Triptiek van het leven: de wiskundige benadering

Terwijl de Bruegel-blogs volgden en de 365-blogs nog steeds verschijnen werk ik hard achter de schermen. Letterlijk en figuurlijk. Niet alleen om de expo Magie tot een overweldigend einde te brengen maar zeker om mijn tweede triptiek tegen eind september klaar te krijgen. Dat lijkt een maand te vroeg maar dat is het allerminst. De inlijster moet immers nog langs, of liever de triptiek moet nog langs de inlijster. Die zal ze voorzien van een lamineerlaag (zie ook de eerste triptiek) en daarna komt er een lijst rond. Dan wordt het spannend want gelet op het gewicht is de vraag nog hoe stabiel dit werk in zijn geheel zal zijn. Aan een muur zal dat zeker geen probleem zijn maar om ze te presenteren op een schildersezel wordt dat wat anders.

Dus: naarstigheid!

Bij een Facebookoproepje een paar maanden geleden waren de meningen verdeeld over of ik ook een blogreeks zou maken over deze tweede triptiek dan wel of ik de volledige verrassing hou tot bij de opening. Ik heb tot nu toe niet veel prijs gegeven maar vandaag maak ik daar even een uitzondering op. Onderstaand tafereel is een stukje achtergrond uit het centrale paneel en meet ongeveer 25 bij 25cm. In wiskundige termen wordt dat 625cm². Dat klinkt stoer he?!

Wel, de totale triptiek meet zo’n 98.800cm² en het stukje dat je hier te zien krijgt is dus 0,6% ofte 6 duizendsten van het totaal van het tafereel. Als je dit al de moeite vindt, stel u voor dat het paneel u dus nog zeker 100keer meer kan verbazen 😉

(en dat het écht kleurpotlood is, dat zie je aan mijn hand 😀 )

La farce

Hoe meer ik me richt op dat surrealisme hoe meer ik er het plezier in terug vind dat ik vroeger – in mijn studententijd – kende bij het maken van cartoons. Ik lig er nog niet slap van onder de tafel (wat toen wel al eens kon voorvallen, zelfs nog voor ik 1 streep had getrokken) maar ik vind het best leutig om te doen. Hoe meer ik er maak, hoe verfijnder ze worden. Althans, dat vind ik toch zelf. Daarom deze die ik met veel plezier de titel “la farce” mee geef.

edf

Brugge: Groeningemuseum

Heb je al gehoord van museum M? MSK Gent? Rubenshuis? Allicht wel. Al gehoord van het Groeningemuseum? Dat is dat museum waar je – buiten Brugge -nauwelijks iets van hoort en ergens verscholen ligt in het oud Sint-Janshospitaal.

Het moderne interieur herbergt schatten van schilderijen die perfect passen in dit openluchtmuseum. Van Vlaamse Primitieven – het blijft een onterechte naam – tot Belgische expressionisten en surrealisten.

Ondanks dat het voornamelijk Vlaamse kunst is mogen we onderstreept FIER zijn op dit museum en zou iedereen er ’s naartoe moeten.

Breng je kinderen mee of wil je graag een handige gids mee voor onderweg? Vraag dan naar de route van de groene parkiet.

Zalig interessant en achteraf neem je er gewoon het ijsje of de wafel in een gezellig café er bij.

meer info over het Groeningemuseum vind je hier.

Expo Hyperrealisme – Kunsthal, Rotterdam

Bezoekje van de dag. Dat het de moeite waard was! En Rotterdam ligt lang niet zo ver dan Luik. In tijd al even ver van Gent dan Namen.

Rotterdam met het fantastische Museumpark waar een mens als ik, liefhebber van schone kunsten, nog echt aan zijn trekken komt. Want ja hoor, in Nederland daar weten ze het realisme nog te waarderen. Zowel in de “oude” kunsten als in de “actuele” kunsten. Verrassend, aangenaam en dus een groot contrast met de selecties die we in Vlaanderen door de “vakjury” zien.

Ik laat u verder genieten, maar mocht u nog naar de tentoonstelling gaan, misschien niet alle foto’s bekijken…Meer info vind je hier.

 

Moderne kunst

En omdat niemand eigenlijk precies kan bepalen wanneer je kunst maakt, kan niemand ook iets hebben voor of tegen kunst. Wat we wel kunnen hebben is dat we zelf iets aanvaarden als kunst, als een kunde, als iets wat we zelf niet zouden kunnen, als de overtreffende trap van kunnen,…

Kunststrekkingen komen en gaan en gaan dikwijls ook samen met politieke en financiële evoluties. Kijk maar naar het Eurosongfestival. Als dat geen schoolvoorbeeld is van hoe muziek, politiek en geld in één populair bad worden gegooid.

En net als de politiek is kunst al even onvoorspelbaar. Wat vandaag “hot” is, is morgen “not”. Het is bijvoorbeeld geen staatgeheim dat de Mona Lisa pas beroemd is geworden na de diefstal in het Louvre. Was het retabel van het Lam Gods zo’n trekpleister voor toeristen geweest had Arsène Goedertier er niet die bijzonder mysterieuze twist aan gegeven waar ineens alle Fransen en Franstaligen zich door aangesproken voelen, waardoor iedereen zich nog afvraagt waar de verfilming van die diefstal blijft,…

Dus, voila, bij deze wil ik openlijk mijn steun betuigen voor de figuratieve kunst waar de mens centraal staat. En misschien ogen ze wat klassiek of oubollig, voor mij zijn het mooie dingen die fris, zacht, warm, breekbaar, kleurrijk overkomen. Ik kan er wel van genieten en ik hoop dat u dat ook kan…

carbon-cradle

http://carboncradle.tumblr.com/