KW04: Simonetta Vespucci

Elke woensdag publiceer ik een kunstweetje waarmee je kan uitpakken bij vrienden…

Bij mijn verhaal rond de triptiek van de dood verwijs ik naar de onfortuinlijke Simonetta Vespucci. Bij het einde van de voorstelling kunnen de toehoorders meer uitleg vragen over het verhaal en “meer uitleg over Simonetta” is daar een optie.

Wat velen niet weten is dat ze meestal wel al Simonetta naakt hebben gezien maar haar naam niet kennen. Simonetta is namelijk topmodel in de tweede helft van de 15e eeuw. De Italiaanse schone werd geboren rond 1453 in het midden van het midden van Italië. Als tiener viel ze snel in de smaak van vele (rijke) mannen en ook één, niet onbekende, kunstenaar: Sandro Botticelli. En Botticelli, die kennen we van schilderijen als “de geboorte van Venus”, “La primavera” en nog een bende andere schilderijen over maagdelijke verschijningen. Maar Sandro heeft het voor Simonetta. Hij heeft het zo zitten dat hij haar meermaals schildert. En meermaals kan je zelfs interpreteren als “meerdere keren” maar evengoed “meerdere keren op hetzelfde schilderij”.

Maar helaas duurt de samenwerking niet lang. Simonetta sterft al in 1476 op 23-jarige leeftijd aan turberculose. Maar wat een bekend leven heeft ze gehad. Later meer over haar, haar modellenwerk en haar gezondheid. Ondertussen laat ik u een overzichtje van haar bekendste figuraties.

 

moderne politiek

Ik wil het met deze blog niet hebben over politiek, ik wil het bij deze hebben over politiek (met dank aan Gudrun voor deze openingszin).

Na de regionale stakingsdagen stel ik mij de vraag welke weg de democratie moet op gaan. Laat ons eerlijk zijn, eerst was er de partij voor V-erandering. Een vage slagzin want iedereen wil wel een verandering, in zijn eigen voordeel. Maar in welke zin stemt die V-erandering dan overeen met de verandering die je als individu ziet? Andere partijen waarschuwden voor die V-erandering en wezen de mensen er op dat het mogelijks niet de veranderingen waren waar zij op hoopten. Een partij heeft immers niet voor niets een ideologie, een kleur. En het is maar al te gemakkelijk te stellen dat het de schuld van “de andere” is.

Nu de verkiezingen achter de rug zijn en het volk democratisch een stem heeft kunnen uitbrengen, kan men zich de vraag stellen in welke mate de campagne van de winnende partijen misleidend waren maar misschien evenzeer in welke mate de partij waarvoor de kiezer bewust heeft gestemd haar woord heeft gehouden.

Knipsel

(VTM-journaal interview met staker – klik op beeld)

Ik zie vandaag veel mensen op de straten. Wat mij betreft mogen ze gerust staken. Het recht op staken weet je wel. Al is voor mij een staking het ultieme middel, geen voorbehoedsmiddel. En die indruk krijg ik nu soms nog wel. De gesprekken zijn nog niet afgerond of er wordt al massaal gestaakt. Dan nog. Maar men belet ineens ook de werkwilligen te werken. En dat stoot mij nog meer tegen de borst. Want zijn het niet diegenen die staken die opkomen voor gelijke rechten? Dan hebben die anderen toch ook het recht om te werken? Of zijn de stakers bang dat hun actie onvoldoende effect heeft als ze geen afdwingende maatregelen nemen?

Dan nog kunnen we het hebben over de moderne politiek. Vandaag zijn we, op die ene uitzondering na, gewoon om keuze te hebben bij elke beslissing die we maken. We hebben zelfs keuze over. Wil je aardbeien in de winter eten, dan kan dat. De prijs die je daarvoor zal betalen is wat anders, maar het kan. Is een politiek systeem waarbij één keuze bindend is voor de komende 5 jaar nog realistisch? Zou het systeem niet beter werken mochten de regeerpartijen per werkpunt worden beoordeeld en ook dienen samen te werken ipv meerderheid (vooral) tegen oppositie?

Goed, ik weet ook wel dat voor elk voorstel een volksraadpleging gaan houden onbegonnen werk is, toch stel ik mij dus die ene vraag: is het politiek stelsel niet aan een andere aanpak toe? De partij van het gezond verstand?

Weet ge wat: geniet gewoon efkes mee van Triggerfinger en hun eerbetoon aan Luc De Vos. Denkt er terwijl ’s over na 🙂