M-Leuven: meerdere expo’s voor de prijs van 1

Ik was – shame on me – nog niet eerder naar museum M te Leuven geweest. Dat stond op de lijst “voor ooit eens” en zoals altijd zou je die lijstjes beter hernoemen naar “het gaat er toch niet van komen” 😉 Maar dus, dankzij corona, wel.

Ik had me verwacht aan iets wat op het Groeningemuseum (Brugge) zou lijken maar dat bleek direct anders te zijn. Meer waarschijnlijk had ik naar de Sint-Pieterskerk moeten gaan om bvb Dirk Bouts en de Vlaamse Primitieven te kunnen zien. Maar we zijn hier nu toch in M, dus maken we er het beste van. M, verras me!

De openers leggen de lat meteen hoog en voldoen ook direct aan mijn verwachtingen. Een prachtig staaltje van schilderkunst gecombineerd met wat techniek in deze grote schijf-kalender. Over meerdere ringen worden dagen, maanden, horoscopen,…getoond. Allemaal voorzien van een bijhorend schilderijtje. Nooit eerder gezien. Zalig! meer info hier.

Deze cirkelvormige kalender krijgt als tegenhanger binnen de expo “Neem je tijd” actuele kunstenaars als Christoph Fink die mij (lang) weet te boeien met zijn keramieke schijven die niet alleen mooi ogen qua design maar evengoed een directe link maken met de schijf hierboven. Jep, dat smaakt naar meer, laat het maar komen!

In dezelfde zaal een beeld van Constant Meunier. Een stevig mansfiguur zoals we dat van hem gewoon zijn, krijgt alle aandacht in de zaal. Aan de wand teksten waar ik anders snel zou aan voorbij stappen of mij niet zouden vast houden. Helaas pindakaas; Lore Van Hees – curator van deze expo – kan dat wel. Ik blijf staan, blijf lezen, blijf zoeken, lachen, genieten. Bekijk de “making of” van deze expo hier.

Naadloos stap je van expo “Neem je tijd” over naar “Waanzin. Studenten in M” (ik vertaal het even, ’t is minder hip but so what 😉 ) Studenten (niet persé kunststudenten) geven hun blik, hun kijk op bestaand werk. Niet mis en soms zeer verrassend zowel in de keuze van de werken als in de reden waarom dat werk past in een expo als Waanzin. Ik vond het een tikkeltje minder boeiend maar toch interessant om zien. Er zitten echt wel heel sterke werken tussen waar ik minuten heb naar gekeken (bvb de video van het ademende kind met roos is GEWELDIG). De jeugd staat niet stil bij kunst. Met de audiogids bij de hand wordt je regelmatig gevraagd om ’s van standpunt te wisselen, dat verandert de kijk. Waanzin of niet, het is persoonlijk maar ik zou het niet laten liggen.

Bij M weten ze gelijk niet van ophouden, dus doen ze er ook nog de expo “Bewogen” bovenop. Een collectie religieuze objecten en attributen die veel praal uitstralen. De waarde van het geloof uitstralen en hoe goed het je zal vergaan wanneer je een naarstig mens bent. Goh ja…Waarom niet? De expo boeit me even veel als de uitleg door Marjan De Baene bij deze video. Met veel plezier maak ik voor u een sappig horrorverhaal van deze vleesgeworden hostie 😉 De expo is niet echt voor mij maar wie graag opgaat in kelken, kazuifels, kistjes met vingerkootjes,…moet je dit zeker gezien hebben. Volgende keer neem ik mijn schoonmoeder mee, die kan het voor mij zeker boeiender maken. Ik vond het verhaal over de tocht naar Compostella en de beelden in de donkere gang achter de expo wel interessant. De plaats in de hemel zal dus niet voor mij zijn, dat is duidelijk 🙂

Het deel met de expo Fair Game van Ericka Beckman vond ik puur tijdverlies. Het kon mij geen seconde boeien. Het is kinderlijk, weinig uitdagend, erg passief. Op geen enkel moment werd mijn verbeelding gestreeld. Om het met de woorden van Marcel Vanthilt te zeggen “charcuterie met peren”. En wie mij kent weet hoe ik denk over peren…Hopelijk hebben ze er in Leuven niet te veel geld aan besteedt.

Kortom: ik liep er in totaal ongeveer 1,5uur rond wat naar mijn normen niet erg lang is. Maar ik heb wel wat interessante dingen gezien. Fair Game doet afbreuk aan de aangename mix tussen oude en hedendaagse kunst maar voor de andere expo’s is dit een leuk dagje uit. Het museum ligt op wandelafstand van het station, dat is ook weer handig. En aangezien er niet veel mensen zijn, is het een coronaproof museum. Alle info op https://www.mleuven.be/

KMSKB: Bezoek aan Old Masters Museum

Hoera! De musea zijn terug open. Wat heb ik die conservatieve, saaie, triestige, stille zalen vol prachtige, gelukkigmakende, waardevolle, rustgevende kunst gemist. Je weet maar wat je mist tot het weg is. Regelmatig denk ik aan andere donkere perioden in onze geschiedenis en stel me voor dat het dan wel erg triestig leven moet zijn geweest. Door de hele corona word ik me meer en meer bewust hoe goed we’t hier hebben, hoeveel “overdaad” en luxe we wel hebben. Maar wat ben ik blij dat er terug een beetje kunst in mijn leven komt. De collectieve expo met de vrienden is ons geschenk aan de fans, de lezers van de blog, de trouwe volgers. Kunst maakt niet ziek, integendeel. Kunst steunt en trekt je door deze donkerste dagen van het jaar.

Het bezoek aan “the old masters” in het KMSKB was meer dan de moeite waard. Ik ging er om (nog maar eens) de Bruegelschilderijen te bestuderen. Een beetje om het komende kunstweetje voor kerst te schrijven, niet echt stilgestaan dat ik van de gelegenheid kon gebruik maken om ook al de rest nog’s van dichtbij te bekijken. Omdat ik vond dat er misschien wel nog wat extra kennis te rapen viel, nam ik bij de reservatie ook een audiogids (4 euro extra) mee. Die gids bleek meer dan de kost waard (maar neem best je zelf oortjes mee, met de corona wordt geen koptelefoon geleverd).

Ik laat de beelden wat voor zich spreken. Old masters is voornamelijk de collectie Vlaamse/Nederlandse schilders ergens tussen 1400 en 1700 met hier en daar een verdwaalde Italiaan 😉 Het geeft een prachtig beeld over de Nederlanden in die periode zowel in publieke plaatsen als in de huiskamers. De sectie met actuele kunst (de vierkantjes) kwam zeer ongelegen maar bon, ça va nog. Met hetzelfde ticket kan je bij het begin ook een video rond Bruegel meenemen. Dat moet je zeker dan doen want met de corona-maatregelen keer je niet terug (one way wandeling). Ik liep er in totaal meer dan 3uur rond maar dat doe ik u niet aan 😉 Genieten op eigen tempo is de boodschap.

Meer info op: https://www.fine-arts-museum.be/nl/tentoonstellingen/hollandse-school

 

Review: Start Trek: Beyond & Eye in the sky

En ik had ook nog 2 filmreviews mee te geven…

Deze week komt de nieuwe STAR TREK: BEYOND uit. Junior en ik zagen die al in Rotterdam op Imax 3 weken geleden. Een heel unieke ervaring. Imax blijft toch het ultieme beeld, hoge framerate en een joekel van een scherm. Dat allemaal in 3D met uitmuntende geluidskwaliteit. Bij ons lijkt me de Dolby Atmos-zaal een goede benadering en de speciale bioskoopervaring (met 3 schermen) in Antwerpen moet toch ook wel iets geven wat je niet overal ziet. Al lijkt me de laatste ervaring waarbij “slechts” voor 100′ die 3 schermen ingeschakeld worden een beetje onwennig wanneer de schermen dan weer uitgaan.

Maar goed, Star Trek: Beyond. Ik ben een Trekkie. Eigenlijk meer dan Star Wars hou ik van Star Trek. De oude reeksen zijn voor mij cult en zelfs vandaag nog niet saai of ongeloofwaardig (nu ja, ge moet u ook een beetje laten meeslepen). Star Trek is ook een reeks die is blijven evolueren met spin-off’s en nieuwe verhalen, nieuwe visuele effecten,…Galactica vond ik lang ook nog een evenwaardige serie maar had toch niet die diversiteit. Beyond neemt je terug mee in de reeks van de prequels op de serie. We vinden er de jonge crew van de Enterprise terug op een reddingsmissie binnen een zeer merkwaardige stenenwolk. Een rutschbaan aan avontuur met SUBLIEME 3D effecten waar je deze keer geen hoofdpijn van krijgt. De ongelooflijke panorama’s van de sterrenschepen en de toegangspoorten zijn ongelooflijk goed uitgetekend. Eigenlijk ook daar veel beter dan de Star Wars-panorama’s. Star Trek: Beyond, de moeite waard voor alle liefhebbers van hemelverhalen en fictie. Met een knipoog naar de recent overleden échte mister Spock, Leonard Nimoy.

EYE IN THE SKY is een totaal andere film. We bevinden ons meteen in de setting van een aanval op een terroristennest ergens in de hoorn van Afrika. De top van de terreurlijst verzamelt in een huis om komende aanslagen te plannen. Wat op zich een eenvoudige operatie lijkt “bomb the house”, wordt een complexe ingreep met politieke, militaire, menselijke invalshoeken. In tegenstelling tot Star Trek is deze film zeer realistisch opgebouwd en houdt je de hele tijd aan je zetel gekluisterd. Emotionele en rationele beslissingen wisselen mekaar af. De vraag blijft waar en wanneer gaan we toeslaan. Deze laatste film van Alan Rickman mag niemand missen, al was het maar om het grote talent van deze acteur nog ’s te kunnen bewonderen. Niet voor gevoelige zielen…

Nokia Lumia 800 review

Sinds een paar maanden ben ik de “gelukkige” eigenaar van een Nokia Lumia 800. U weet wel, die éne Windows-phone waarmee Nokia (eindelijk) de concurrentie met Apple en Samsung wil aangaan.

Mijn vorig toestel was een Nokia Navigator 6610 waarvan ik er 2 moest verslijten omdat het eerste toestel was gecrasht na een softwareupdate (!?!). Maar al goed, u weet dus dat ik zal vergelijken met het gebruik van de N6110 omdat er toch ergens moet vergeleken worden en we ook geen “duur” toestel met een “goedkoop” toestel moeten vergelijken.

Qua prijs zitten beide toestellen (gerekend op de oorspronkelijke aankoop) dan wel binnen dezelfde categorie. En als je binnen het segment van de duurdere toestellen zit, dan mag je toch al enige verwachtingen stellen. Verwachtingen in de zin van “verbetering”. Maar u raadt het al, wat mij betreft, is dat niet altijd het geval.

Het toestel oog wel heel erg mooi. Qua design is het een leuk stuk. De Lumia 800 ziet er prachtig uit. En voor wie wil is er ook nog een blauw of wit beschermrubbertje rond het toestel. Ik koos voor het sobere zwarte. En die rubber vind ik wel een meerwaarde. Zo kan ik de telefoon, zonder dat hij wegschuift, op het dashbord van de auto of scooter klemmen. Handig wanneer je de GPS gebruikt.

Qua scherm, grootte, helderheid en resolutie is de Lumia 800 wel een grote vooruitgang tov N 6110. Een film bekijken op de Lumia is op zich geen enkel probleem. En het is ook lekker handig wanneer je wil gaan surfen. Want de Lumia 800 is (bijna) een kleine tabletPC waar je ook mee kan bellen. Eens je maar ook ergens een internetverbinding kan krijgen opent deze GSM een wereld aan mogelijkheden.

Wat de apps betreft zal ik niet kankeren over de 10.000 aps minder dan de andere systemen. Aps worden dagelijks verder ontwikkeld en die die je regelmatig al eens gebruikt  staan er op. Ik ben niet echt van het type om mijn bankrekeninguittreksels te gaan checken via de GSM. ‘fin Ieder zijn ding. Ik denk dat ik de buienradar nog ’t meest van al gebruik.

Over de GPS-functie valt echter meer te vertellen. Op de N6110 reed ik met de Route66 kaarten. Zalig. 200% correcte kaarten, goede wegaanduidingen (vooral bij de in- en uitvalswegen), extra’s rond het punt waar je je bevindt, alternatieve wegen (bvb als je te voet gaat ipv met de auto), wegblokkades zijn instelbaar, keuze tussen “de kortste” of “de snelste” weg (wat ik eerlijk gezegd een beetje beperkt vindt, men zou ook een “interessant evenwicht” kunnen programmeren),…

De Lumia schiet hier duidelijk te kort. De kaarten zijn beperkt en soms onduidelijk (wegens gebrek aan rijstroken). Wegblokkades zijn niet in te stellen. De keuze van de wegen lijkt me soms wel een mysterie. Grote omwegen verschijnen op het scherm waarbij je je de vraag kan stellen hoe dat toch maar kan komen. Lumia kiest ook altijd resoluut voor de weg waar je’t snelste kan rijden, wat dan ook dikwijls ver weg is van “de snelste weg”, laat staan van “de interessante weg”). Een weg uitstippelen als voetganger of fietser is niet mogelijk met de GPS-functie. Nokia heeft wel een app “Nokia kaarten” waar je wel op een plan kan zien waar je je bevindt en waar je een weg kan uitstippelen als voetganger of automobilist. Maar die functie geeft je geen begeleiding tijdens de verplaatsing én je moet er de hele duur van het traject een internetverbinding voor hebben. De kaarten van deze app staan immers niet op het toestel maar worden online “gestreamd” naar het toestel.

Nog meer last met dit toestel heb je wanneer je het als een zakelijk toestel wil gaan gebruiken. Bvb. om Word of Excell documenten op te stockeren. Geen “sync”-programma meer waar je op je PC een exacte kopie van de bestanden op je toestel hebt. Waar je dan zodoende ook zonder het toestel aan documenten kan werken om ze dan later via de GSM te raadplegen of te transporteren. Neen. Bij de Lumia moet alles online. Dus via Google of iets anders door te sturen naar het toestel. O ja, er bestaat een programma “Zune” die data overzet, maar dat programma beperkt zich tot audio, video en foto. Geen tekst of spreadsheetdocumenten. Een zwaar minpunt.

Mailboxen lezen zijn een handigheid op de Lumia. De mailboxen (en dat mogen er verschillende tegelijkertijd zijn) komen vlotjes binnen. Alweer heb je hiervoor een internetverbinding op het toestel nodig.

Maar is dan berichten typen of antwoorden op deze berichten alweer een hel. Wegens het ontbreken van een toestenbord en de hele kleine toetsjes is het al niet zo eenvoudig om zaken in te typen, de schermgevoeligheid is zo hoog dat wanneer je in de trein of auto zit je constant naast het lettertje zit dat je eigenlijk wou hebben. Maar daar heeft men bij Nokia iets op gevonden! Men heeft een autocorrector ingevoerd. Dus, net zoals in Word, heb je een verkeerd woord getypt, dan wordt dat gecorrigeerd door een bestaand woord dat er erg op lijkt. Dus ook al uw afkortingen worden vervangen door andere woorden. Zo wordt bvb OK (een ongekend woord in de woordenlijst) standaard vervangen door “ik” wat je dan telkens weer moet wissen en terug OK typen (de 2e keer corrigeert het toestel niet meer). Overdreven omslachtig en niet instelbare autocorrectie. Reken dus maar op een aantal nutteloze SMSberichtjes wanneer je met dit toestel werkt.

De mailboxen brengt me tot de connecties. De Lumia verbindt zich snel met elk netwerk (voor zover ge ’t paswoord hebt). Maar helaas kan ik op het thuisnetwerk niet aan mijn eigen netwerkschijven om zodoende ook naar films, documenten of foto’s van ons netwerk te kijken. Er is nu een betaversie van een app om vanaf de Nokia documenten raadpleegbaar te maken (bvb op uw televisie de foto’s op uw Nokia te bekijken), maar er is geen connectie in de andere richting (dus niet om Nokia data van een netwerkschijf te laten lezen). Die data moet dus steeds ergens op het internet staan. Een zeer omslachtige handel…

En dan is er nog de ergerlijk omslachtige ergonomie. OK, alles loopt gestructureerd. Mooi via een top-downmenu en alles superlogisch. Dat is wel een verbetering tov de N6110 die al eens fucnties door mekaar kletste. Op Lumia staat alles goed in menu’s verwerkt. MAAR het duurt en duurt vooralleer je op de juiste plaats terecht komt. Een gemiste oproep? Vroeger zag je de melding op het scherm, klik erop, kreeg de melden “terugbellen?”, groene knop en het rinkelt al. Nu zitten daar onnodig veel stappen tussen. Het ontbreken van de gekende “groene” en “rode” toets is soms best verwarrend wanneer iemand je belt in een meeting en je die wil “afwijzen” en je enkel de optie “opnemen” op het scherm ziet verschijnen.

De Nokia 6110 had dan ook zelfprogrammeerbare toesten wat ik nu wel een beetje mis, maar goed, daar kan ik nog mee leven.

Mijn conclusie: ik zou geen Lumia 800 meer kopen. Voor zoveel geld extra is dat geen meerwaarde omdat ik het toestel vooral gebruik als een “offline draagbare PC”. Mocht ik mijn zoon aan het woord laten, dan zou die de aankoop zeker de moeite waard vinden gelet op de status, de vele spelletjes en de vele online mogelijkheden.

Kortom, wat mij betreft, is dit een kleine tabletPC waar je ook, en eerder toevallig, kan mee telefoneren. Wie een Lumia koopt, kan er maar best en ineens ook een flink data-abonnement bij nemen.