kijkcijfers

Geen kunst zonder kijkers. Alhoewel. Het kan wel maar laat ons stellen dat het plezanter is mét kijkers dan zonder. Want al teken ik vooral vanuit mezelf, wat ik publiceer, publiceer ik voor u: de kijker. De laatste jaren bracht dat dat meer dan 14.500 kijkmomenten op. In 2016 waren er 16.617 kijkmomenten over 4.025 bezoekers. Voor dit jaar staat de teller op 14.467 kijkmomenten over 5.213 bezoekers. Dus zijn er dit jaar al meer mensen naar mijn tekeningen komen kijken van in (topjaar) 2016. Maar ik zou graag ook het aantal bezochte pagina’s kloppen. En moest dat kunnen dan zou dat dubbel zo veel waard zijn want in 2018 blogde ik niet via deze site over de Gentse Feesten. Dus die zijn er niet bij (maar wel in de statistieken van 2016).

Wie wil mag nog altijd mijn pagina “volgen” via de WordPress (dan krijg je bij elk nieuw bericht een mailtje) of via Facebook. U mag natuurlijk ook altijd mijn berichten delen via uw eigen Facebook/blog. Dat is leuk voor mij maar vooral fleurt het uw pagina op met veel leuke tekeningen van Vlaamse bodem 🙂

A little left the centre

Deze week zag ik in een Facebookgroep een oproep naar mensen die graag willen meewerken aan een wetenschappelijk onderzoek. Ik ben zo niet into pillen uittesten en zo dus meestal laat ik dat aan me voorbij gaan. Maar deze oproep ging over een studie van het brein. Na 2 hersenschuddingen vind ik dat een bijzonder interessant onderwerp. Hoe het brein ons doen en laten stuurt maar ook in de war kan sturen, boeit me sindsdien erg. Vooral omdat ik aan de lijve mocht ervaren dat wat voor de buitenwereld niet zichtbaar is, ook niet bestaat.

Ik stuurde een berichtje om te laten weten dat ik wel wou meewerken. Dezelfde dag nog kreeg ik een vragenlijst om uit te maken of ik rechtshandig of linkshandig ben. 8 vragen. Ik omcirkelde 6x rechtshandig (ik doe bijna alles rechts) en 2x links (schrijven en gommen). Dat maakte mij plots “ongeschikt” voor het onderzoek. Wat al vanzelfsprekend de Gauss-curve vernauwd tot de middelmaat en het onderzoeksresultaat dan ook enkel geschikt maakt voor die ideale groep.

Interessant. Maar vooral inspirerend. Meteen maakte ik deze tekening. Wat je allemaal mist wanneer je niet tot de middengroep behoort…

La farce

Hoe meer ik me richt op dat surrealisme hoe meer ik er het plezier in terug vind dat ik vroeger – in mijn studententijd – kende bij het maken van cartoons. Ik lig er nog niet slap van onder de tafel (wat toen wel al eens kon voorvallen, zelfs nog voor ik 1 streep had getrokken) maar ik vind het best leutig om te doen. Hoe meer ik er maak, hoe verfijnder ze worden. Althans, dat vind ik toch zelf. Daarom deze die ik met veel plezier de titel “la farce” mee geef.

edf

Verkiezingen 2018

Voor wie het niet weet, op 14 oktober 2018 zijn er weer gemeenteraadsverkiezingen. Het lokale bestuur van stad of gemeente en provincie wordt dan verkozen. Dat zijn enkele van onze overdaad aan bestuursorganen om te komen tot “goed bestuur”. Dat er minder bestuursorganen mogen zijn, mij best. Misschien moeten we enkele van die bestuursorganen onbezoldigd gaan maken, op motivatie laten draaien. Dat haalt er alvast de graaiers al uit. En over graaiers hebben we het de laatste jaren wel gehad. In Gent hadden we ene mijnheer T (helaas geen professor) en ook ene mijnheer S die beiden moesten downsizen. Er waren er nog maar daar zag die partij of de media zelf weinig graten in. Merkwaardig.

In Gent staan heel wat thema’s centraal: betaalbare huisvesting, mobiliteit, werkgelegenheid,…Het circulatieplan is publiek het heetste hangijzer (denk ik). Ondanks alles zijn er mensen die zweren bij de auto voor verplaatsingen over korte afstanden. Dat minder auto’s – naast betere luchtkwaliteit – ook diegenen die ver(der) moeten met de auto kan helpen is hen meestal ontgaan. Anderzijds zijn er fietsers die denken dat ze nu alles mogen: op voetpaden fietsen, in de wandelzones mensen weg rinkelen, andermans fiets meenemen,…

Het is me wat. En omdat politici nog steeds en eigenlijk meer en meer in (extremere) vakjes denken wordt het moeilijk kiezen. Ik (ik spreek voor mezelf) ben gewoon om te vergelijken, om voor nood A een gepaste oplossing te vinden in het ene vakje en voor nood B een oplossing te vinden in een ander vakje. Maar zo werkt politiek niet. Je mag maar kiezen voor 1 vakje en daar hang je dan 6 jaar aan vast. Je kan ook geen ideeën uit meerdere vakjes goed vinden en ze mengen tot de ideale mix. Moeilijk, moeilijk, moeilijk…

Daarom heb ik mezelf voorgenomen om toch een paar zaken voorop te stellen. Ik hou alvast van mensen die hun verantwoordelijkheid opnemen, ook al ligt de oorzaak niet bij hen, ik hou van mensen die zorgen voor de gezondheid, mensen stimuleren om hun grenzen te verleggen. Vooruit kijken en niet blijven hangen in 1302. En dat maakt stemmen alvast al een stuk gemakkelijker. Ik wens u alvast veel plezier met de grootste dating show ter wereld: verkiezingen.