Max in concert

…of toch bijna.

Het cultuurplatform Wondelgem bestaat 52 jaar en dat laten we niet zomaar voorbij gaan. Er was al een kick-off tentoonstelling met de meikermis, er was al een ontmoeting onder inwoners van Wondelgem met huisnummer 52, er was een wedstrijd rond het thema “52” en vanaf deze maand is er elke maand een huiskamerconcert + kunst ergens op een leuke locatie in Wondelgem.

 

Het CPWondelgem start de reeks van 12 huiskamerconcerten in het plaatselijke – en zeker de moeite waard om te bezoeken – museum van de heemkundige kring. Een gezellige hoeve die je zo terugstuurt naar het Wondelgem van 100 jaar (of meer) geleden. Wie er nog niet is langs geweest moet dat zeker doen! Een interactief moment waar je met (klein)kinderen heel wat jeugdherinneringen kan uitwisselen.

Het eerste huiskamerconcert  gaat door op zondag 16 juni in de Heemkundige Kring (Museke), Woestijnegoedlaan 20 te Wondelgem om 11u00. Tijdens het concert van de groep Muri, kan je ook de werken bewonderen van Max Van Hemel. Zeker een bezoekje waard dus. De toegangsprijs (concert, kunst, museum) bedraagt slechts € 5 én 1 normale consumptie inbegrepen. Reserveren is wel aan te raden (vol = vol), en kan je best doen via cultuurplatformwondelgem@gmail.com of via de contactpagina op de website www.cpwondelgem.beof via facebook

De Curieuze Collectie 2019: Bruegel Revisited

Vrijdagavond is het zo ver! Om 19u30 openen de deuren van de kapel van Campo Santo te Sint-Amandsberg (Gent) voor de tentoonstelling met als centrale titel “Bruegel revisited”. Een selectie van werken badend in de sfeer van Breugel, in de onderwerpen van Breugel, in de thematieken van Bruegel.

Ik presenteer er in première mijn Toren(s) van Babel: de ene tekening naar Bruegel, de andere geïnspireerd door Bruegel.

De tentoonstelling is op 4 (10-13u & 15u-20u) en 5 mei (10-13u & 15u-18u) te bezichtigen in de kapel bovenop de heuvel. Campo Santo is het (wereld)bekende kerkhof met zijn prachtige graven. Een beetje pêre Lachaise van Gent. De locatie vind je via deze Google-link. Wie met de auto komt kan parkeren achter het oude gemeentehuis of langs de Antwerpse steenweg.

 

Curieus – Drongen

Dit seizoen wordt druk. “Je raast maar door”, zei iemand mij onlangs. Ik vind dat zelf de beste verwoording over hoe mijn agenda er momenteel uit ziet. De selecties voor Curieus Drongen en Sint-Amandsberg (Campo Sancto) overlappen mekaar. Om dan maar te zwijgen over de kunstmarkten die er ook nog tussen komen.

Maar de eerste expo is van start gegaan. Curieus – Gent-West organiseert samen met het Cultuurplatform Drongen deze prachtige tentoonstelling in het landgoed De Campagne (Gijzelstraat 12). Gekende gezichten zijn van de partij maar evengoed een paar interessante nieuwelingen. De organisatie deed er alles aan om een paar newbies een duwtje te geven maar ook – waar ik tot nu toe niet in geslaagd ben – Gentenaars van allochtone afkomst. Curieus doorbreekt daarmee de culturele grenzen en bouwt aan cross-overs. Ik was wel vereerd dat de bezoekers mij 2x vroegen om de uitleg over de triptiek van de dood te geven. Vele positieve reacties over het werk, verwondering over de tekentechniek.

De affiche met de openingsdagen/uren en foto’s van geselecteerde werken hieronder.

 

 

 

Curieus – Drongen: expo

Naast Curieus Gent-West heb je ook Curieus-Drongen. Zij organiseren eveneens met regelmaat tentoonstellingen in De Campagne. Ik ben ook daar geselecteerd met de eerste “triptiek van de dood”. Wie de expo Sehnsucht in 2017 heeft gemist heeft bij deze de kans om de triptiek in zijn geheel opnieuw te bekijken. Een uniek staaltje van grootschalige tekenkunst én herontdekte presentatietechniek (door Hugo Martens). Data en uren op de affiche.

image001

Toren van Babel: einde van de episode

Al een paar weken denk ik na over deze tekening. Ik had mij geëngageerd om een exacte kopie 1/1 te tekenen van een gestemde Brueghel. Ik had zelf graag de Dulle Griet getekend maar daar waren toen 2 praktische bezwaren: (1) ik had geen papier op het formaat van het schilderij en (2) het schilderij was in restauratie en dus niet te bezichtigen.

De toren hield mij en jullie meer dan een jaar bezig. In het begin, aan de haven, met vooral de focus op de details maar navenant werd het verhaal boeiender omdat ik zowel de constructie als de gebruikte technieken kon bespreken en vergelijken met de Weense toren en de hedendaagse technieken.

Nu ik helemaal bovenaan zit lijkt het verhaal uitverteld. Ik zou nog wat verder kunnen tekenen en bloggen over het landschap. De typische kernmerken. De kleuren die ik gebruik. Maar het zal niet meer zo boeiend zijn als wat is geweest. Dus wordt dit de laatste torenblog. Het verhaal is verteld. Zeer optioneel kom ik later nog wel ’s op terug maar nu moet ik echt dringend aan de triptiek van het leven gaan werken om ze klaar te krijgen tegen de expo van november 2019.

De toren is klaar. Hij is helemaal getekend. De toren deed me in vele boeken zoeken naar details, verhalen en reizen naar Rotterdam en Wenen. Maar we hebben het gehaald. “WE” want zonder de vele aanmoedigende opmerkingen en duimen was ik misschien al eerder gestopt. Wat weet ik te vertellen over die laatste verdiepingen? Wel, het perspectief van de mannetjes is van groot belang. Door de mannetjes nog kleiner te maken dan op de onderliggende verdiepingen krijgt de toren een dominanter effect. Ik sprak ook al eerder over de houten constructies die de rondbogen ondersteunen. Tot nu zagen we hoofdzakelijk 1, in het beste geval 2 ondersteunen voor/achter mekaar. Om de bovenverdiep meer diepte te geven, om meer te tonen dat er gangen achter de gangen liggen, schildert Brueghel er soms 4 tot 5 achter mekaar. Die gangen en doorsteken kent iedereen die het Colosseum te Rome heeft bezocht.

 

 

Ik heb ook een eerste aanzet gegeven naar de wolken die de toren overschaduwen en niet veel goeds voorspellen.

Nog 2 wist-je-dat-jes over de toren…Breughelschilderijen worden getypeerd (zeg gerust “gesigneerd”) door de aanwezigheid van een galg, een ekster en de “kakkende mens”. Over die “kakkende mens” had ik al in een eerdere blog.

De galg die staat meestal buiten de stad. De bengelende lijken zijn meestal niet voorzien van een aangename geur. In deze havenstad is de galg geplaatst op het kleine eiland rechts boven de haven (zie detailfoto). Alweer een meesterlijke zet! (wacht het wordt dadelijk nog meer duidelijk)

Ook de ekster is aanwezig. Links onder bij de steenhouwers zit ze op een tak (zie detailfoto). Verbind je de ekster en de galg met een lijn, dan kom je heel wat punten tegen waar ik in het verleden heb op gefocust en die alleen maar de verdoemenis van deze toren accentueren.  De galg vormt dan op zich weer een mooi contrast met het eiland in de zon…

En mocht u ooit de schiftingsvraag krijgen hoeveel boten er in de haven liggen, ik heb ze geturfd. Ik tekende 83 schepen en bootjes in deze haven!

Als laatste beeld/detail zie ik mannen helemaal bovenaan de toren met mij mee juichen. YES! We hebben het gehaald! Of waren ze aan het zwaaien naar hun moeder “kijk mama, ik ben op het schilderij geweest”? In het detail zie je ook de vele houten stellingen in een rond het gebouw opduiken.

Uitzonderlijk maar uit dankbaarheid voor ALLE mensen die deze blogs volgden en later nog lezen, laat ik hieronder nog een hoge resolutie-foto van de tekening. Ga gerust zelf op ontdekking door het beeld door te klikken op de foto. Je zal meer op de tekening zien dan op het schilderij omwille van het verhoogde contrast. Wil je de tekening graag “in het echt” zien, stuur mij gerust een mail en kom ’s langs. Altijd welkom!

 

Toren van Babel: het fel rode verdiep

Het rode verdiep. Ik noem de laatste verdiepen zo omdat ze knalrood zijn van de bakstenen. Doorheen de toren gaan we van een oker gele laag (onderaan) over lichtbruin/grijs naar abrikoos tot fel rood. Het opstijgen wordt benadrukt door de 2 kleurlijnen van rood (baksteen) en wit (pleisterwerk) op de linkse flank van de toren. Maar het vooral de keuze van de kleuren die weldoordacht de grootsheid van deze toren maakt.

In de Wenen-versie zien we een aanzet van die kleuren maar ze zijn lichter, minder contrastrijk. Dat maakt die toren niet alleen mee minder hoog maar ook veel minder dreigend. Door de top van de kleinere versie felrood te maken krijgt hij deze alle aandacht. Doe je ogen maar eens dicht en dan weer snel open. Het eerste wat je ziet is de top. En dan die dreigend hellende donkere lijn op de rechtse gevel. Deze lijn wordt gemaakt door de combinatie van ramen en uitgelijnde huizen. Het verval is ingezet!

Niets is toeval. Van op afstand gezien zie je de rode partij links onderaan de toren terug opduiken. Het lijkt een scharnier te zijn waarop de toren kan kantelen. Ondanks de hyperfijne tekening heeft Brueghel ook veel aandacht besteedt aan de keuze van kleuren. Door de achtergrond (hoofdzakelijk) in groen en blauw te houden wordt het contrast met het rood nog feller en dreigender. De witte kalkstreep staat er ook niet toevallig. Brueghel had de rode en de witte streep evengoed van plaats kunnen wisselen maar dan zou de ronding, het stuk dat meer naar voor dient te komen er helemaal anders uit zien.

In mijn versie – en ik laat het finaal zo – zal het gekleurde verdiep een bijkomende dreiging vormen voor zowel de scheve toren als het onevenwicht waar de constructie mee te maken heeft. Bij de volgende blog vertel ik voor de laatste keer over de toren. Dan is het verhaal verteld. *clifhanger*

 

Toren van Babel: het serieuze werk

Ik begin nu aan het serieuze werk van de laatste verdiepingen. Wanneer ik op de onderliggende verdiepen zei dat er veel activiteit was, dan was dat niets tegen de activiteit van deze bouwwerf. Vele mensen zijn druk bezig met bouwen van stellingen en metsen van muren.

Met houten constructies worden de rondbogen boven de doorgangen ondersteund tot de mortel tussen de stenen droog is en de druk kan dragen. Een wirwar aan palen en verbindingen duidt op de diepte van de toren. Hoe groot (in diameter) hij wel is. Ook dit is nieuw. Hiervoor zagen we houten stellingen maar een kijk IN de toren was moeilijk. De elektriciteit moet nog worden gelegd 😉

Weetje van de dag: uit het bezoek aan de expo te Wenen weet ik nu dat de processie op het verdiep van de middelste foto onderaan een begrafenisstoet is.

Omdat er – buiten het metsen van muren en opzetten van stellingen – weinig “petite histoire” te vertellen valt over de bovenste verdiepen, toon ik hier enkel meerdere vorderingen tegelijk. Er zijn alweer vele uren tekenwerk in gekropen maar wat een uitdaging!