Go for the Max!

Max tekent. Volg Max en blijf op de hoogte van de laatste nieuwtjes, verhalen en tekeningen. Laat in de kolom rechts op het scherm je mailadres na.
Je kan ALTIJD uitschrijven wanneer je dat zelf wil. De mailadressen worden voor niets anders gebruikt dan om op de hoogte te blijven van mijn blogs.

Vitrines d’Amour 2020: mijnheerke Spiegel

Elke dag staat ze voor zijn deur. Elke dag neemt ze de tram van 9u39 richting stad. Dat weet hij intussen wel. Om 9u30 zet hij zijn kop thee, die is perfect afgemeten: tussen de 93° en 100°C laat hij zijn zwarte thee 4 a 5 minuten trekken in het water. Dan gaat hij met zijn tas naar het raam en kijkt vol verlangen naar mevrouwtje Tram die aan de tramhalte wacht. Net zoals zijn thee volgt ze precies de klok. De tram daarentegen is niet altijd in het ritme. Zo nu en dan nipt hij van zijn tas en krijgt hij een heel warme gloed vanbinnen.

Mijnheerke Spiegel is stapel op mevrouwke Tram. Het is nog maar de vraag of ze van zijn bestaan weet. Ook al keek ze ooit ’s in zijn richting en keek hij haar recht in de ogen. Die dag ging bij hem de vlam branden. Daarom zorgt hij dat hij vandaag zijn pak tot in de puntjes heeft verzorgd. Vanaf het balkon verklaart hij haar zijn liefde. Ook daar heeft hij lang over gedacht. Maar hij weet hoe het hart van mevrouwke Tram te laten smelten…

Vandaag, vanaf 14u begin ik aan de tekening op de vitrine van Gust. Wie de hele setting van het verhaal van mevrouw Tram en mijnheerke Spiegel wil zien, kom ’s langs. Papegaaistraat 55. De tekening is te zien vanaf de straat. Binnen zijn nog bijkomende tekeningen met zoete woordjes vol liefde te vinden.

De Max van Ronny

Onze eerste Max Van Hemel moet ongeveer 25 jaar geleden zijn (toen nog als ART-tist). In de jaren negentig van de vorige eeuw gingen wij af en toe naar tentoonstellingen, het is op een van deze dat ik kennis maakte met dit imposante portret die gekenmerkt werd door de naam ‘Hymne’ (wat nog altijd een volkslied is, maar volgens wikipedia kan de lofzang niet alleen over een land of volk gaan maar ook over een God of Godsheid).

De uitstraling en niet geposeerde houding van het model spraken me erg aan, maar ook haar rekwisiet, namelijk een kruis. En ondanks hij door omstandigheden al enkele malen van adres is gewisseld (de Max Van Hemel 😉 ), heeft hij altijd in de woonkamer gehangen. Er hangen slechts 2 werken in onze living, dé Max Van Hemel en een van Olga (mijn echtgenote), toen ze 18 jaar was, getekend in Moskou, Rusland. Een tekening die we cadeau kregen van haar moeder. Hier laten inkaderen dezelfde stijl als onze Max.

Ik heb altijd leuke commentaren gehad, de meeste dachten dat het mijn vrouw was, zelfs onze kinderen (vroeger, als ze nog meer verbeelding hadden 😉 ). Ik volg opleiding tot fotograaf en veel is al aan bod gekomen, zo ook de geschiedenis en ik weet dat er bij momenten een zeer dunne lijn was tussen schilder/teken kunst en fotografie. Denk maar aan de stroming Picturalisme (1880-1910) die werd gekenmerkt door het gebruik van soft-trucs en andere hulpmiddelen/technieken om de fotograaf/kunstenaar zijn visie van de werkelijkheid te laten verbeelden ipv deze slechts te documenteren.

Onze Hymne van Max Van Hemel bevat nog steeds elementen die ik hanteer in de fotografie, namelijk het maken van een geënsceneerd portret die er eigenlijk geen lijkt. Geen oogcontact met de kunstenaar, onbescheiden en (on)geposeerd. Hij hangt nog altijd in zijn oorspronkelijke staat aan de muur, getekend en gedateerd op 17.02.1998, ingekaderd bij Van Beveren en kaartje met titel en prijs (toen nog in BEF). Nu denk ik eraan op zolder nog geschilderde kinderen staan heb en ook een tekening in Spanje gemaakt van mijn oudste dochter in kleur, maar deze kunnen nog altijd niet de waarde en grootte (80x100cm) van Onze Max onderdrukken. Ik ga in de toekomst zeker onze tweeling meisjes laten tekenen.

Ik had er oorspronkelijk 3, maar de 2 andere “Max’en” zijn portretten van mensen die ik aan hen zelf cadeau deed en waar ik door omstandigheden geen contact meer mee heb.

Vitrines d’Amour 2020: mevrouwke Tram

Mevrouwke Tram is een schoon madammeke. Maar ze is een beetje verlegen. Daardoor durft ze nauwelijks iemand aankijken wanneer ze over de straat loopt. Meestal kijkt ze naar de grond. Dat is veilig. Al heeft ze daar al eens een wit konijn gezien en wolken en vliegende tassen. Dat vond ze wel leuk. Ze gaf het konijn een stukje koek dat ze in haar handtas had gestopt. Als 10uurtje.

Elke dag neemt mevrouwke Tram tram 2 naar de stad. Ze koopt dan bloemen…of een brood…of gaat naar het Gravensteen. Dat doet ze meestal op zondagochtend. Dan is het gratis. Mevrouwke Tram vindt dat alle musea altijd gratis zouden moeten zijn. Dat zou veel leuker zijn voor iedereen. Want van musea word je blij.

Mevrouwke Tram heeft al veel bloemen. Ze droogt ze en bewaart ze dan in doosjes zodat er geen stof op komt. Zo heeft ze een kamer vol doosjes met gedroogde bloemen. Het ruikt er altijd een beetje naar thee in die kamer. Ze heeft ook nog wat vruchten in een doos…uit een vroegere verzameling.

Maar wat mevrouwke Tram altijd belangrijk vind is dat, wanneer ze naar buiten gaat, steeds haar vork meeneemt. Ze kan niet zonder. Het staat netjes tussen de bestekmensen om een vork mee te hebben. Het moet dan wel netjes blinken.

Mevrouwke Tram is te zien op de vitrine van Gust vanaf 28 januari en dit voor het event Vitrines d’Amour. Kom zien hoe mevrouwke Tram er mijnheerke Spiegel ontmoet…

 

KW03: Geen schotse ruitjes

Elke woensdag publiceer ik een kunstweetje waarmee je kan uitpakken bij vrienden…

Ik stamp meteen een open deur in. Kunst en vooral kunst maken is een topgeheim. Zelfs kunstenaars die vol zijn van zichzelf en ergens last hebben van de nulmeridiaan delen hun kennis niet met “de concurrentie”. Wat mij betreft hebben we het op zich allemaal gehad qua thema’s en zijn nieuwe thema’s niet meer dan creatieve varianten op bestaande thema’s. Of dacht u dat Shakespeare en Mozart dé grote vernieuwers waren? Ze hebben het gewoon een stuk slimmer aangepakt 😉

Maar dus een geheimpje van achter de schermen. Grote beelden en vooral schilderijen maak je niet met je neus op het beeld. Je verliest het overzicht, de verhoudingen. Om die verhoudingen te behouden maakt de kunstenaar eerst zijn beeld in het klein. Dat is gemakkelijk, dan heb je wél overzicht. Over die tekening/schets, dat schaalmodel, trek je een ruitjespatroon. Bvb vakjes van 2x2cm. Dat vakjespatroon zet je dan op groter formaat over op een groot doek, een muur, een plafond,…maar met grotere vakken, bvb 20x20cm. En dan is je origineel 100x groter.

En dan denk je misschien: dat wist ik al, ik heb dat ooit ook nog zelf gedaan. Maar wist je dat een aantal heel bekende kunstenaars jou dat hebben voorgedaan? Da Vinci, Rubens, Magritte, Van Gogh (dat had je niet gedacht he), Dürer,…

Een raster maakt het ook gemakkelijker om naar waarheid te gaan tekenen. Wanneer je een vast kijkpunt aanhoudt en dat combineert met een raster, dan kan dat een handige houvast zijn om de verhoudingen, perspectieven e.d. correct over te zetten op papier of doek.

Als voorbeeld eens een minder voor de hand liggende naam: Albert Moore maakte gebruik van deze techniek voor zijn schilderij “Venus” uit 1869.

bron foto: “exposed, the victorian nude”

 

Vitrines d’Amour 2020: mijnheerke Spiegel is verliefd

Vanaf 1 februari start het kijkfestival “Vitrines d’Amour” weer in Gent. Op “linkeroever” zoals ze dat stuk van Gent noemen. Linkeroever is het stuk tussen de Ajuinlei (waar de boekenmarkt is op zondag) en de ring rond Gent. De binnenring wel te verstaan, niet de R4.

Dit jaar heb ik mijn liefde aan GUST verklaard. Gust is een gezellige eetbar waar je de hele dag door kan ontbijten of lunchen.

Ik teken er op de vitrine een romantisch, surrealistische scène waar mijnheerke Spiegel zijn liefde voor mevrouwke Tram verklaart. Dat is geen eenvoudige klus. Mevrouwke Tram is namelijk nogal verlegen. Ze leeft in haar fantastische wereld. Mijnheerke Spiegel is zot van haar. Elke dag wacht hij ongeduldig op het moment dat mevrouwke Tram voor zijn deur komt staan. Nu heeft mijnheerke Spiegel al zijn moed bij mekaar geraapt, zijn mooiste kleren aangetrokken, zijn snor gekamd en vanuit zijn venster doet hij haar zijn mooiste serenade. Hoe dat zal uitdraaien blijft een beetje aan u om verder te verbeelden maar het ziet er alvast goed uit…

Gust is elke dag behalve op woensdagen open van 9u tot 15u. Meer info op de site van Gust.

De komende dagen meer over mijn tekeningen bij Gust.

Immunotekening

Omdat het niet altijd mijn goesting (of mijn merk) moet zijn, teken ik bij uitzondering eens iets “buiten de lijntjes” 😉

Zo vroeg vriendin Tessa Kerre mij onlangs om, zonder opzoekwerk, een kankercel te tekenen zoals ik denk dat die er uit ziet. Nadat ik de tekening had overgemaakt, kreeg ik meer uitleg over hoe een kankercel werkt en mocht ik een tweede tekening maken. Nog steeds zonder verder op het internet opzoekingen te doen.

Ik maakte deze 2 tekeningen. Veel variatie zit er niet in maar de tweede (de groep) heeft kernen en de “haren” zijn zowaar poten geworden.

Kanker blijft een moeilijk onderwerp. Het confronteert ons rechtstreeks met onszelf, onze geliefden en met heel wat zware beslissingen. Dat kon ik niet verwerken in de tekeningen. Of toch een beetje. Door de cel enkel in zwart/wit te maken kom ik toch een beetje in de buurt. Tessa Kerre werkt aan het boek rond immunotherapie, het ligt weldra in de winkels. Meer info hier.

KW02: Mag het een beetje minder?

Elke woensdag publiceer ik een kunstweetje waarmee je kan uitpakken bij vrienden…

Het valt mij voor dat omwille van formaten er hier en daar wel eens een streepje tekening wordt afgeknipt bij het inlijsten. De tekening is te groot, de uitlijning is finaal net niet perfect genoeg,…en er wordt een stukje afgeknipt. Dat is “erg” maar het komt de compositie finaal wel ten goede. Behalve die ene keer toen iemand me oprecht bekende dat ze de tekening helemaal had verscheurd, maar daar had ik dan weer niets mee te maken. En daar gaat dit weetje om: kunstwerken die een kopje kleiner werden gemaakt om de eigenaar ervan te pleasen.

In kunstweetje 1 (KW01) had ik het al over De Nachtwacht van Rembrandt. Dat is één van die slachtoffers. Om te kunnen passen op de plek, in het stadhuis van Amsterdam, waar ze toen moest hangen werd het schilderij ergens rond 1715 een flink stuk kleiner gemaakt. De afgesneden stukken zijn verloren gegaan maar omdat er kopies van het schilderij (of verwijzingen) werden gemaakt, weten we dat het groter is geweest en hoe het er uit zag. De aanzet, zeker links, wijst nu nog meer in de richting van de scene.

Maar er zijn nog heel wat andere schilderijen ingekort, afgerond ed omwille van de plek, familieruzies, ed. Eén ander feitje dat ik nu al wil vernoemen is het fameuze Laatste Avondmaal van Da Vinci. Daar vond men het in 1652 nodig om net onder het schilderij een deur in de muur te maken. Tjah…dat werd kiezen: of een erg kleine deur of Jezus zijn voeten eraf. Men koos voor de laatste optie. Dat maakt dat kopies die o.a. te zien zijn bvb in Wenen of Tongerlo unieke zichten geven op de tenen van Christus. Uitstaptip: Het volledige beeld is hier te zien.