Gentse Feesten 2017 – dag 4 (maandag)

Om toch maar zeker te zijn dat het over “maandag” gaat want het verliezen van de pedalen dreigt er aan te komen. Gisteren de eerste echte “light”-dag. Nu het eerste deel van de puppetbuskers achter de rug is, parkeerden we ons de namiddag op Miramiro.

Als eerste voorstelling Les Achilles, groupe Tango Sumo. Een rare titel maar niet gelogen. Op een merkwaardig artistieke manier weet dit trio een (tango)dans op te zetten. Geen spectaculaire acrobatieën maar wel veel kracht, synchronisatie, aantrekken en afstoten. Volgens het boekje wordt dat: “In de eindeloze beweging van de dans ontstaat een dialoog tussen 3 mannen. Hun voeten slijten de aarde, hun gewicht gooien ze met kracht, hun dans weeft zich als een draad tussen hun lichamen. Les Achilles is een martial dans voor niet-gewelddadige mannen.” En ik vind dat zeker een volledige omschrijving van deze voorstelling.

Van daar naar “3D” met Cie H.M.G. Een ander soort combinatie van dans/beweging en muziek. Hier 2 mannen op het podium: een techneut en een danser. Terwijl de danser over de vloer beweegt neemt de techneut allerhande geluiden op en maakt daarmee muziek met aanstekelijke beats. De 3D wordt volledig wanneer hun boog in het spel komt. Een soort mega-Gaffofoon (wie niet weet wat een Gaffofoon is, klik hier ). De boog is dan een soort harp en dan weer toestel voor evenwichtsoefeningen. Een leuke onderhoudende voorstelling met blik op de toekomst.

En daarna was er tijd voor een lekkere (vers fruit) frisco van de bar en wat echt fruit (niet van de bar) enzo. Om dan even naar huis te gaan en later terug de stad in te gaan voor een improvoorstelling. Onderweg nog efkes oude bekenden tegen gekomen en nog wat “niet te missen”-tips uitgewisseld 😉

De avondvoorstelling ging door in Theater Box. Een improvoorstelling door Trickle, maar niet zo eentje met korte hilarische spelletjes maar wel improviseren op een (serieus) thema. Er werden 2 spellen gespeeld. Het eerste was grappig, serieus en zo. Over een koning die zijn favoriete dochter als troonopvolger wil en een bastaardzoon. Genoeg voer om een melodramatische humorvoorstelling met kleenexen op te zetten (wat kan je eigenlijk vertellen over impro?). En het tweede…wel dat begon allemaal met een reeks poezieboeken waar men uit het publiek één boek mocht uitkiezen (door een nummer te roepen) en dan tijdens het bladeren “stop” te roepen. Dat gedicht zou dan dienen als basis voor het volgende spel. En die zoektocht verliep niet meteen vlekkeloos…(zie clip, de clip over het gay-schermduel kan je hier zien)