Prik je

Ik ben al van 9 december thuis. Een weerspannige schouder houdt me al die hele tijd in de zetel. Inmiddels zijn er (gelukkig) nog andere zaken aan het licht gekomen en geremedieerd.

140121_operatieonderRX

Na bijna 2 maanden weg van het werk zie je wat je betekent voor je job. Hoe de sociale cohesie zich verhoudt en waar de focus van de dienst ligt. Ligt die op doelstellingen halen zonder meer (over lijken) of zetten we de mens centraal in de beweging en vertrekken we vanuit het warme nest om zodoende “samen” met z’n allen de eindstreep te halen zonder iemand achter te laten.

Ik ben blij dat ze mij niet vergeten zijn. Het is hartverwarmend nieuwtjes te horen van mensen die ik voortaan nog meer als vrienden kan beschouwen. Helaas zijn daar geen berichtjes bij van het huidige “team” wat veel zegt over dat “team”. Maar waar heb je uiteindelijk het meest aan? Aan wat diepgevroren boodschappen, opgewarmde kost of aan die échte receptjes met verse groenten die je oppeppen en ook mentaal een opsteker zijn? Eens de verdoving werkt heb je toch geen last meer van de naalden in je lijf…

Bedankt de madammen en die éne mijnheer 🙂