Vanzelfsprekend Facebook

En plots sta ik bij Facebook op hun zwarte lijst. Na jaren.
Het begon allemaal met mijn vraag om de tekening/blog “een echte van Meegeren” waar – naar Facebook normen – iets te veel naakt wordt gepromoot. En ik kan me daar zelfs in vinden. Ook al gaat het in hun policy over “seksuele inhoud”, dan nog is er ergens diep in mijn gedachten een donker hoekje dat zegt van “dit zou wel een klein beetje als seksueel kunnen worden aanzien mocht je een “puriteinse rechtsdenkende streng katholieke Amerikaanse pedofiele moslim zijn die nooit een stuk vlees in de mond neemt”. Maar tot daar. Ik lig niet wakker van het weigeren van het promoten van één berichtje.

Merkwaardig is dat sindsdien alle promotie-aanvragen worden geweigerd. Dus ook de eerste promotievraag voor de Toren of nu het – door Facebook zelf gegenereerde – promobericht voor de pagina op zich. En wees nu écht eerlijk, het verband tussen een bouwwerk, een reeks appels en seksspeeltjes is niet zo obvious, toch? Misschien moet ik toch maar eens beginnen met onthoofdingen en gewelddadige beelden tegen dieren te gaan promoten.

Het grappige er aan is, is dat Facebook mij niet toelaat hun eigen criteria publiek te maken. Dus gooi ik ze op mijn blog. Tot zover WordPress niet overgenomen wordt door Facebook, kan het hier wel nog. Want ik begrijp het niet meer. Ik heb hen hierover aangeschreven maar krijg ook geen deftige motivatie.

OPROEP: Tips om de situatie te deblokkeren zijn welkom. Andere tips voor promotiekanalen zijn ook altijd welkom. Maar vooral is dit een oproep naar de lezers: “Make art great again” (OK, dit is misschien niet de meest originele slogan). Enkel samen met u – lezer, kunstfans – kan ik groeien in mijn werk.

Toren van Babel: einde van de zomerstop

Ervaring telt, zeker in het maken van kunst. Je mag geweldige ideeën hebben, als je ze niet kan realiseren blijf je er mee zitten. In tegenstelling tot hoe ik het tot nu toe aanpakte dacht ik er aan om de toren verder eerst tot in detail af te tekenen om hem daarna te gaan inkleuren.

Vooral omdat het tekenen het meest concentratie vraagt, moet het ook vooruit gaan. Tot nu maakte ik mijn tekening onmiddellijk in kleurpotlood (zie eerdere blogs). Dat vraagt om de zoveel lijntjes het aanscherpen van de punt. Maar kleurpotloden zijn niet echt gemaakt om erg fijn gescherpt te worden. Daarom kocht ik mij een teken-vul-potlood aan van 0.2mm. Het fijnste dat er is. En dat volstaat om de tekening met gemak en detail verder te zetten.

Bij het tekenen (zonder kleur bedoel ik) kan je de taferelen in de toren veel beter zien. Door de kleur, en zeker de donkere kleuren, gaan vele figuurtjes verloren. Voor deze blog koos ik er een tafereel op het 3e platform. Daar staat een van de vele hijskranen. Achter de constructie zie je er nog eentje. Een soort werfkeet die tegen de muur is aangebracht. Een man klimt er op een ladder naartoe met een zak cement of pleisterwerk op zijn rug. Rechts van hem, op dezelfde hoogte zie je een kuip met pleisterwerk naar boven getrokken worden. In het huis met de hijskranen zijn 5 mannen bezig met materiaal naar boven te trekken. De scene is al bij al 3x5cm groot. Je zou er haast over kijken 🙂

Ik vind de tekening op zichzelf mooi genoeg dat ik begin te twijfelen of verder inkleuren nog wel een goede gedachte is.

Een échte van Meegeren

En toen was er eindelijk ’s tijd om naar de film “A real Vermeer” (Een echte Vermeer) te kijken. Een prachtig romantisch verhaal dat (bijna) waar gebeurd is en vertelt over Han van Meegeren en zijn exploot om de hele wereld te laten geloven dat hij echte schilderijen van bekende Nederlandse schilders verkoopt. In werkelijkheid zijn het namaakschilderijen die hij zelf heeft gemaakt. Het verhaal krijgt een spannende twist wanneer hij ook schilderijen aan de nazi’s blijkt te hebben verkocht…Ik kocht deze van Meegeren die hij in een van scenes van de film maakt. Of misschien toch niet…

Halloween

Ik heb het niet voor het Amerikaniseren van onze cultuur. Jep, soms ben ik dan eens conservatief. Voor mij is Allerheiligen en Allerzielen een moment van bezinning, over wat was, wat is en wat kan komen. Een ommeslag naar een feeststemming op zijn Mexicaans zie ik nog zitten. De gedachte is daar eigenlijk gelijk, alleen is de omkadering anders. Maar het Halloweengedoe, het is toch even tegenstrijdig als McDonalds (gezonde) voeding te noemen. Ge hebt er mee gegeten maar daar stopt het dan ook. Wat ik wel spijtig vind is dat hierdoor ook Driekoningen er aan ten onder gaat. Maar genoeg gezeurd! Laten we nu gewoon griezelig gezellig dicht bij mekaar in de zetel onder het deken kruipen en een goeie thriller opzetten. Straks komt er vast weer een seriemoordenaar aan de deur bellen. Is het niet, Sidney? 🙂

So long

Niet alles wat gemaakt wordt geraakt de deur uit. Sommige werken zijn te groot, te persoonlijk, te direct, te expliciet,…Het blijft een groot verschil tussen een werk mooi vinden en er ook voor kiezen dit in huis te halen. Dan nog belanden de meeste van mijn tekeningen of in een private werkruimte/bureau of in de slaapkamer. Max is bij deze een slaapkamerkunstenaar LOL De durvers hangen wel eens een Max in de living, maar dat is eerder uitzondering dan regel.

Maar wat niet weg geraakt, blijft in de stock zitten. En er was zo een tijd dat ik reeksen maakten op doek. Bij gebrek aan plaats – het is bijna onlogisch om zo eigen talent te moeten onderdrukken – ben ik gestopt met het tekenen op doek en terug overgestapt op papier. En meteen dan ook, in de regel, kleinere formaten want papierformaten zijn nu eenmaal beperkter. Maar dan in retour werd het werk fijner, scherper, delicater, brozer.

Deze ochtend moest er eentje uit de oude doos sneuvelen. Het onderstaande werk, naar een portret van Sofie van de toenmalige Monocle snackbar, ergens van de jaren 2005 moest er aan geloven. Het is nu weer een wit canvas. Over 200jaar kan je met bestralingen allicht het origineel zeker terugscannen 😉