopt de hele maand mei. Meer info op www.meerkunstinmijnwijk.be

Deelnemende straten: A. Claeys-BouĆ¼aertlaan, Eekstuk, Kollekasteelstraat, Mariakerkeplein, Melkweide, Oranjebommstraat, R. Van de Puttestraat, Rodonkstraat, Emiel Poetoustraat, Vliegpleinkouter, Zandloperstraat & Zuidbroek.

Wil je daarna nog meer wandelen, nog meer kunst zien? Bezoek dan Wondel’Art of Kunstkapellen

#meerkunstinmijnwijk: nog 1 dikke week aftellen

Achter de schermen wordt hard gewerkt om de kunstroute #meerkunstinmijnwijk op poten te krijgen. Tegelijk met de kapellekesroute en de wandelroute in Wondelgem worden selecties van beelden gemaakt, drukwerk besteld, etc etc.

De helft van de route staat al in de voortuinen. We kregen nu al massa’s hartverwarmende reacties, zowel van de deelnemers als van wandelaars. Volgens planning staat zaterdagavond het hele parcours opgesteld, wil je een “avant premiĆØre” dan kan je vanaf zondag de wandeling al eens aflopen. De deelnemende straten staan op de flyer en een suggestie van een wandeling vind je op de website www.meerkunstinmijnwijk.be

Met enige fierheid stellen we hierbij de promotiekaartjes voor. Ze worden gebust bij de bewoners in de buurt van de deelnemende straten en zijn ook te vinden bij bakker Ann & Philip + in de B&B Jan Van Gent. Wie ons wil helpen door ergens een stapeltje te leggen of door zelf een straat (het mogen er ook meer zijn) te bussen, geef een seintje. Je helpt er niet alleen de kunst mee maar evengoed de hele wijk šŸ™‚

Wil je volgend jaar ook zo’n wandeling met onze panelen in jouw buurt opzetten? Laat het weten op max.vanhemel@gmail.com Na de afbouw van deze expo, gaan we er graag mee op toernee šŸ™‚

KMKG (Brussel): de wereld rond in 10.000 jaar

Het Kunsthistorisch Museum ofte Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis (maar wie onthoudt dat nog?) bezocht. Het stond al tijdens de krokusvakantie op het programma maar reserveren kon toen niet dus deden we ’t nu maar. Verwachting was dat we zo een beetje de specifieke afdelingen die we ook in’t Louvre vinden, hier zouden terug vinden maar dan wel in ’t klein.

Dus wij met de trein vanuit Gent, de metro in en dan ben je op een uurtje aan de deur van het museum. Alweer een vleugel van het indrukwekkende Jubelpark. Alweer een stuk waar ik nog nooit eerder was geweest. Ik twijfel nog ik niet eerder in het Legermuseum was maar goed, dat doet er eigenlijk allemaal niet toe.

Omwille van Corona is er een eenrichtingsparcours uitgestippeld. Dat maakt de visite een beetje onwennig omdat Lees verder

Awoe en Hoera!

Ik heb maanden gewerkt naar een nieuw expo in het landgoed De Campagne. Helaas krijg ik van Stad Gent maar geen goedkeuring krijg om een expo te organiseren in De Campagne. Dat Gent graag uitpakt dat ze veel doen voor kunstmakers in deze tijden, ik durf er over te twijfelen. Eigen musea die kunnen zonder problemen open. Initiatieven door kleinere organisaties worden “afwachtend” beoordeeld. Een positief beleid ontbreekt in Gent, in Vlaanderen, in BelgiĆ«.

“Wij wachten verder nieuws van het overlegcomitĆ© af. Cultuur Gent volgt de aldaar genomen beslissingen op.”

Het geeft weinig vertrouwen in de diensten en duidelijk heeft men vice versa ook weinig vertrouwen in het correct organiseren door kleinere organisaties. Worden we bekeken als een hoopje kinderen in het Ter Kamerenbos? Het laat me geen keuze en de stekker gaat er uit voor 2021.


MAAR!!!

Janken dat helpt niet. Dus heb ik – in navolging van de openlucht expo van vorig jaar – een nieuwe opgesteld samen met collega Katleen Van Huffel. Dankzij de steun van vele Mariakerkenaren komt er MEER KUNST IN MIJN WIJK. En niet alleen mijn wijk maar ook hun wijk. Meer dan 45 werken zullen in Mariakerke te zien zijn. meer info op www.meerkunstinmijnwijk.be Ik ben er van overtuigd dat Mariakerke een hart heeft voor kunst en dat we hier een nieuwe frisse kunstwind kunnen laten waaien.

Tegelijk loopt er ook nog een kunstwandeling in Wondelgem waar ook nog werken van mezelf en Katleen te zien zijn. Voor wie onze Open Air 2020 gemist heeft, zeker een “must see”. En met een beetje geluk zullen er ook nog 2 openlucht expo’s in Evergem volgen. Daarover later meer.

Kortom: awoe Stad Gent en hoera cultuur!

PS: wil je graag ook zelf meer kunst in je wijk? Stuur me een mailtje en misschien komen we binnenkort onze panelen in jouw wijk exposeren.

Opiniestuk: Culture, not culture

Opvallend bericht vandaag in de media (Radio2, VRT,…)

Terwijl er een massa aan tentoonstellingsruimten in Gent niet meer wordt toegewezen aan (kleinere) organisatoren, blijken de musea tijdens de paasvakantie (logischerwijs en bij gebrek aan mooi weer) overbevraagd. Tegelijk loopt nog steeds het nieuws dat men in Brussel de kunst van de 19e eeuw boven de Vlaamse meesters stelt.

Ik vraag me af wat de beweegreden is achter het feit dat grote musea mogen open gaan en de kleinere – doch erg ruime – tentoonstellingszalen onder dezelfde voorwaarden dan de musea NIET mogen open gaan. Waarom mag een museum openen?

  • ze houden rekening met het aantal bezoekers per mĀ² en verluchten de ruimte
  • ze voorzien regelmatig ontsmettingsgels
  • er wordt bezocht op reservatie zodat dat aantal bezoekers per mĀ² onder controle is
  • de reservatie = traceerbaarheid
  • verluchten loopt via de aircosystemen (het is niet dat men in een museum de venster even open zet)
  • mensen kruisen mekaar niet via een Ć©Ć©nrichtingsparcours (mag ik vanuit ervaring hierbij toch kuchen?)
  • bezoekers dragen een mondmasker, sommigen onder de neus en mogen het afzetten als G4S niet kijkt of wanneer ze iets willen zeggen aan mekaar.

Wat kan je doen in een tijdelijke tentoonstellingsruimte?

  • je houdt rekening met het aantal bezoekers per mĀ² en verlucht de ruimte
  • je voorziet regelmatig ontsmettingsgels
  • je zorgt ervoor dat er wordt bezocht op reservatie zodat dat aantal bezoekers per mĀ² onder controle is
  • de reservatie = traceerbaarheid
  • verluchten loopt via meerdere open vensters, dan is er zeker voldoende luchtverversing
  • je zorgt ervoor dat mensen mekaar niet kruisen via een Ć©Ć©nrichtingsparcours
  • omdat je je eigen werk/expo toch in het oog houdt, zie je dat iedereen altijd een mondmasker correct draagt en dat de afstand onder bubbels gerespecteerd blijft
  • de expozaal heeft 2 deuren die wat uit mekaar liggen? Prima: er is geen kruispunt

Ik zie het verschil niet. In tegendeel: ik zie een miniatuur bloei van de lokale cultuursector (die meer is dan cafƩs en podia), mensen die eens op een andere manier buiten mogen, veel meer controle op de coronamaatregelen dan bij de klassieke musea (die het ook niet slecht doen, laat me daar toch wel hƩƩl duidelijk in zijn).

Gents beleid? Waar blijven jullie? Achter? Hoe lang nog?

1 jaar

1 jaar geleden ging ik de Toren van Babel afleveren bij de koper van dit werk. Ik beloofde dat – eens corona achter de rug – ik zou terug komen voor een persoonlijke uitleg in alle veilige omstandigheden. Tot vandaag heb ik die persoonlijke uitleg nog niet kunnen geven. Ik stuurde een mailtje om te laten weten dat ik die belofte nog niet vergeten ben maar dat we nog even geduld moeten hebben.

En toen kreeg ik dit prachtige antwoord…

Hey Max,

Is het ondertussen al 1 jaar,

Tijd vliegt
Leven vertraagt
Kunst vergaat
niet als je ontdekt
Hoe mooi elk detail
Is uitgewerkt
Dus nog steeds gelukkig
Te mogen kijken
naar jouw creatie
Geboetseerd
Met Bloed, zweet en tranen
Elke dag opnieuw
Leven vertraagt
Door kunst
Met een gelaat.

Ps: bedankt voor de kijktip.
Wat mij betreft: INDRUKwekkend

Mvg, F.

Wil je graag het hele verhaal rond de tekening van deze toren en de massa’s vele details (her)lezen? Klik dan op deze link.

Van Eyck (02): Portret van kardinaal Albergati

Nu de schets er op staat is het (om het gemakkelijk te zeggen) “niet meer dan” inkleuren. Al is het inkleuren bij een Van Eyck (of eender welke Vlaamse primitief, was het nu Bruegel, Petrus Christus,…) nooit echt “vanzelfsprekend”.

Telkens ik zo’n inkleuren maak denk ik bij mezelf dat er toch wel heel wat improvisatie bij moet gekomen zijn. Zoals ik bij deze tekening een rood fleece-dekentje op mijn tekentafel heb liggen om naar de plooien, glooiingen en lichtinvallen te kijken, moet Van Eyck zeker wel “draperieĆ«n” – al dan niet in gordijnvorm – in zijn atelier hebben gehad. Sommige plooien kan je gerust uit je duim zuigen, wie zal het merken dat het niet echt is? Maar het moet wel kloppen natuurlijk šŸ˜›

Bij deze de kleurzettingen want die wil ik toch een beetje bijsturen (zie eerdere blog omtrent vernis). Als ik mijn laatste vorderingen zie, dan vind ik dat mijn versie wel “frisser” oogt dan het origineel. Niet dat ik me meet met Van Eyck, ik wil niet liever dan aantonen dat “klassiek” verre van “uit de mode” is šŸ˜‰

Van Eyck (01): Portret van kardinaal Albergati

Vandaag de schets van de tekening gemaakt. Ik heb het gemaakt een beetje gelijk Van Eyck dat zelf zou doen: de tekening is bijna helemaal uitgewerkt (enfin het kan altijd nog meer maar goed). Een schets zoals we die kennen van de tekening van de heilige Barbara en van de kardinaal zelf (zie vorige blog).

Omdat ik niet wil blijven hangen in het exact kopiƫren van bestaande werken Ʃn omdat Van Eyck een monument is waar je niet aan raakt, heb ik er een mix van een hedendaags portret met de klassieke setting van het originele schilderij van gemaakt. Maar met respect voor het origineel. K. staat als model, de kledij is gebaseerd op het origineel. Ik zag in K. veel gelijkenissen in zijn rust en expressies met het gezicht van de kardinaal. Mijn versie zal (hoop ik) meer schitteren in kleuren omdat er geen gele vernislaag over ligt. Ik zal tegelijk de kleuren uit het gerestaureerde retabel bestuderen om de splendeur van toen terug te vinden.

En zo komt er een “nieuwe” Van Eyck op mijn volgende expo met nieuw werk. Wie naar de expo in Bissegem geweest is kreeg hiervan al een voorproefje. Een try-out zoals ik het noem. Mijn doel is alle tekeningen die een link hebben met de jaren 1400-1600 hebben samen te brengen als Ć©Ć©n grote reis door de tijd. Ik voorzie bezoekers zelf te gidsen als tijdreiziger van dienst. Het spreekt voor zich dat ook daar een reeks kunstweetjes aan bod zullen komen…

 

Van Eyck (00): Portret van kardinaal Albergati

In de aankomende expo – (voorlopig) gepland voor juni 2021 – wil ik een eigen en eigentijdse versie van het “Portret van kardinaal Albergati” (Van Eyck) maken. Het wordt een mix van het originele schilderij met mijn eigen portret en eigen techniek. Ik ga mij niet avonturieren aan schilderen, laat staan aan olieverfschilderen.

Ter introductie een woordje over het “echte” schilderij van kardinaal Albergati.

In 1435 werd een vredesverdrag gesloten tussen Filips De Goede (Bourgondisch heerser over de Vlaanders ) en de koning van Frankrijk Karel VII in Atrecht (cfr Google is dit Arras). Dit verdrag maakte een einde aan de oorlog die was ontstaan nav de moord op Filips De Stoute. Maar geen akkoord of verdrag zo geldig als dat dat door God is verzegeld. Dus stuurde de paus een eigen bemiddelaar: kardinaal Niccolo Albergati, ambassadeur van de Heilige Stoel in Frankrijk (1422-1431). Van Eyck was ook op die gebeurtenis waarschijnlijk om een “fotoverslag” van de aanwezigen en de gebeurtenissen vast te leggen.

Dit portret werd waarschijnlijk niet op dat event geschilderd maar pas achteraf. Dat leiden we af uit de gedetailleerde studietekening die van dit schilderij bestaat. De tekening toont al lichtschakeringen, details in het gezicht,… Lees verder

KW45: Wintercircus

regelmatig post ik kunst- en cultuurweetjes. Heb je zelf ergens iets leuks gezien, laat het weten. Wie weet komt jouw cultuurweetje dan op de blog šŸ™‚

Kunst is altijd voer voor interessante weetjes. De verhalen achter de beelden/schilderijen, de technieken, de tijdsgeest, de kunstenaar of zijn omgeving leveren al eens leuke verhalen op. Maar gebouwen kunnen ook veel interessante weetjes opleveren. Bij een gezellig onderonsje kwam het oude Gentse circus ter sprake. Dat het momenteel (al jaren) gerenoveerd wordt en er al meerdere mogelijke plannen naar gebruik zijn gelanceerd, dat is geen weetje, dat is bladvulling voor de gazetten šŸ˜‰

Gent is altijd een circusstad geweest. Dat is het nu nog met circussen die regelmatig opduiken in Mariakerke, de Watersportbaan, op het Sint-Pietersplein of ergens rond Ledeberg/Gentbrugge. Gent heeft zelfs meerdere Lees verder

Op een verlicht 2021

Op een jaar met extra veel licht, een beetje surrealisme en veel warmte. Hou uwen briquĆ© maar al klaar šŸ™‚

Tijdens 2020 kwamen vele ideeĆ«n spoken in mijn hoofd. IdeeĆ«n die geen uitvoering kenden en voor het gemak snel op een kaartje werden getekend. Ik noem ze mijn demonen. Deze snelle schetsen werkte ik soms uit tot een volwaardige tekening. Meer van die tekeningetjes volgden en postte ik op Instagram. Een aantal mensen kregen al zo’n kaartje tijdens de eerste lockdown, voor een speciale gelegenheid of bij een toevallige ontmoeting. Een kijkje achter de schermen en in mijn hoofd. Meer van dit via: https://www.instagram.com/maxvanhemel/?hl=nl

Eigenlijk was het eens een ander jaar dan van gewoonte en dat was tegelijk ook ideaal om dingen uit te testen. Net zoals The Beatles er na een tijd de brui aan gaven om te toeren denk ik er al erg lang over wat de meerwaarde nog is van veel exposeren. Waarom niet focussen op waar het om draait: tekenen en verhalen vertellen. De kwaliteit steeg bij The Beatles ook vanaf de toerstop. En dat ik dat ook via een virtuele weg kan, dat heb ik dit jaar wel gezien aan de statistieken. Vorig jaar dacht ik dat ik een niet-te-overtreffen aantal bezoeken op mijn site had gehaald (de kaap van 20.000) maar dit jaar passeerde ik de 23.500 bezoeken. Met gemiddeld 65 bezoekers per dag ben ik meer dan tevreden. Het is en het blijft wel de interactie met de kijker/lezer die motiveert. OK, OK, geen paniek, ik exposeer nog wel ’s maar over de frequentie hebben we’t nog wel eens šŸ˜‰

KW42: Van den os en den ezel

Elke woensdag publiceer ik een kunstweetje waarmee je kan uitpakken bij vriendenā€¦

Met de kerstdagen in het vooruitzicht dacht ik om nog ’s een Bruegel van stal te halen. En dan gaan we meteen voor de klassieker der klassiekers: De volkstelling te Bethlehem. Het is dĆ© kerstkaart bij uitstek. En het gemak is dat je het originele schilderij in het KMSK Brussel kan gaan bekijken šŸ™‚

We zien Jozef en Maria met de ezel en de os samen onderweg om zich te laten tellen in de stad waar Jozef vandaan komt Bethlehem (wie Bethlehem niet weet liggen, klik hier). Bruegel schildert deze passage in – zoals we dat van hem gewoon zijn – een waar Vlaams landschap. En het is nu juist dat Vlaamse landschap anno 1566 dat bij dit schilderij zo interessant is. Want uit de Bruegeltekeningen die ik maakte (klik hier voor meer) weten we dat Bruegel eerder een (kritische) reporter van het volk was dan grootste christelijk geĆÆnspireerde schilderijen maker. Schilderijen met centrale focus op Jezus, God of hier Jozef en Maria herkennen we niet bij Bruegel. We zien dat soort taferelen wel bij tijdgenoten als Carravagio, Michelangelo, Rafael en later Rubens.

De “intrede” van Jozef en Maria is feitelijk een banale gebeurtenis in het grote schilderij. Het is Ć©Ć©n van de vele scĆØnes waar ik het met u bij deze blog wil over hebben en wat van u meteen een Ć©chte Bruegelkenner zal maken šŸ˜‰

Voor we beginnen is het goed om te weten dat in de periode dat Bruegel dit tafereel schildert Vlaanderen (en de rest van de Nederlanden) onder het bewind van Filips II vallen. Hij is de oudste zoon van keizer Karel en Isabella van Portugal. Filips heeft een beetje last van stigmata aan zijn handen en daardoor komt hij altijd geld te kort. Hij speelt ook graag soldaatje tegen de Fransen en tegen de (islamitische) Ottomanen. Wie al eens een kostuum van een stormtrooper heeft gekocht weet wat een soldatenkostuum kost. Kunt u voorstellen dat de Flipper dus wel altijd geld te kort had en zich met zijn belastingen niet echt populair maakte in Vlaanderen. Vlaanderen werd extra belast want de Nederlanders belasten dat lag nogal gevoelig.

Los van de harde belastingen zien we de opkomst van het protestantisme en de beeldenstorm. Iets waar je als kunstenaar liefst ver weg van blijft. Dus ben je al wat voorzichtiger in de keuze en de uitvoering van je onderwerpen. Een beetje gelijk naakt en Facebook-verhouding vandaag.

De koude winters van die tijden komen ook meermaals terug in de schilderijen van Bruegel en zijn tijdgenoten. De periode wordt dan ook niet voor niets “de kleine ijstijd” genoemd.

Combineer de 3 bovenstaande elementen met de satirische blik van Bruegel tot een kersttafereel en je krijgt een prachtig maar evenzeer gevaarlijk schilderij. Met een beetje ongeluk kon het hem zijn kop kosten. Maar dan weer “anders bekeken” is het “maar” een kersttafereeltje of een “katholiek randfenomeen” waar tegenstanders hun energie niet moeten aan verspillen. Het grote geluk dat we kennen bij dit schilderij is dat het tot begin 1900 in handen van privĆ©verzamelaars is gebleven en zodoende onder de radar van kunst-aaseters. Waardoor we er vandaag in volle glorie kunnen van genieten.

Heb je nog wat tijd om nog enkele scĆØnes en details nader te bekijken?

Wist je dat het huis in het midden van het beeld waarschijnlijk het huis is van de opdrachtgever van dit schilderij? Daarmee zou het schilderij kunnen verwijzen naar de belastingsinning in Wijnegem. Lees er meer over via deze link.

Wie mijn blog vanuit Antwerpen of omgeving volgt en geen zin heeft om tot in Brussel af te reizen, kan een kopie gaan bekijken in het museum Mayer-Van den Bergh (maar zoals altijd is the sequel nooit zo goed als de eerste). In datzelfde museum hangt trouwens ook De Dulle Griet van Bruegel. Hieronder een kopie die in het KMSK Brussel (naast het origineel) hangt en de kopie van Mayer Van den Bergh.

 

PS: Over 2020 publiceerde ik 42 kunstweetjes. Ik hoop dat ik eender wie daarmee iets dichter gebracht heb bij hoe boeiend kunst wel is en hoe deze niet los staat van de geschiedenis van de tijd maar evenmin van de actualiteit. Het ritme om elke week een kunstweetje online te gooien was een beetje te hoog gegrepen. Een kunstweetje, zeker de laatste, vroegen toch telkens 3 a 4 uur aan opzoekwerk en schrijfwerk. Ik weet wel wat dingen maar ik ben ook een groot warhoofd en perfectionist. Ik moet dus (bijna dwangmatig) alles dubbelchecken. Ik heb het wel volgehouden tot hier maar ik ga nu wat gas terug nemen. Er volgen zeker nog kunst en ruimer cultuurweetjes maar eerder op onregelmatige basis. Zoals ze op de Amerikaanse radio zouden zeggen: “stay tuned for more after the break!” šŸ˜‰

 

Nu te zien: Expo 142 Art Gallery te Desselgem

Dit weekend (19-20/12) en volgend weekend (26-27/12) is er inĀ  142 ART Gallery te Desselgem de groepsexpo van het jaar! Met Frank Vanhooren, Mag Vermeiren, Max Van Hemel en Katleen Van Huffel krijg je een prachtige tentoonstelling met een warm, gezellig, familiaal karakter. Onze eigen feelgood uitsmijter voor 2020. Met de garantie dat het de omtoer waard is.

Waarom mag u dit niet missen?Ā 

  • Voor het eerst pakt Katleen Van Huffel uit naar een breed publiek met haar pakkend fotowerk
  • Nieuwe beelden van Mag Vermeiren
  • Ontdek de grappige grimassen in de beeldjes van Frank
  • PremiĆØre van de tekening Baldassare Castiglione & performance door Max Van Hemel
  • En vele boeiende verhalen gebracht door de kunstenaars zelf

De expo bezoek je op 19-20 & 26-27 december telkens van 14u tot 17u30. Adres: Liebaardstraat 142 – 8792 Desselgem (op 10 min. rijden van de afrit Waregem aan de E-17).

Lilith 2 in HD (nieuwe foto)

Omdat ik de wissellijst voor de expo van het komende weekend nodig had, heb ik deze Lilith-tekening ontdaan van haar lijst. Ik maak van de gelegenheid gebruik om er een nieuwe foto van te maken en deel deze nieuwe versie in HD met plezier met jullie.

Hoop jullie (beperkt) te zien dit weekend op de expo te Desselgem šŸ™‚

KW41: moet er nog blauw zijn?

Elke woensdag publiceer ik een kunstweetje waarmee je kan uitpakken bij vriendenā€¦

Met kunstweetje KW22 heb ik het al gehad over het lapis lazulli, het magische en vooral dure blauw dat door de jaren heen als HET blauw der blauwen werd gezien. Duur en exclusief maar ook diep, vol van kleur.

Maar er zijn kapers op de kust. Er zijn onderzoekers, kunstenaars die of dat lapisblauw willen kopiƫren of gaan zoeken naar een nog stralender blauw. We gaan het hieronder hebben over het Delfts blauw maar ook over een Franse variant en een schilder die zijn hele oeuvre opbouwde rond de kleur blauw.

In Delft zit men met een probleem. Dankzij de import van Chinees porselein is er een nieuw segment aan luxeproducten ontstaan. Mensen kopen een tas of een bordje in Chinees porselein met de typische blauwe Chinese tekeningen. Dat Chinees porselein is onvatbaar mooi: het is transluminecent (het laat licht door en speelt met het licht) Ć©n er staat een handgemaakt schilderijtje op met een Oosters motief. Maar het goedje is ongelooflijk duur. Zo duur dat sommige mensen slechts 1 tas kopen en deze dan “te kijk” zetten als teken van welvaart. Delftse porseleinmakers ruiken geld en verdiepen zich in de materie. Het is vooral het blauw dat ze willen doorgronden of op zijn minst kopiĆ«ren (’t is nekeer iets anders dan vandaag waar de Chinezen kopiĆ«ren). Ze vinden hun antwoord in…glas en specifieker in smalt.Ā Smalt is een pigment met een diep-blauwe kleur, bestaande uit kobalthoudende silicaten in poedervorm. Het wordt of werd gebruikt in de schilderkunst en in keramiek. Als pigment voor olieverf is de functie van smalt overgenomen door het dekkende kobaltblauw.

Smalt heeft een transparante werking met olie en werd door de grote meesters gebruikt voor luchten en als drogend element toegevoegd aan overige kleuren (VelƔzquez). Een nadeel van smalt is dat het langzaam grijzig wordt. Het glasachtig karakter maakt bovendien dat het lastig te prepareren is.

Wil je zien hoe we vandaag smalt zouden kunnen maken, dan moet je zeker naar deze aflevering van “Het geheim van de meester” kijken.

Zodoende had Delft zijn blauw maar zoals altijd moesten de Fransen hun eigen versie en hun eigen blauw ontwikkelen. Zo gezegd, zo gedaan.

Tegelijk waren ook de Fransen bezig met het ontrafelen van de geheimen van Chinees porselein. Dat liep echter niet van een leien dakje. Men kwam maar niet tot de kwaliteit van het porselein. Maar Lodewijk XIV draaide er zijn hand niet voor om: hij deed aan industriĆ«le spionage en stuurde een paar kijklustigen naar de Nederlanden. Dat was ook al niet vanzelfsprekend want de Nederlanders die heulden met de vijand. Zelfs de Duitsers hadden sneller hun eigen Sax-porselein dan dat de Fransen die hadden. Lodewijk zou nog moeten wachten tot hij de oorlog had gewonnen om het geheim in handen te krijgen. Maar dat heeft op zich niets met deze blog te maken (al weet ge ’t nu toch ook maar weer šŸ˜‰ ) Eens de Fransen hun porseleinproductie (o.a. in SĆØvres) op punt hadden, maakten ze ook hun eigen soorten blauw (die Fransen toch)… Het leek zelfs niet van zeer ver op het Chinese of Delftse blauw maar speciaal en uniek blauw was het zeker.

Het Franse blauw dat ik hier wou bespreken dateert van veel later. In 1994 werd een project opgericht om de waarde van het pastel (en de productie van het pigment) “Blue de Lectoure” in ere te herstellen. Het blauw pigment wordt gebruikt in de textiel maar ook in de kunst. Aan de hand van biologische kweek wordt de Isatis Tinctoria gekweekt in de regio van Lectoure. In tegenstelling tot een lapis lazulli is dit pigment dus duurzaam van aard. De plant die de blauwe stof voorziet, heeft trouwens ook nog vele andere interessante (therapeutische) eigenschappen.

Maar helaas, je kan er – tot nu – geen porselein mee beschilderen.

Ik moet ook toegeven dat ik het blauw van Lectoure niet zo goed ken. Misschien moet ik toch maar eens tot daar rijden en nader bestuderen.

Nog een uitsmijter voor dit voorlaatste kunstweetje van 2020. Blauw is een primaire kleur, een basiskleur waarmee je vertrekt om andere kleuren te maken. Maar ooit was er een kunstenaar die zo bezeten was door blauw dat hij alleen maar met blauw schilderde. En dan bedoel ik niet op een manier waarop hij iets schildert met blauwe verf zoals de vogeltjes hierboven. Yves Klein schilderde grote doeken massief blauw. Op foto lijken deze misschien wel monotoon en weinig expressief maar dat zijn ze zeker niet. Omdat het allemaal en alleen maar blauw is ga je (bijna instinctief) op onderzoek en ontdek je veel nuances en bewegingen in de manieren waarop de verf werd aangebracht. Het is misschien niet direct “de omtoer waard” (zoals ze dat in Michelin zouden zeggen) maar als je de kans hebt, moet je’r zeker ’s tijd voor nemen om er eentje te zien.

 

En in het KMSK BelgiĆ« is ook nog een heel blauw werk van Jan Fabre te zien…

 

bronnen:

het geheim van de meester

wikipedia smalt

Yves Klein

Bleu de Lectoure